Wiebeltjes

nagellak


4 reacties

Dames-van-een-zekere-leeftijd-lokker

Hoewel mijn blog van zondag anders doet vermoeden hebben Harriëtte en ik afgelopen zaterdag echt niet alleen maar gegeten, gedronken en naar de Koningin gezwaaid. Nee, wij hebben ook geshopt en zijn zo waar een aantal winkels binnen geweest. Op weg van A naar B liepen wij voorbij de winkel Soap Stories waar ons een heerlijke geur tegemoet kwam en waar wij werden aangesproken door een prachtige half Italiaans/half Nederlandse jongeman. In zijn handen een schaaltje zeep. We kregen beide een stukje rozenzeep aangeboden en luisterde naar zijn verhaal over de Dode zee, mineralen pure organic soap en geen toegevoegde chemicaliën. De zeepjes roken heerlijk en de jongeman was niet onaardig om naar te kijken. Aan het eind van zijn verhaal gekomen wilde wij doorlopen. Hij schudde een laatste ‘trucje’ uit de mouw. ‘Of we een stukje papier hadden om de zeepjes in te wikkelen. ‘Neen dus’. Met een ‘Volg mij maar even’ liep hij voor ons uit de winkel in, pakte een papieren zakje waar hij de zeepjes in wikkelde, gaf het zakje aan Harriëtte en vervolgde zijn verhaal.

Jaja, Harriëtte en ik waren het slachtoffer geworden van een heuse dames-van-een-zekere-leeftijd-lokker. Hij nam een blokje iets ter hand en vroeg mij of hij een nagel van mij mocht ‘behandelen’. Normaal ben ik niet zo van de ‘ik-luister-naar-jouw-verkooppraatjes’ maar ik was in een milde bui. Bovendien had ik een gescheurde nagel dus waarom niet. Ik presenteerde hem met een zwierig gebaar mijn middelvinger. Al babbelend over de Dode zee mineralen haalde hij het blokje een aantal maal over mijn nagel heen om ‘de dode cellen’ te verwijderen zodat de ‘natural oils of the nail’ hun werk konden doen. Ik wilde nog zeggen dat dan mijn hele nagel er aan ging maar besloot voor de verandering mijn klep eens te houden. Tot mijn verbazing begon mijn nagel spontaan te glimmen. ‘This nice shine will last for two weeks’, vertelde hij trots, terwijl hij met de volgende nagel verder ging. Als finishing touch smeerde hij nog wat crème op mijn nagelriemen. ‘Now you won’t get any lose or broken skin around your nails anymore’. Als laatste kregen wij beide een drupje handcrème op onze hand gesmeerd om te voelen hoe ‘soft’ de huid zou worden. Wij mochten zelfs zijn hand even befoezelen om te voelen hoe ‘wonderfull it works and how smooth the skin gets’. Nou, hij had een babyvelletje, eerlijk is eerlijk.

foto 2Dit alles was de heerlijke inleiding naar de verkoop: een cadeauverpakking met block, crème en crème en als extraatje een nagelvijl ‘So you never have to use nailpolish to give your nails a nice shine’. Nu lak ik mijn nagels zelden (alleen die van mijn teen tweemaal per jaar en alleen wanneer het lang genoeg mooi weer is) dus ik sloeg het aanbod af. Harriëtte, die vanwege haar modellenwerk wat meer met polish en crème bezig is, zag het block wel zitten maar niet de hele doos. Uiteindelijk koos zij voor het block en voor de nagelriem-versterker. Tevreden met de aankoop wilde wij vertrekken maar onze verkoper die de woorden ‘model en werk’ gehoord had wilde nog wat verkopen. ‘A 100% natural and organic skin product with no artificial ingredients’. Ik moest het even proberen. ‘Nee’, zei ik, ‘Dat probeer ik niet’. Met alle allergieën die ik momenteel ontwikkel leek mij dat namelijk geen goed idee. Hij keek mij vol ongeloof aan. Nadat ik had uitgelegd dat ik allergisch ben voor fruit, zeevruchten, melk en zelfs mijn tandpasta wist hij dat hij moest stoppen en namen we hartelijk afscheid want eerlijk is eerlijk, het waren 15 onderhoudende minuten geweest. Terwijl wij de winkel uitliepen viel mij het groot aantal ‘dames-van-meer-dan-een-zekere-leeftijd’ op die door de vrouwelijke collega’s van deze charmante jongeman in de 100% pure organic crème gezet werden.  Zo slecht hebben Harriëtte en ik het er dus niet van afgebracht.

