Wiebeltjes

1000


6 reacties

Bijna 1.000

Maandag is het zo ver. Tenminste, wanneer ik zaterdag nog even zwijmelen, en zondag ook een blog het net op slinger. Dan is aflevering 44 van Lamme Urgh het 1000ste blog wat ik publiceer. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Ooit, in mijn Blogpost tijd heb ik per ongeluk een blog weggegooid en na de overgang van Blogpost naar WordPress hebben alle fotoblogs het loodje gelegd. Daarnaast zijn er nog wat logjes geweest die de tand des tijds niet hebben doorstaan.

Even wat feitjes.

* Mijn eerste blog verscheen op 20 december 2011

* Dat betekent dat ik nu 1.003 dagen aan het bloggen ben

* Er zijn 55.770 bezoekers op WordPress langsgekomen

* Jullie hebben (samen met mij) 9.146 reacties achter gelaten

* Sorry, 9.147 reacties. Er stond er een in de spambox van Francesca kookt en die hoort niet in de spambox thuis

* Via Facebook, WordPress en Bloglovin wordt Wiebeltjes door 121 mensen gevolgd

* Het meeste aantal bezoekers op een dag bedraagt 836

* Met 452 lezers is Is het besmettelijk? mijn best gelezen blog.

* Sinds december 2011 ben ik zeker 10 maal van lay-out veranderd

* Voorlopig ga ik nog niet stoppen met bloggen

Tot slot: Bedankt voor het lezen en reageren. Zonder jullie steun had ik de 1.000 vast niet gehaald.

safe_image.php


4 reacties

Blij!

Ik moet iets bekennen. Maandagavond, terwijl ik nog aan het nagenieten was over een heerlijk shop-till-you-drop middagje, ging ik vrolijk verder met het stimuleren van de economie. Gewoon vanaf de bank. Al lezend op Smoelenboek viel mijn oog op een reclame van Bonprix. Voor BH’s. En laat ik nu al een tijdje op zoek zijn naar een paar nieuwe exemplaren. Sinds ik ben afgevallen, bijgekomen, afgevallen, bijgekomen, afgevallen… (you et the picture) heb ik nog wel wat oude, passende exemplaren maar nieuwe kaboutermutsjes passen nooit helemaal. Ongeacht welke maat ik koop en hoe vaak ik ruil. Om wanhopig van te worden. Ik was al aan het overwegen mij maar weer eens in een pashokje in een echte lingerie zaak op te sluiten en elk exemplaar wat enigszins oogt te passen.

Ik zie dus de reclame, ga naar de site, vul mijn maat in en klik op bestellen. Woensdagavond lagen ze al in de brievenbus. Hoewel ik eigenlijk te moe was om te passen heb ik het toch gedaan en wat denk je…. Ze passen bijna perfect. 99% beter dan alle exemplaren die ik de laatste tijd gepast en zelfs aangeschaft heb. Ik ben blij.

© Rianne, 17 september 2014

Toet en de mini's (2)


4 reacties

Braadworst op pootjes

Hoewel ik mij niet echt denderend voelde toen ik dinsdagmiddag uit het werk thuis kwam besloot ik toch even te gaan rennen. In mijn nieuwe ren-kleding natuurlijk. Tenminste, de broek en het shirtje. Voor het vest was het veel te warm. Eenmaal aangekleed keek ik in de spiegel en het spijt mij te moeten zeggen, ik stond oog in oog met een braadworst op pootjes. Dat spandex-spul accentueert rollen en flubbers perfect. Daarna de telefoon om mijn bovenarm gebonden en nog snel een zakdoek gepakt want ik ben wat snotterig. Tijdens elk wandel-momentje haalde ik die zakdoek te voorschijn.

Ik weet niet of het aan de kleding, aan het weer of aan mijn brakke lijf lag (ik vermoed een combinatie) maar halverwege de les kreeg ik last van mijn linkerbeen. Behoorlijke last. Steken door het botvlies, scheuten door mijn enkel. Ik was net al sukkeldrafjesachtig aan het twijfelen of ik zou volhouden of rustig verder zou lopen toen Evy waarschuwde voor blessures. In een minder heftig tempo ben ik naar huis gelopen. Genietend van de wind die langs mijn wel heel erg rood aangelopen koppie waaide maar ook van de aanblik van de zon op het water. Zonder schuldgevoel maar met de gedachten: Donderdag is een nieuwe dag met nieuwe kansen.

