Wiebeltjes

Zwijmelen op Zaterdag


2 reacties

Zwijmelen op Zaterdag 41

 

Wanneer ik vrijdagochtend voor de eerste keer mijn ogen open registreer ik iets ‘vreemds’ alvorens mijn ogen weer dicht te maken en verder te slapen. Ook de tweede keer wakker worden heeft dat effect op mij. Bij de derde en definitieve keer wakker worden registreren mijn ogen wat het is. Mijn dekbed, wat donderdagavond nog gewoon met de instopstrookkant (die ik niet heb want ik slaap onder een IKEAtje) aan het voeteneind van mijn bed lag, ligt nu precies andersom en het dekbed ‘kijkt’ mij vanuit het overtrek een beetje gestreept aan.

Het is niet dat ik slecht slaap nu ik de melatonine ook even uit de medicijndoos heb gehaald want dat is echt niet zo. Ik slaap alleen weer wat onrustiger. Gelukkig blijft het draaien nu vooral beperkt tot mijn dekbed. Vroeger gebeurde het mij ook wel dat mijn neus ineens onder het voeteneind van het dekbed lag, maar dan was ik zelf aan het Tossen en Turnen geweest en lag mijn hoofd ook aan het voeteneinde van mijn bed. Dat is momenteel gelukkig niet meer het geval. Nou ja, wat niet is kan nog komen. Dat wiebelen in mijn naam komt ergens vandaan. Echt wel.

 

The Ivy League – Tossing and Turning

© Rianne, 29 augustus 2014

Toet slapen


6 reacties

Vrijdagochtend

Het is vrijdagochtend en veel later dan normaal ben ik op gestaan. Nee, ik ben niet ziek. Ik ben wijzer aan het worden. Zo wijs dat ik gisteren, weliswaar op de valreep maar toch, vandaag vrij heb genomen. Waarom? Nouhou… Gisteren, na werktijd in het huis en tuin van onze leidinggevende hadden wij (de afdelingen die de grootste en belangrijkste applicaties in huis beheren zoals het patientendossier, inkoop-, facturatie- en salarispakket en het roosterpakket) de aftrap van de komende hel… euh… drukke periode vanwege de implementatie van nieuwe versies van de drie pakketten en daar alles wat daar verder bij komt kijken.

Hoe kan je de aanloop naar zo’n periode beter vieren dan met een buffet volgens het principe ‘Amerikaanse fuif’ of, als je in Amerika woont ‘Going Dutch’. Zo ongeveer iedereen had zich culinair uitgesloofd. Er was een soepje vooraf, diverse warme en koude gerechten en het toetjesbuffet was magnifiek. Echt, dat moeten we vaker doen. Alleen…

Toen ik woensdagavond het gehakt stond te mengen voor mijn ‘famous meatballs’ viel dat een beetje tegen. Donderdagochtend voelde ik mij zo brak dat ik, eenmaal op het werk aangekomen, mijn directe collega’s een mailtje heb gestuurd met de vraag of zij het erg zouden vinden wanneer ik vandaag vrij zou zijn. Njiente problemas.

Zo komt het dat ik het nu lekker rustig aan doe. Net pas opgestaan, een heerlijke zelfgemaakte lijnzaadcracker met wat havermout en cranberry’s gemaakt en opgepeuzeld en zodra ik mijn eerste kop koffie op heb ga ik mijn ren-kleding aandoen en de dijk op. Want als ik dan even geen chemische pijnstilling mag (van mijzelf) gebruiken, dan moet ik de natuurlijke versie van pijnstilling maar gaan aanmaken. Ik begin met de runners-high, ga straks blogs lezen in de hoop even flink te kunnen lachen, spice de spinaziestamppot vanavond op met een chilipeper en misschien moet ik mij ook maar op chocolade trakteren en tijd vrij maken om te mediteren.  Plannen genoeg deze vrijdag.

© Rianne, 29 augustus 2014

2013.03.10 Koffiemoment


17 reacties

Afgekeurd

Ik had mij bedacht dat ik, nu ik medicijnloos door het leven ga, net zo goed de vervolgafspraak met de KNO-arts kon afzeggen. Er valt vrij weinig te controleren of de medicijnen mij goed doen wanneer ik de medicijnen niet meer slik. Misschien was het niet handig om dat te doen op een dag dat ik vanwege wat vage verkoudsheidsklachten redelijk stemloos door het leven ging.  Buiten dat de spreekuurassistente de afspraak niet wilde cancelen omdat er duidelijk wat aan de hand is heeft zij hem ook naar voren gehaald. In plaats van eind oktober mag ik mij over twee weken al weer melden om verder onderzoek te doen. Zucht. Natuurlijk wil ik weten wat ik heb maar die pillen… Die wil ik niet meer. Tenminste niet langdurig achter elkaar.