Ik zit alleen te overwegen om terug te gaan om mijn geld terug te vragen. De glans begint al te verminderen en ik heb een los velletje daar waar ik vanwege de nagelriemcrème nooit geen velletjes meer zou hebben. Maar ja… ‘t was een gratis behandeling. Dat vraagt zo lastig terug.  ;-).

© Rianne, 1 september 2014

Maas


4 reacties

Lamme Urgh 44: Nana’s regels

Val je zo maar binnen en wil je meer weten over Urgh en zijn voorgeschiedenis lezen, klik dan hier.

Rustig loopt hij het pad af naar de waterkant en zoekt zich een weg stroomafwaarts langs de rivier, uit het zicht van de werkers aan het pad. Uit het zicht van de achterblijvers op de weide. Wanneer hij denkt dat hij echt door niemand meer gezien kan worden gaat hij aan de waterkant zitten, pakt de steen en zijn gereedschap en laat zijn handen het werk doen. Als een stille schaduw sluipt Kleintje het struikgewas uit en gaat aan zijn voeten liggen. Net als vanouds.

Het is zijn neus die hem vele uren later laat weten hoe laat het is wanneer hij de geur van gebraden konijn ruikt. Hij stopt zijn gereedschap en de bewerkte steen in zijn buidel en gooit de niet meer bruikbare resten in het water. Hij klopt zijn kleding af en wast zijn handen en gezicht. Steunend op zijn krukken staat hij op en begint voorzichtig aan zijn weg terug naar de vuurplaats. Net voordat hij in zicht van eventuele kijkers boven de grotten komt blijft hij stilstaan en haalt zijn mes en slinger uit zijn buidel. Het mes steekt hij achter zijn riem, de slinger knoopt hij er aan zijn riem vast. Dan loopt hij verder met Kleintje op zijn hielen.

Eenmaal de bocht om kijkt hij omhoog naar de grotten en de weide. Hij ziet niemand, alleen de rookpluimen van het vuur. In een rustig tempo loopt hij verder langs het struikgewas onder aan bij het pad. Ineens hoort hij Tas heel zachtjes zeggen: ‘Nana zit boven bij het vuur op je te wachten en ze is boos’. Zonder op of om te kijken, zonder iets te zeggen vervolgt hij zijn weg. Bij zijn eigen grot aangekomen neemt hij even de tijd om naar binnen te lopen en de groene steen in zijn slaaprol te stoppen alvorens naar de weide door te lopen.

Boven aan het pad neemt hij even de tijd om de weide rond te kijken.  Zijn oog valt op zijn grootmoeder die bij het vuur met Zan zit te praten.  Er staat een kom kruidenthee bij haar voeten. ‘Nana, medicijnvrouw van het dorp van Elm, welkom bij het vuur van het grottendorp’, begroet hij haar. ‘Ik zie dat je al een kom kruidenthee hebt gekregen’. Met een vriendelijk knikje loopt hij naar haar toe en neemt naast haar plaats. De oude vrouw kijkt hem met boze ogen aan. ‘Waar was jij’, sist ze met samengeknepen lippen. ‘Als Dorpswijze hoor je altijd in het zicht van je dorpsgenoten te zijn. Als je op pad gaat moet er altijd iemand mee om je te beschermen bij mogelijk gevaar.’  Urgh kijkt haar aan. ‘Ik ben geen Dorpswijze zoals Ergh of Elm’, zegt hij dan. ‘Ik ben een jager en kan voor mijzelf zorgen. En daarbij, ik was niet alleen. Kleintje was al die tijd bij mij. Niets of niemand kan mij besluipen wanneer hij in de buurt is. Ik ben geen moment in gevaar geweest beneden bij de rivier.’ Urgh buigt zich naar de de oude vrouw toe en zegt zachtjes zodat alleen zij hem kan horen: ‘Daarbij ben jij niet de medicijnvrouw van dit dorp en zijn wij niet met elkaar verbonden. Er is maar een iemand hier die mij de les mag lezen en dat is Gaya’.  De oude vrouw kijkt hem even scherp aan en zegt dan, net zo zachtjes en voor zijn oren alleen: ‘Je bent gegroeid Urgh en je hebt meer lef dan Elm’. Zij vervolgd iets luider ‘Je hebt gelijk Urgh. Met Kleintje aan je zij loop jij geen gevaar’.