© Rianne, 16 september 2014

 


6 reacties

Geld moet rollen..

Onze premier is van menig dat de Nederlander, who ever that may be, het geld moet laten rollen om zo de economie te stimuleren. Ik ben het wel een beetje met hem eens. Niet eens zozeer vanwege de Nederlandse economie. Ik vind shoplogs gewoon leuk om te lezen. Gisteren, tijdens het shoppen met een vriendin bedacht ik mij dat het tijd werd voor een shoplog. Kijkt, leest en huivert zou ik zeggen.

Reflectoren

De eerste winkel waar wij binnenliepen was een goedkoper dan goedkoop winkel waar alle koopwaar gesorteerd in kleine bakken bij elkaar lag. Ik werd helemaal blij toen ik daar een band voor om mijn arm vond waarin ik tijdens het sporten mijn phone kan doen. Na voorzichtig passen en meten kwam ik tot de conclusie dat mijn telefoon in beschermhoesje daar niet in past. Teleurgesteld legde ik de band terug en zei ‘Dan zullen ze hier ook wel niets reflector achtigs hebben zodat Q en ik wat beter opvallen tijdens het wandelen’. Daar bleek ik ongelijk in te hebben Totale uitgave: € 1,98.

Hierna liepen we bij de Big Bazaar binnen. Ik ben mij hier te buiten gegaan aan een pakje thee en vuilniszakken in twee formaten. De precieze schade weet ik niet meer maar het lag rond de € 3,00.

Bij het Kruidvat ging ik totaal los. Gel, dagcrème, douchegel voor Yep (3 halen, 2 betalen) en, omdat pillen slikken er nu nog even niet inzit, iets anders om de pijn tegen te gaan. De premier begint wat blijer met mij te worden want dankzij die warmte pleisters mocht ik iets meer dan € 20,00 neertellen. Ik ben nog aan het bijkomen.

foto 3

Bij de Xenox zag ik ineens deze sportband. Welliswaar voor een ander model phone dan die ik heb, maar zo op het oog groot genoeg om er inclusies beschermhoesje in te passen. Ik kon kiezen tussen gedekt zwart of opvallend roze. Aangezien ik een roze renbroek heb koos ik voor deze laatste kleur en even later was ik € 4,99 armer.

foto 2

Tot slot liepen we bij de Action naar binnen. Ik wilde nog even kijken voor een uitbreiding op mijn sportkledingcollectie. Slim als ik ben kocht ik een zwarte broek met oranje strepen, een oranje mouwloos shirt en een grijs vestje. Eenmaal buiten realiseerde ik mij dat deze kleur enorm vloekt bij mijn nieuwe telefoon-om-de-arm-draagband. Ach ja, een kniesoor die daar op let. Voor € 16,97 heb ik er mooi een tweede outfit bij. Hoef ik niet telkens van die kleine wasjes te draaien om fris en fruitig te kunnen rennen.

foto 1

Het shoppen zat er op. Het geld uitgeven nog niet. Het zonnetje scheen en het terrasje bij Floris zag er aanlokkelijk uit net als het gebak van de dag. Iets met slagroom, chcoloadedinges en kokos. Samen met de latte smaakte het meer dan vurrukkeluk en was het een heerlijke afsluiting van een lekker dagje Nederlandse economie stimuleren.. euh… shoppen dus.

© Rianne, 15 september 2014


1 reactie

Lamme Urgh 46: Geheimen

Val je zo maar binnen en wil je meer weten over Urgh en zijn voorgeschiedenis lezen, klik dan hier.

Nog een ding Urgh.. De voorouders hebben Elm gezegd dat hij vaker met Tork, Zan, Azel en jou moet overleggen. Hoe moet hij dat doen wanneer Tork op jacht is en jullie hier wonen?’. Er verschijnt een brede grijns op het gezicht van Urgh voordat hij zegt, ‘Hij loopt maar mooi elke nieuwe maan deze kant op voor overleg en een goede maaltijd. Dat zal zijn luie lijf goed doen.’  Hoofdschuddend zegt Nana ‘Urgh toch, zo praat je niet over je Dorpswijze’, maar haar ogen schitteren wanneer ze voor hen beide een kom thee inschept.