Dat was rond de klok van half twee. Om vier uur verlaat ik mijn werk en ga naar het ziekenhuis bij mij om de hoek voor een bezoekje aan de bloedbank. Eerst loop ik even bij een vriendin binnen om te vragen of ik na de bloedzuiger bij haar bij mag komen. Een kleine voorzorgsmaatregel  sinds ik na een zeer voortvarende bloedafgifte drie kwartier later op mijn rug in een perkje lag.

Na mijn opvang geregeld te hebben meld ik mij bij de bloedbank en vul netjes de formulieren in. Daar waar ik normaal overal ‘nee’ kan invullen kan ik nu niet anders dan ja zeggen op vragen als ‘Heeft u sinds de vorige bloedafname een bezoek aan arts of specialist gebracht?’ en ‘Heeft u sinds de vorige bloedafname een medisch onderzoek ondergaan?’. Dan word ik opgeroepen voor het medisch onderzoek. Mijn bloeddruk is aan de hoge kant, maar ik mag bloed geven. Mijn HB krijg ik niet eens te horen. ‘Welke specialist?’, is de eerste vraag. ‘KNO-arts’, zeg ik. ‘Wat voor onderzoek?’, is vraag twee. ‘No big deal’, zeg ik, ‘Met een slangetje door mijn neus is er naar mijn stembanden gekeken’. Fout antwoord. Ik werd AFGEKEURD! Vanwege een flexibele endoscopie.

Nu mag ik zes maanden… zes maanden geen bloed geven. Snel gaat de beste man rekenen wanneer ik weer bloed mag geven en dan zeg ik ‘Over twee weken heb ik weer een afspraak met de KNO-arts en ik vermoed zo maar dat er dan weer een flexie flexibele euh een slangetje door mijn neus geduwd wordt’.

Daar sta je dan met je goede gedrag en je medische onderzoeken. AFGEKEURD! Pfff.

© Rianne, 27 augustus 2014

Misschien dat de papa van Tijs mij kan uitleggen hoe dat benen-fietsen precies moet.


7 reacties

Op naar les vijf…

Ik zou nooit gaan rennen schreef ik eind april maar voordat dat blog online kwam had ik de eerste renles met Evy al achter de rug. Het viel mij niet mee maar het viel mij niet tegen. Het was een soort van verslavend. Al snel ging ik zes keer per week op stap met Evy. De ene dag wandelen, de andere dag rennen. Zelfs regen hield mij niet tegen en dat wil heel wat zeggen voor mij want ik ben van suikergoed gemaakt. Of in ieder geval iets wat er op lijkt.

Mijn rennend bestaan ging na die eerste maand met horten en stoten. Dan is een week wel rennen, dan weer een paar weken niet. Het duurde dik vier maanden voordat ik mijn eerste doel ‘drie maal les drie van week 1 volgens schema uitlopen’ haalde. Mijn hoofd was trots, mijn lijf protesteerde. Deels echt. Deels smoesjes. Net zoals redenen ‘te warm’, ‘te koud’, ‘te nat’, ‘pijntje hier en pijntje daar’.  Gelukkig (met dank aan Q) hield ik het wandelen wel in ere ook al was het vaak maar eenmaal per week.

Op de laatste dag van mijn vakantie (wanneer was dat ook al weer?) legde ik mijn sportspullen klaar op de kaptafel. Vanaf nu zou ik weer om de ochtend gaan rennen. Niet dus. Het schuldgevoel ebde samen met de zin langzaam weg. Diep van binnen ben ik gewoon lui denk ik. Twee weken geleden kwam er een kleine kentering. Terwijl Yep kookte ging ik nog even aan de wandel. Het was rustig op de dijk. Voorzichtig trok ik een paar sprintjes. Het viel mij niet tegen. Het leek er op dat mijn conditie niet helemaal weg was. Helaas: het bleef bij die ene voorzichtige poging.route

statistiekTot…. Tot ik Nicky las.  Oké, het lukte mij dinsdag niet om in alle vroegte uit mijn bed te rollen maar dinsdagmiddag, terwijl Yep kookte, ben ik de stromende regen in gerend en heb les 4 van Evy doorgenomen. Hoewel Evy niet zei dat zij fier op mij was (het verval was ruim 1,5 km per uur) was zij wel tevreden. En ikke… ikke ben fier op mijzelf. Ik heb de les volgens instructies gelopen. Op naar les vijf…

© Rianne, 26 augustus 2014

Het is niet alleen benen-fietsen, nee, er is ook muziek en eten. Toetjes zijn dol op eten.


