Snif snif Glutenvrij

Toet badkamerHet is warm wanneer ik onder de brandende zon naar de winkel loop. Echt weer om ergens rustig te zitten met een groot glas lekker koud bij de hand. Zoals te verwachten is het in de winkel lekker koel, tegen het koud aan.

Met mijn briefje in de hand loop ik langs de schappen en vitrines. Ik rek mijzelf uit om een avocado te pakken en ruik zweet. Ik baal acuut en voel ook iets van schaamte. Gedoucht, alles schoon aangedaan en dan toch jezelf ruiken.  Yukkie-Bah!

Bij de kassa komt er een moment van twijfel. Ik ruik niet mijzelf, ik ruik de vrouw voor mij. Toch ben ik niet gerustgesteld en met mijn armen redelijk spastisch tegen mijn lijf aangedrukt pak ik de boodschappen in en loop weer naar huis. Daar snuffel ik eens goed en ruik niets. De hele verdere dag ruik ik niets. Zou het dan toch iemand anders zijn geweest?

De volgende ochtend, wanneer ik aan mijn kleren snuffel om te bepalen of ik ze nog een dag aan kan,  weet ik zeker dat ik iemand anders heb geroken. Mijn kleren ruiken nog fris en tevreden trek ik het witte hemdsdingetje voor de tweede dag op rij aan.

Hoe anders was dit een jaar geleden. Een half jaar geleden. Toen kon ik elk kledingstuk maximaal een dag aan. Ik vraag mij af wat er veranderd is. Tenslotte zweet ik nog steeds. Maar anders. Dankzij het koolhydraatarm en glutenvrij eten krijg ik dusdanig veel minder afvalstoffen binnen dat mijn lichaam het allemaal kan verwerken en verwijderen. Interne opslag is niet meer nodig.

Gewichtsverlies is goed, geurverlies is beter! Ik ben blij.

 © Rianne, 30 augustus 2015

Samen staan we sterk

Toet PCIn het kader van ‘Mag het een kilootje minder zijn’ zitten twee collega’s sinds een kleine twee weken aan de zwarte koffie. Met een kopje of zes tot tien per dag scheelt dat een slokje op een borrel. Tot vrijdag. Toen deed een van de twee weer gewoon suiker en melk in de koffie. Zijn motivatie: Ik zit weer een pond onder mijn maximale gewicht.

Van het een kwam het ander en tijdens een zeer gezellige en humorvolle na-de-lunch-sessie hebben we nu met zes man/vrouw sterk een heuse ‘weddenschap’ inclusief doel en deadline.  Eigenlijk met z’n drieën (en nu misschien met z’n vieren) want de deadline is de vermoedelijke bevallingsdatum van een der collegae dus zij doet voor spek en bonen mee. De andere collega heeft totaal geen problemen met zijn gewicht en na het zien van het door ons voorgestelde gewicht voor hem op de deadline datum zei hij ‘Dat wordt 3 maanden ontbijten bij de Mac’. Grrr….

We zijn alleen nog aan het zoeken naar de extintrieke motivator.  Daar zijn we nog niet helemaal uit. Tenminste, toen ik vrijdag het pand verliet was dat nog niet helemaal duidelijk. Dinsdag hoor ik vast meer.

© Rianne, 29 augustus 2015

Hulp!

Roze stoelNog voor het verwijderen van de hechtingen kreeg ik te horen dat ik nog een dag niet mocht douchen. Na het verwijderen van de hechtingen volgde er nog een lijstje van dingen die ik voorlopig niet mag doen. Bovenaan staat: Vier tot zes weken niet met het litteken in de zon komen.

Vrijdagmiddag. Het zonnetje schijnt heerlijk. Mijn gezicht kan wel wat zonlicht gebruiken. Ik zet het roze gevaarte in de zon, trek mijn shirt uit (don’t worry, ik had er een hemdje onder aan), slinger het shirt over mijn linkerschouder zodat het litteken bedekt is met wel vijf lagen stof en ga liggen. Genietend doe ik mijn ogen dicht. Ik lig pak ’em beet tien minuten wanneer  een wolk voor de zon schuift. Ik maak mijn ogen open en bekijk de wolk. Het is een fors exemplaar. Het is een heel fors exemplaar. ‘Sjuh’, zeg ik en wuif met mijn hand. De wolk blijft voor de zon hangen.

‘Waarom?’, vraag ik in stilte. ‘Omdat jij wel wat hulp kunt gebruiken in het opvolgen van de voorschriften’, hoor ik de wolk in gedachten zeggen. Ik wijs nog op de vijf lagen stof maar de wolk is niet te vermurwen, blaast zelfs wat koude wind mijn kant op.