De dagen die volgen staan in het teken van de opbouw van het grottendorp en de voorbereidingen voor de verbinding tussen Urgh en Gaya. Er wordt gejaagd, gevist en eten bereidt. Onder de bezielende leiding van Nana werken Lan en Pon aan nieuwe kleding voor Urgh en Gaya uit de huiden die Nana uit het moederdorp heeft meegenomen.  Tussen de bedrijven door krijgt Gaya haar laatste lessen Medicijnvrouwschap van Nana.

Zoals het in Urgh’s ogen een goed dorpswijze betaamd helpt hij dagelijks mee aan een van de activiteiten ten behoeven van de opbouw van zijn dorp. Hij gaat mee vissen en jagen en leert de vier jonge jagers de fijne kneepjes van het vak. Hij vlecht matten, maakt gereedschap en snijdt groenten voor Ani’s stoofschotels.   En hij piept dagelijks een paar uur weg. Tot grote tevredenheid van Nana gaat hij niet meer alleen met Kleintje op stap. De eerste dag gaat hij met Azel op stap, de daarop volgende dagen met Tas en Zan en de dagen dat beide jagers langer wegblijven dan hem lief lijkt te zijn gaat hij met Azel en Yali op stap.

Met nog zeven manen voor de boeg voordat het zomerzonnewende feest gevierd gaat worden neem Nana Urgh apart. ‘Heb je er al aan gedacht om een persoonlijk geschenk voor Gaya te maken?’, vraagt zij. Urgh knikt en bromt ‘Dat is klaar Nana’. ‘Mag ik het zien?’, vraagt de oude vrouw hem. Urgh’s antwoord is een kort en bondig ‘Nee’.  Bij het zien van de verbaasde blik op het gezicht van zijn moeders moeder zegt hij ‘Ik wil dat Gaya de eerste vrouw is die het ziet’.  Scherper dan zij van plan was stelt zij haar tweede vraag ‘Waarom ontvlucht jij de werkzaamheden in het dorp elke dag?’ ‘Dat is voor jou een vraag en voor mij een weet’, is het antwoord wat volgt.

Wanneer Urgh zich de volgende dag samen met Zan en Tas aan het zicht van de dorpsbewoners onttrekt wordt hij nagestaard door Nana. Wanneer zij denkt dat niemand haar ziet loopt zij zo onopvallend mogelijk dezelfde kant op richting de rivier, de bocht om naar rechts. Werkend aan de omheining langs het pad naar het strand begint Azel te fluiten. Nana slaat er geen acht op. Zo geruisloos mogelijk loopt zij verder, het spoor van Urgh’s krukken volgend. Dan ziet zij door de bladeren heen Zan staan. Zij blijft stokstijf staan. De jager ziet haar niet en draait zich al pratend van haar af. Voorzichtig sluipt zij nog dichterbij. Door de struiken heen ziet zij Urgh op een grote kei zitten met zijn voeten in het water. Hij is samen met Tas steentjes aan het ketsen. Na de zoveelste geketste steen draait zij zich niets wijzer geworden om en loopt terug naar het dorp.

Die avond tijdens het eten zegt Urgh ineens zachtjes tegen haar, ‘Nana, wanneer je de volgende keer de omgeving gaat verkennen neem je dan een van de jonge jagers mee om te voorkomen dat je ten prooi valt aan de wilde dieren’. Nana kijkt hem scherp aan. Zou hij weten waar zij naar toe is geweest? Urgh’s gezicht verraad niets. Opgelucht haalt zij adem.  Dan komt Gaya bij hen zitten en gaat het gesprek al snel over de reis naar het moederdorp, de voorraden die meegenomen worden voor het feest.

Twee dagen later, op de dag voor het zomerzonnewende feest, loopt het grottendorp leeg. De sledes zijn volgeladen met voorraden en lekkernijen en met de persoonlijke spullen van hen die nu al weten dat zij na het feest niet terug zullen keren in het grottendorp. Tenminste, niet om er te gaan wonen.