12 reacties

Klantdingesdinges

Op Yep’s eerste vakantiedag togen wij naar Saturn om een airfryer aan te schaffen. Wij lieten ons oog vallen op een wit mediumsized exemplaar wat niet op voorraad bleek te zijn. Just my luck. Ik zoek daar altijd net dat apparaat uit wat ze niet op voorraad hebben. De airfryer kon wel besteld worden. Natuurlijk. Zucht. Ik houd daar niet van. Als ik iets wil kopen, dan koop ik het. Als ik iets wil bestellen, dan ga ik wel naar een postorderbedrijf maar Yep had duidelijk geen zin om nog wat winkels te doorkruizen dus zwichtte ik en ging over tot bestellen.  Levertijd: ongeveer 5 werkdagen.

Het invoeren van de bestelling en onze gegevens viel niet mee.  Met twee vrouw sterk gingen ze aan de slag. Tot drie maal toe werd de volledige invoer gewist maar eindelijk, eindelijk bleef de bestelling staan. Alleen volgde er toen een foutmelding. ‘Da’s niet erg’, zei verkoopster twee, ‘Dat melding komt wel vaker, maar daar heb je geen last van’. Duh, als ICT-er weet ik dat een foutmelding wel degelijk ergens last veroorzaakt, maar dit terzijde. Na het doorgeven van mijn naam en adresgegevens gaf ik Yep’s telefoonnummer op. Tenslotte had hij twee weken vakantie en dus alle tijd om dat ding op te halen zodra het binnen was.

Ik weet dat ‘ongeveer vijf werkdagen’ en rekbaar begrip is maar hè, dat was twee weken geleden. Yep is weer naar school en ik besloot even te bellen. Er volgde een bandje met algemene informatie en een keuze menu. Ik koos voor nummer drie, overige vragen. Een schuchtere jongedame mompelde haar naam. Ik deed mijn verhaal. Ik gaf het ordernummer. Ik werd in de wacht gezet terwijl zij in overleg ging met de afdeling Verkoop. Net nadat de lawaaimuzak aan de tweede ronde was begonnen kreeg ik de schuchtere jongedame weer aan de lijn. Afdeling Verkoop wist het ook niet. Zij gingen het uitzoeken en zouden terugbellen. ‘Wel graag naar een ander nummer’, zei ik, legde uit dat Yep weer naar school is,  en gaf mijn nummer door. Met een ‘Het staat genoteerd’, nam de jongedame afscheid.

‘s-mIddags tegen een uur of drie had ik nog steeds niets gehoord. Of de afdeling Verkoop was het vergeten, of ze hadden toch Yep gebeld. Voor de zekerheid belde ik zelf nog maar even. Weer die schuchtere jongedame die, dit keer zonder ordernummer, contact opnam met de afdeling Verkoop. Ik kreeg zo waar iemand van Verkoop aan de lijn die naar het ordernummer vroeg. ‘Oh, we hebben vanmorgen al teruggebeld’, kreeg ik te horen. ‘Naar het oorspronkelijke nummer op de order, of naar het nummer wat ik vanmorgen door heb gegeven?’ Het oorspronkelijke nummer dus ‘En we hebben iemand aan de lijn gehad’, kreeg ik triomfantelijk te horen. ‘Fijn dat jullie mijn zoon op school gestoord hebben’, bromde ik. ‘Maar belangrijker is, is dat ding nu binnen ja of nee’. Nee dus.   ‘We bellen zodra hij er is’, kreeg ik te horen. ‘Da’s fijn’, zei ik, ‘Maar dan wel graag naar mij’ en gaf weer mijn nummer door met het verzoek het andere nummer te verwijderen en te vervangen door dit nummer. ‘Het is aangepast’, kreeg ik even later te horen en het was tijd om afscheid te nemen.

Iets zegt mij, noem het ICT-verstand, dat deze extended-wachttijd iets te maken heeft met de foutmelding bij invoer.