Urgh grinnikt eens en slaat dan zijn armen om de oude vrouw heen. ‘Goed je hier te zien Nana en niet alleen omdat dit betekent dat er een snelle route naar het dorp is. Ik kan wel wat advies gebruiken over dat dorpswijze gedoe’. Wanneer de oude vrouw hem verbaasd aankijkt zegt Urgh ‘Advies Nana. Ik sta open voor advies. Ik heb alleen een hekel aan opdrachten. Net als mijn moeder’. Hij laat de oude vrouw los en vraagt aan Ani, terwijl zijn ogen naar de kommen met eten en het gebraad langs het vuur gaan, ‘Is het eten al klaar?’. Verlegen knikt Ani van ja. ‘Zou jij dan zo vriendelijk willen zijn om de eerste kom eten voor onze geëerde gaste Nana te vullen’. Weer knikt Ani van ja en vult een kom met eten en geeft deze aan Nana. Al snel zitten alle grotbewoners te eten en te praten.

Na het eten is het Tas die Nana de grotten laat zien en haar, op last van Urgh, in de grot van Urgh installeert. Met zijn arm om Gaya’s schouder geslagen kijkt hij de twee vrouwen na. ‘Doe me een lol’, zegt hij ineens, ‘Als ik op Ergh en Elm ga lijken, geef mij dan even een schop’. Gaya geeft geen antwoord, maar haar zacht gegiechel spreekt boekdelen.

© Rianne, 31 augustus 2014

Het is niet alleen benen-fietsen, nee, er is ook muziek en eten. Toetjes zijn dol op eten.


9 reacties

Bijna oog in oog met…

Toen ik woensdag afscheid nam van Harriëtte vroeg ik of zij tijd en zin had om zaterdag iets samen te doen. Stukje wandelen, hapje eten. Ik had geluk. Vrijdag, na een blik op de weersvoorspellingen te hebben geworpen bedacht ik dat shoppen een betere optie was. Harriëtte was het met mij eens en zaterdag rond de klok van 10 uur liep zijn mijn huisje binnen en konden we onze eindbestemming gaan vaststellen. De keuze was Eindhoven of Roermond. Terwijl ik op zoek ging naar een muntje om kop/munt te doen zei Harriëtte ‘Maastricht kan ook’. Een topidee in mijn ogen en vijf minuten later vertrokken wij, Harriëtte achter het stuur en ik lekker lui naast haar.

Eenmaal in Maastricht viel het hoge aantal Nederlandse vlaggen, rood, wit, blauwe en oranje ballonnen op. ‘Zouden Willem-Alexander en Maxima vandaag niet naar Maastricht komen’, vroeg Harriëtte. Ik haalde mijn schouders op. Ik volg dat niet zo. Na een kop koffie bij La Place om te schuilen voor de regen liepen we via de ‘boekenkerk’ naar Sashimi, een sushi-restaurant in de buurt van de Markt. Dik na de klok van drie uur liepen we het restaurant uit richting de Markt waar het een drukte van jewelste was en waar op dat moment een show bezig was. En toen… Toen zei Harriëtte… ‘Daar staan ze, achter die mensen, iets meer naar rechts… De koning en de koningin. Oh, en nu lopen ze daar naar die bussen toe’. Met mijn 1.70m kon ik het wel schudden om over de mensenmassa heen te kijken dus ik knikte en vond het verder prima. We verlieten het terrein en liepen om de bussen heen. Vanwege de mensenmassa lag het tempo laag. Toen reed de VIP coach weg en hadden we de koninklijke bus en Maxima vol in het zicht. En toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht van mijzelf. Ik ging zwaaien. Natuurlijk zwaaide Max terug,  ;-)

Na de koffie en het heerlijke eten leek het zwaaien naar Maxima het toefje op het ijs en kon de dag niet nog mooier worden. Dacht ik. Maar ik had het mis. Op weg van het Vrijthof naar het Onze Lieve Vrouwenplein liepen we langs een klein terrasje waar nog een tafeltje vrij was. Het zag er uit of je daar lekkere koffie kon krijgen en dat was ook zo. Niet alleen de koffie was goed, het trio Swing d’Autrefois speelde een heerlijk deuntje waardoor ‘even een bakkie doen’ best lang duurde. Wat mij betreft was dit een dagje ‘shoppen’ wat voor herhaling vatbaar is.