© Rianne, 14 september 2014

evy 14-9-2014


5 reacties

‘s-Avonds een grote meid…

Een van de voordelen van gescheiden zijn is dat je lid mag worden van OuderAlleen om via internet in contact te komen met lotgenoten. Maar niet alleen via internet. De grote kracht van de site is in mijn ogen de vele uitjes die georganiseerd worden. Soms door de webmaster maat vaak ook door de leden zelf. Ik heb heel wat schitterende wandelingen in goed gezelschap gemaakt op plaatsen waar ik normaal niet zo maar zou gaan wandelen.

Vanaf mijn eerste Bunnik-feest vind ik Fort Vechten een schitterende locatie en perfecte plek voor een feest. Het is alleen jammer dat het in Bunnik ligt. Da’s toch dik anderhalf uur rijden hier vandaan en fysiek zit dat er niet altijd in. Maar toen vorig jaar het laatste Bunnik-feest werd aangekondigd wist ik: Daar wil ik bij zijn! En ik was er bij.

Dit jaar stond ineens het allerlaatste Bunnik-feest op de planning. Tja, een soort van Heintje Davids effect zal ik maar zeggen. Natuurlijk melde ik mij aan. Die twee maal dik anderhalf uur… No problemo. Ja, totdat ik met alle medicatie stopte en op mijn tandvlees ging wandelen. Dat feest niet lekker. Maar bovenal, dat rijdt niet lekker. Ik heb in die periode afspraken afgezegd op korte rijafstand dan Bunnik en was serieus aan het overwegen om mij af te melden. Tot ik vorige week weer dat ene pilletje begon te slikken en ik binnen no-time weer fit genoeg was.

De heenreis ging als een tierelier. Het eten was goed, het feest gezellig. Zo waar weer wat ‘nieuwe’ mensen leren kennen (die ik al jaren lees maar waar ik nooit echt mee in gesprek ben geweest) Ik heb zelfs, geheel tegen mijn Bunnik-principes in, nog even in mijn bolletjes jurk met petticoat op de dansvloer gestaan (het is echt een full-circle) en tegen kwart voor elf, vijf colaatjes verder, dacht ik ‘Nu is het tijd om te gaan’. Slim idee van mij want eenmaal thuis had ik de pijp leeg.

Zoals dat bij mij gaat stond ik vanmorgen zo brak als wat op. Ik heb geen alcohol nodig om dat stadium te bereiken. Na een kleine aarzeling ben ik toch aan het rennen gegaan. Gedachteloos volgde ik de instructies van Evy op. Mijn voeten zochten zich een weg. Ineens stond ik boven op de brug bij de trap en zat de helft van de training er al op.  Aan het eind van de training had ik zelfs nog wat energie om een kort sprintje te trekken. Resultaat: een rode pieper en een evenaring van mijn persoonlijk beste tijd. Ik is fier op mijzelve en (bijna) helemaal klaar voor alle huishoudelijke activiteiten die vandaag op de planning staan.

Fijne zondag allemaal.

© Rianne, 14 september 2014


11 reacties

Zwijmelen op Zaterdag 43

Vlak bij de zorginstelling waar ik vier dagen per week bezigheidstherapie verricht ligt een (klein) nonnenklooster.  De meeste van de dames zijn nog kwiek en actief en ik zie ze dan ook regelmatig langs de zorginstelling lopen richting… Tja, waar zouden ze naar toe gaan? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat er een paar dames bij zijn die er behagen in schijnen te scheppen om, zodra er een auto richting het zebrapad rijdt, een sprintje te trekken zodat zij net iets eerder dan die automobilist bij de oversteekplaats zijn om zich daarna met ware doodsverachting voor de wielen van de automobilist (lees IK zei de gek) te werpen zodat er voor mij niets anders op zit dan vol in de remmen te gaan. Want ja, zulke grote pinguïns bestaan er niet.

Dinsdagochtend, op weg naar het werk, zie ik uit mijn ooghoek een non aan komen lopen. Ik denk ‘Mij heb je niet’, neem gas terug en rijd tergend langzaam richting het zebrapad. En wat denk je… Hoeft ze niet over te steken. Nou ja, Frater Venantius zat toen wel stevig in mijn hoofd dus… Geniet er van!.

Wim Sonneveld – Frater Venantius

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik eenieder met liefde en plezier naar Marja, Opperzwijmelaarster.

© Rianne, 9 september 2014

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 109 andere volgers