Iets zegt mij ook, noemt het mijn wantrouwend verstand, dat Yep nog wel eens door Saturn gebeld gaat worden.

Iets zegt mij, noem het mijn gezond verstand, dat de volgende keer dat ik iets van huishoudelijke apparatuur nodig heb ik het wel ergens anders haal, ook al betekend dat ruzie met Yep krijgen.

En dan… dan blijkt dat er toch nog klantvriendelijke, meedenkende mensen bij Saturn rondlopen. Mijn telefoon gaat. ‘Goedemiddag mevrouw.  U heeft vandaag contact gehad over de levertijd van de T-fal airfryer. Ik heb contact opgenomen met de leverancier en tot mijn spijt moet ik mededelen dat dit leverancier vanwege technische problemen pas weer vanaf week 40 kan gaan leveren. Wilt u zo lang wachten of komt u even naar de winkel om een airfryer van een andere leverancier uit te kiezen’.

Een andere leverancier is Philips.  Ooit de hofleverancier qua Klein Huishoudelijke Apparaten. Terwijl ik dit schrijf staat Yep de friet te shaken die gebakken zijn in een eetlepel olijfolie. Dat wordt smullen!

© Rianne, 25 augustus 2014

Maas


4 reacties

Lamme Urgh 43: Spijbelen

Val je zo maar binnen en wil je meer weten over Urgh en zijn voorgeschiedenis lezen, klik dan hier.

Voorzichtig staat hij op en met de woorden ‘Zan, verdeel jij de wacht? Ik neem de laatste. Slaap lekker allemaal.’ verlaat hij de weide en loopt naar zijn grot met slaaprol. Hij slaapt al wanneer de eerste grot-bewonerrs zijn voorbeeld volgen en hun slaaprol opzoeken.

Voor zijn gevoel slaapt hij nog maar net wanneer Flak hem wakker komt maken om de laatste wacht te lopen. Stam en stijf staat hij op en loopt achter de jongen de grot uit maar daar waar de jongen naar zijn grot gaat, loopt Urgh het pad naar de weide op. Kleintje loopt achter hem aan. Er brandt een behaaglijk vuur en er staat een bak met kruidenthee op de rand naast het vuur. Hij laat zich op z’n knieën zakken en vult een kom. Dan maakt hij het zich gemakkelijk met zijn rug tegen een boomstam en zijn slinger gevuld met een steen op schoot. Kleintje komt dicht tegen hem liggen, met zijn kop op zijn poten. Urgh kriebelt hem achter zijn oren. De wolf knijpt zijn ogen genietend dicht. Urgh geniet van het uitzicht, het gezelschap en de stilte. Heel in de verte hoort hij een holenleeuw brullen maar het geluid is zo ver weg dat hij zich geen zorgen maakt. Langzaam komt de zon op en worden de eerste grotbewoners wakker.

Het zijn Yali en Ani die als eerste de weide op lopen. Na een korte begroeting rakelt Yali het vuur op en Ani gooit de oude kruidenthee die al een hele nacht heeft staan trekken weg en vult de grote bak met vers water voor nieuwe kruidenthee. Urgh staat langzaam op. ‘Gisteren te veel gedaan, dat is duidelijk’, hoort hij Gaya zeggen. ‘Ach, ‘t is een man, en die sloven zich graag uit’, reageert Yali voordat Urgh kan antwoorden. ‘Maar het is wel mooi dat hij mee werkt aan het opbouwen van dit dorp’, reageert Gaya, ‘Dat heb ik wel eens anders gezien al denk ik dat het tijd wordt dat Urgh het iets rustiger aan gaat doen en wat meer dorpswijzerig gaat worden.’ Er klinkt een lach door in haar stem. Gaya loopt naar de man toe waarmee zij zich binnenkort gaat verbinden en slaat haar armen om hem heen. ‘Beloof me dat je het vandaag wat rustiger aan doet’, zegt ze zachtjes tegen hem, ‘Over een kleine 14 manen moet je over het vuur stappen. Het zou fijn zijn wanneer je dat dan ook kunt.’ Met zijn gezicht in heur haar verstopt bromt Urgh iets onverstaanbaars terug.