Trio Swing d’Autrefois – Stardust

Tekst en een foto © Rianne. Overige foto’s Harriëtte, 30 augustus 2014

Zwijmelen op Zaterdag


17 reacties

Zwijmelen op Zaterdag 41

 

Wanneer ik vrijdagochtend voor de eerste keer mijn ogen open registreer ik iets ‘vreemds’ alvorens mijn ogen weer dicht te maken en verder te slapen. Ook de tweede keer wakker worden heeft dat effect op mij. Bij de derde en definitieve keer wakker worden registreren mijn ogen wat het is. Mijn dekbed, wat donderdagavond nog gewoon met de instopstrookkant (die ik niet heb want ik slaap onder een IKEAtje) aan het voeteneind van mijn bed lag, ligt nu precies andersom en het dekbed ‘kijkt’ mij vanuit het overtrek een beetje gestreept aan.

Het is niet dat ik slecht slaap nu ik de melatonine ook even uit de medicijndoos heb gehaald want dat is echt niet zo. Ik slaap alleen weer wat onrustiger. Gelukkig blijft het draaien nu vooral beperkt tot mijn dekbed. Vroeger gebeurde het mij ook wel dat mijn neus ineens onder het voeteneind van het dekbed lag, maar dan was ik zelf aan het Tossen en Turnen geweest en lag mijn hoofd ook aan het voeteneinde van mijn bed. Dat is momenteel gelukkig niet meer het geval. Nou ja, wat niet is kan nog komen. Dat wiebelen in mijn naam komt ergens vandaan. Echt wel.

 

The Ivy League – Tossing and Turning

© Rianne, 29 augustus 2014

Toet slapen


8 reacties

Vrijdagochtend

Het is vrijdagochtend en veel later dan normaal ben ik op gestaan. Nee, ik ben niet ziek. Ik ben wijzer aan het worden. Zo wijs dat ik gisteren, weliswaar op de valreep maar toch, vandaag vrij heb genomen. Waarom? Nouhou… Gisteren, na werktijd in het huis en tuin van onze leidinggevende hadden wij (de afdelingen die de grootste en belangrijkste applicaties in huis beheren zoals het patientendossier, inkoop-, facturatie- en salarispakket en het roosterpakket) de aftrap van de komende hel… euh… drukke periode vanwege de implementatie van nieuwe versies van de drie pakketten en daar alles wat daar verder bij komt kijken.

Hoe kan je de aanloop naar zo’n periode beter vieren dan met een buffet volgens het principe ‘Amerikaanse fuif’ of, als je in Amerika woont ‘Going Dutch’. Zo ongeveer iedereen had zich culinair uitgesloofd. Er was een soepje vooraf, diverse warme en koude gerechten en het toetjesbuffet was magnifiek. Echt, dat moeten we vaker doen. Alleen…

Toen ik woensdagavond het gehakt stond te mengen voor mijn ‘famous meatballs’ viel dat een beetje tegen. Donderdagochtend voelde ik mij zo brak dat ik, eenmaal op het werk aangekomen, mijn directe collega’s een mailtje heb gestuurd met de vraag of zij het erg zouden vinden wanneer ik vandaag vrij zou zijn. Njiente problemas.

Zo komt het dat ik het nu lekker rustig aan doe. Net pas opgestaan, een heerlijke zelfgemaakte lijnzaadcracker met wat havermout en cranberry’s gemaakt en opgepeuzeld en zodra ik mijn eerste kop koffie op heb ga ik mijn ren-kleding aandoen en de dijk op. Want als ik dan even geen chemische pijnstilling mag (van mijzelf) gebruiken, dan moet ik de natuurlijke versie van pijnstilling maar gaan aanmaken. Ik begin met de runners-high, ga straks blogs lezen in de hoop even flink te kunnen lachen, spice de spinaziestamppot vanavond op met een chilipeper en misschien moet ik mij ook maar op chocolade trakteren en tijd vrij maken om te mediteren.  Plannen genoeg deze vrijdag.

© Rianne, 29 augustus 2014

2013.03.10 Koffiemoment


17 reacties

Afgekeurd

Ik had mij bedacht dat ik, nu ik medicijnloos door het leven ga, net zo goed de vervolgafspraak met de KNO-arts kon afzeggen. Er valt vrij weinig te controleren of de medicijnen mij goed doen wanneer ik de medicijnen niet meer slik. Misschien was het niet handig om dat te doen op een dag dat ik vanwege wat vage verkoudsheidsklachten redelijk stemloos door het leven ging.  Buiten dat de spreekuurassistente de afspraak niet wilde cancelen omdat er duidelijk wat aan de hand is heeft zij hem ook naar voren gehaald. In plaats van eind oktober mag ik mij over twee weken al weer melden om verder onderzoek te doen. Zucht. Natuurlijk wil ik weten wat ik heb maar die pillen… Die wil ik niet meer. Tenminste niet langdurig achter elkaar.

