Trakteren

Give a girlToen ik een paar weken geleden met rennen begon had ik mijzelf al snel de belofte gedaan dat ik, wanneer ik vier weken aan het rennen zou zijn, mijzelf zou trakteren op echte hardloopschoenen. Toen ik dat en week later tegen mijn mensendiecktherapeute zei vond zij dat meteen een goed idee. Kijk dan gelijk voor naadloze sokken, ventilerende hardloopkleding, een goede sportBH en eventueel een jasje. Kacheng. Zoals ik laatst schreef: ‘Ik heb het financieel niet slecht maar dat is wel wat veel van het goede. Ik wil ook nog wel eens een leuke jurk kopen, ik ben toe aan nieuwe zomerschoenen en mijn wandelschoenen beginnen hard te slijten. Daar kon zij inkomen. Begin dan maar met goede schoenen en sokken. Zij verwees mij naar een winkel een paar dorpen verder. ‘Die is goed’, zei zij, ‘En daar hebben ze alles’.

Eenmaal thuis surfde ik even over het net richting die winkel. Kwijl kwijl, slik. ik zou met de hardloopschoenen beginnen, die hebben voor nu de hoogste prioriteit. Toen belde mijn schoonzus. ‘Ik ben net geld naar je aan het overmaken. Van mam’. Ze noemde een bedrag. Een heel leuk bedrag. Een meer dan leuk bedrag. Een bedrag wat niet zo maar in de huishoudpot moet verdwijnen maar waar ik ‘iets’ mee moet doen. Volgende week heb ik vakantie en ik heb mijzelf beloofd dat ik (slik oef ja ja) dan naar die winkel ga en in ieder geval voor en hardloopschoenen en wandelschoenen ga kijken. Als ik daar voor slaag, dan zullen de naadloze sokken mij de kop ook niet meer kosten. Mam blij, ik blij.

Jullie horen nog van me. ;-)

© Rianne, april 2014

100 Happy Days 30

Tags

100 Happy Days 030

Mijn kantoor grenst aan een bosachtige strook grond.

Vanwege het mooie weer hebben we bijna de hele dag het raam open staan waardoor we de hele dag getrakteerd worden op diverse fluitconcerten van de talrijke vogelpopulatie. 

NB. Ik heb besloten om niet meer dagelijks een 100 Happy Days foto op mijn blog te zetten. Vooral omdat het aantal berichten explosief stijgt en het de leesbaarheid van mijn blog niet ten goede komt. Vanaf morgen zal ik de dagelijks 100 Happy Days foto uitsluitend nog op de Facebookpagina Wiebeltjes en het Twitter-account @ToetWiebeltjes plaatsen. In de linkerzijbalk vind je de link naar zowel de Facebookpagina als het Twitter-account. Tot daar.

© Rianne, april 2014

Een zwaluw

probleem oplossenMet mijn actie van afgelopen maandag ben ik aan de 4e week van tranen en met Evy begonnen. Hoewel ik het programma van Evy niet altijd gebruik om mijn hardloopvermogen uit te breiden begrijp ik van kenners dat het feit dat ik op de niet-ren-dagen in hoog wandeltempo het asfalt onder mijn voeten door laat gaan ook goed is voor mijn conditie en het verhogen van mijn hardloopvermogen. Ik heb mijzelf zelfs een voorzichtig doel gesteld. Volgend jaar maart deelnemen aan de Venloop. Zo, daar staat het. Met nog elf trainingsmaanden voor de boeg moet dat tot de mogelijkheden behoren.

Maar goed, terug naar de 4e week trainen met Evy. Ik sta eigenlijk een beetje versteld van mijzelf dat ik al zo ver gekomen ben. Ik begin wel vaker in vliegende vaart aan een sportprogramma maar vaak gaat het ergens tijden de tweede week mis, schiet ik in een kramp of slaap ik door de pijn dusdanig slecht dat er (haast noodgedwongen) de klad in het trainingsprogramma komt. Daar heb ik nu, nu ik weer braaf tweemaal per dag een pijnstiller slik, geen last van.

Dinsdag zei iemand tegen mij ‘Je ziet er goed uit. Je hebt een gezonde kleur, hebt een energieke tred en als ik mij niet vergis heb je al lange tijd geen zware fibro-aanval met werkutival meer gehad’. Ik kon niet anders dan dat beamen. Ik denk dat het door de combinatie pillen (vitamines, mineralen en een beetje chemisch afval), (bijna) dagelijks bewegen, goed eten en voldoende slapen komt. Heel voorzichtig, echt enorm reusachtig voorzichtig, begint het ‘ik-ben-chronisch-pijn-patiënt’-deuntje wat normaal in mijn achterhoofd zingt te verstommen.

Ik weet… Een zwaluw maakt geen zomer, een goed half jaar gevolgd door een superbe maand betekent niet dat ik genezen ben (tenslotte heb ik tussen mijn 12e en mijn 37ste levensjaar vaak hele lange periodes van goede gezondheid gekend) maar voor nu… voor nu is het lekker om niet altijd aan mijzelf te denken als ‘patiënt’. De tijd zal leren of het een tijdelijke opleving is, een leren omgaan met of echt een opwaartse spiraal. Voor nu geniet ik er gewoon van. Ik zou gek zijn wanneer ik dat niet deed.

© Plaatje: Jim Hunt, tekst Rianne, april 2014

Bewijs

Tags

100 Happy Days 028Ergens in 2007 maakte ik kennis met een meneer type ruwe bolster, blanke pit. Je kent ze wel. Ruig uiterlijk, een auto die zo veel lawaai maakt dat ik gezeten in de achtertuin kon horen wanneer hij het dorp inreed en een hartje zooooooo klein. Eigenlijk was jij nergens bang van. Geen berg te hoog, geen weg te steil, de term ‘wat de boer niet kent’ was niet aan hem besteed. Hij was alleen een klein beetje bang voor water. Niet als dat spul uit de douchekop kwam. Niet wanneer het spul in welke vorm dan ook  uit de hemel viel. Maar wanneer het slootjes, plassen, beekjes, rivieren vormde moest hij er niets van hebben.

Nu woonde ik in die tijd in Kessel, een dorpje aan de Maas in bezit van veer. Een groot veer. Eentje waar de auto’s drie rijen dik op kunnen staan. Dat veer dat trok aan de beste man en op een dag stelde hij voor een eindje te gaan rijden. Een tochtje met het pontje was in de rit ingegrepen. Met het zweet in de handen reed hij het veer op. Terwijl ik genot van de geur van het water, het uitzicht keek hij recht voor zich uit. Eenmaal aan de overkant aangekomen slaakte hij een zucht van verlichting en reed van het pontje af.

Thuis gekomen vroeg hij om het bonnetje. ‘Voor de accountant?’, vroeg ik voor de grap, maar nee, dat was het niet. Hij had het bonnetje nodig om als bewijs aan zijn ouders te laten zien dat hij met het veer de Maas overgestoken was. Helaas voor hem, zijn ouders geloofde hem niet. Tenminste, het eerste wat zijn vader aansluitend aan onze kennismaking vroeg was ‘Is die dieke echt met die trekker van hem het veer op gereden of heb jij hem dat bonnetje gegeven?’.

Hoe ik hier zo op kom? Gisteren, op het pontje tussen Steyl – Baarlo zag ik eenzelfde stoere bink zenuwachtig zwetend en licht groen uitgeslagen staan. Zijn vriendin regelde een andere bewijslast. Zij nam een foto met het water op de achtergrond.

© Rianne, april 2014

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 151 andere volgers