Een half uur later zit iedereen rond het vuur. Ook Sim. Nadat iedereen wat gegeten en gedronken heeft is het om aan de taken van die dag te beginnen. Zan, Azel en Urgh en de jongelui bespreken welke route de oude jager en zijn jonge gezelschap ongeveer moeten lopen voor de kortere route naar het dorp.’Let wel op’, zegt Urgh, ‘Ik hoorde vanmorgen een holenleeuw brullen. Ik weet nog niet hoe de geluiden hier zijn en denk dat het meer uit de richting van ons oude kamp kwam, maar daar durf ik geen eed op te doen.’  ‘We zullen opletten’, zegt Tas terwijl zij haar slinger pakt. Rag en Zoe volgen haar voorbeeld.

Net wanneer de vier mensen willen vertrekken zegt Sim ‘Aangezien ik hier toch niet mag blijven wil ik graag met hun mee terug naar het dorp gaan’. Urgh schudt zijn hoofd. ‘Nee Sim. Jij blijft hier. Na de valpartij van eergisteren is het beter dat je nog even niet zo’n stuk gaat lopen over onbekend terrein. Zan, Rag, Zoe en Tas weten wat ze bij gevaar moeten doen en jij niet’. ‘Ik denk dat Urgh gelijkt heeft’, zegt Yali, ‘Je hebt nog rust nodig Sim. Ik zou zeker vandaag nog bij het vuur blijven en regelmatig gaan liggen.’ Sim zegt niets maar wanneer zij alleen nog met Ani en Pon bij het vuur zit gaat zij toch maar even liggen.

Aan het begin van de ochtend helpt Urgh Azel, de jongens en de vrouwen mee een begin maken met het afrasteren van het pad. Wanneer iedereen druk bezig is gaat hij naar zijn grot en pakt de groene steen en wat kleine gereedschappen en stopt deze in zijn buidel. Met een ‘Ik ga even een stuk langs de waterkant lopen’ pakt hij zijn krukken en laat de werkers achter zich. Rustig loopt hij het pad af naar de waterkant en zoekt zich een weg stroomafwaarts langs de rivier, uit het zicht van de werkers aan het pad. Uit het zicht van de achterblijvers op de weide. Wanneer hij denkt dat hij echt door niemand meer gezien kan worden gaat hij aan de waterkant zitten, pakt de steen en zijn gereedschap en laat zijn handen het werk doen.

© Rianne, 24 augustus 2014

Mijn kind


5 reacties

Oude tijden herleven

Vrijdag verraste Yep mij met de melding dat hij zaterdag met wat vrienden ging forel vissen. Ik dacht even terug aan mijn roze wolk tijd met Yep’s vader en uren die hij samen met zijn vrienden aan de kant van een forel vijver heeft doorgebracht. Ik en de andere dame(s) gingen meestal niet mee maar maakte van de gelegenheid gebruik om Maastricht onveilig te maken. Sweet memories en zo.

Yep heeft ook herinneringen aan forel vissen met zijn vader maar toen was de roze wolk al lang uit elkaar gespat. Een keer gingen vader en zoon met een andere vader en zoon vissen. Helaas werkte in die tijd water nog als een magneet op Yep en hij eindigde dus met de forel in de vijver.  Those where the days.

Aan het eind van de middag krijg ik een app-je. Of ik forel lust. Ik reageer terug dat ik het wel lust maar dat ik het schoon- en klaarmaken niet zo zie zitten. Daar had ik vroeger mijn personeel voor. Da’s natuurlijk geen goed moederlijk antwoord besef ik even later en stuur er een app-je achteraan. Of hij veel gevangen heeft. 3 exemplaren dus en ze zijn al grotendeels schoongemaakt.

Vaag herinner ik mij spoelbeurten met melkwater om de zanderige smaak kwijt te raken. Het nalopen van de vissen om de laatste stukjes ingewanden en graten te verwijderen. Meestal bleef de gevangen vis daarom bij een vriend achter. Maar niet altijd. Ik denk aan mijn schone keuken. Grootmoedig app ik terug dat ik zondag op joets ben en dat de keuken tot zijn beschikking staat. Hij snapt de hint. ‘Ik vraag pap wel om een recept’, is Yep’s reactie. Ik app terug dat ik dat een goed idee vindt. ‘Dat weet je vader vast wel. Hij zorgde vroeger en voor het schoon- en het klaarmaken’.

Wanneer hij ‘s-avonds thuiskomst blijkt dat hij de vissen bij zijn vriend heeft achtergelaten. Oude tijden herleven. Zo vader, zo zoon en de appel, die valt echt niet ver van de boom.

© Rianne, 23 augustus 2014

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 111 andere volgers