Dat was rond de klok van half twee. Om vier uur verlaat ik mijn werk en ga naar het ziekenhuis bij mij om de hoek voor een bezoekje aan de bloedbank. Eerst loop ik even bij een vriendin binnen om te vragen of ik na de bloedzuiger bij haar bij mag komen. Een kleine voorzorgsmaatregel  sinds ik na een zeer voortvarende bloedafgifte drie kwartier later op mijn rug in een perkje lag.

Na mijn opvang geregeld te hebben meld ik mij bij de bloedbank en vul netjes de formulieren in. Daar waar ik normaal overal ‘nee’ kan invullen kan ik nu niet anders dan ja zeggen op vragen als ‘Heeft u sinds de vorige bloedafname een bezoek aan arts of specialist gebracht?’ en ‘Heeft u sinds de vorige bloedafname een medisch onderzoek ondergaan?’. Dan word ik opgeroepen voor het medisch onderzoek. Mijn bloeddruk is aan de hoge kant, maar ik mag bloed geven. Mijn HB krijg ik niet eens te horen. ‘Welke specialist?’, is de eerste vraag. ‘KNO-arts’, zeg ik. ‘Wat voor onderzoek?’, is vraag twee. ‘No big deal’, zeg ik, ‘Met een slangetje door mijn neus is er naar mijn stembanden gekeken’. Fout antwoord. Ik werd AFGEKEURD! Vanwege een flexibele endoscopie.

Nu mag ik zes maanden… zes maanden geen bloed geven. Snel gaat de beste man rekenen wanneer ik weer bloed mag geven en dan zeg ik ‘Over twee weken heb ik weer een afspraak met de KNO-arts en ik vermoed zo maar dat er dan weer een flexie flexibele euh een slangetje door mijn neus geduwd wordt’.

Daar sta je dan met je goede gedrag en je medische onderzoeken. AFGEKEURD! Pfff.

© Rianne, 27 augustus 2014

Misschien dat de papa van Tijs mij kan uitleggen hoe dat benen-fietsen precies moet.


8 reacties

Op naar les vijf…

Ik zou nooit gaan rennen schreef ik eind april maar voordat dat blog online kwam had ik de eerste renles met Evy al achter de rug. Het viel mij niet mee maar het viel mij niet tegen. Het was een soort van verslavend. Al snel ging ik zes keer per week op stap met Evy. De ene dag wandelen, de andere dag rennen. Zelfs regen hield mij niet tegen en dat wil heel wat zeggen voor mij want ik ben van suikergoed gemaakt. Of in ieder geval iets wat er op lijkt.

Mijn rennend bestaan ging na die eerste maand met horten en stoten. Dan is een week wel rennen, dan weer een paar weken niet. Het duurde dik vier maanden voordat ik mijn eerste doel ‘drie maal les drie van week 1 volgens schema uitlopen’ haalde. Mijn hoofd was trots, mijn lijf protesteerde. Deels echt. Deels smoesjes. Net zoals redenen ‘te warm’, ‘te koud’, ‘te nat’, ‘pijntje hier en pijntje daar’.  Gelukkig (met dank aan Q) hield ik het wandelen wel in ere ook al was het vaak maar eenmaal per week.

Op de laatste dag van mijn vakantie (wanneer was dat ook al weer?) legde ik mijn sportspullen klaar op de kaptafel. Vanaf nu zou ik weer om de ochtend gaan rennen. Niet dus. Het schuldgevoel ebde samen met de zin langzaam weg. Diep van binnen ben ik gewoon lui denk ik. Twee weken geleden kwam er een kleine kentering. Terwijl Yep kookte ging ik nog even aan de wandel. Het was rustig op de dijk. Voorzichtig trok ik een paar sprintjes. Het viel mij niet tegen. Het leek er op dat mijn conditie niet helemaal weg was. Helaas: het bleef bij die ene voorzichtige poging.route

statistiekTot…. Tot ik Nicky las.  Oké, het lukte mij dinsdag niet om in alle vroegte uit mijn bed te rollen maar dinsdagmiddag, terwijl Yep kookte, ben ik de stromende regen in gerend en heb les 4 van Evy doorgenomen. Hoewel Evy niet zei dat zij fier op mij was (het verval was ruim 1,5 km per uur) was zij wel tevreden. En ikke… ikke ben fier op mijzelf. Ik heb de les volgens instructies gelopen. Op naar les vijf…

© Rianne, 26 augustus 2014

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 111 andere volgers