Ik zag geen andere optie dan weer naar binnen te gaan. Veilig achter glas. Spontaan woei de wolk een stukje weg. Ver genoeg om de warmte weer toe te laten. Maar dichtbij genoeg om meteen de zon weer te verduisteren mocht ik naar buiten komen.  Na drie pogingen heb ik het maar opgegeven. Morgen is er een nieuwe dag met nieuwe kansen.

© Rianne, 28 augustus 2015

De logeerpartij

Gastblog van de hand van Harriette. Zoals vandaag geschreven ben ik al mijn blogs aan het doornemen. Voor 27-07-2013 stond er een gastblog van Harriette op de planning. Helaas overleed mijn vader de avond ervoor en maakte ik mij er qua overnemen van het blog met een Jantje van Leiden vanaf. Vandaag kwam ik dat Jantje van Leiden stuk tegen en dacht: Nu maak ik het zoals het hoort. Daarna dacht ik: Dit verhaal is te leuk en te goed geschreven om in de vergetelheid te laten zakken. Vandaar dat ik het nogmaals publiceer.  Een paar kleine onderdelen heb ik niet overgenomen van het oorspronkelijke blog van Harriette. Mocht je willen weten wat, dan verwijs ik je graag naar de versie van Harriette zelf (voor de link, zie hierboven). Ik hoop dat jullie er net zo veel plezier aan beleven als ik net weer heb gedaan.  Harriette, nogmaals bedankt voor het waarnemen van de honneurs!.

Een verhaal hadden jullie nog tegoed van me, nl. de logeerpartij van Toet de cliniclown knuffel.

De benefietavond van de Vrienden van Tijs stond voor de deur (volgens Toet de benenfiets avond), en hij zou met Rianne er naar toe gaan. Groot was zijn verdriet toen bleek dat Rianne een dubbele boeking had. Toen hij dus hoorde dat wij er ook naar toe zouden gaan, kwam hij persoonlijk, tijdens een fitness sessie, vragen of hij heel misschien met ons mee mocht.

Omdat Rianne en ik elkaar (helaas) niet meer zo heel veel zien, zou het dan wel een logeerpartij van ongeveer een week worden. Volgens Toet geen enkel probleem en och, waar een cliniclown muis kan wonen en slapen, daar kunnen er ook wel twee terecht.

Ons Toeterke werd helemaal hieperdepieper toen ze hoorde dat Toet zou komen logeren. De logeerkamer moest uitgemest worden, fris bedje, sfeerverlichting, noem het op en het moest gebeuren. Tjonge jonge wat kan dat klein ding commanderen! Ik had nog niets in de gaten, weet het aan het feit dat ze veel alleen is en zich verheugde op iemand waarmee ze zich de hele dag kon amuseren. How little did I know….

Eindelijk was de dag dan daar. De donderdag voor de benefiet avond, de laatste avond dat ik ging fitnessen voor het weekend, kwam Toet mee met Rianne. Hij had een prachtig knapzakje bij zich met een paar reserve sokken en snoepjes voor Poemel. Na het sporten volgde een dapper afscheid en togen we richting Venray.

Toet en ToeterkeHet onthaal was ontroerend om te zien. Als lang verloren vrienden vlogen de twee muisjes elkaar in de armen, er werd geknuffeld, gelachen en er werd zelfs een traantje weggepinkt.
Ik liet de twee maar even in hun wezen, ze hadden elkaar tenslotte zoveel te vertellen!
Toen ik een uurtje later poolshoogte ging nemen bleek ons Toeterke inmiddels ook een sjaaltje (sok) te dragen, een roze, het is en blijft een meisjes muis.

Op een gegeven moment vond ik het welletjes voor deze avond. Het was ver na bedtijd voor kleine muisjes dus hup naar bed. Na 3x waarschuwen werd het eindelijk stil in de kamer.

De dag er na waren ze weer vroeg uit de veren. Toet wilde perse naar Poemel het konijn, maar hij moest nog even geduld hebben, ik had tenslotte eerst mijn ‘rondje ouders’ en ik moet tussendoor nog even ons oppashondje Beau uitlaten, waar we (i.v.m. de vakantie van zijn baasje en vrouwtje) vanaf dat weekend met z’n allen zouden logeren.

Na alle klusjes stoomde ik snel door naar huis, kijken hoe het met de logee ging. En daar lagen de twee muisjes, hand in hand, dicht tegen elkaar aan……. te slapen. Het nachtje was toch wat te kort geweest.
Ik liet ze lekker en ging door naar Poemel. Schoonmaaktijd voor kooi en konijn. Zoals altijd maakte ik een nestje voor haar in mijn stoel waar ik haar ‘parkeerde’  zodat ik haar huisje kon schoonmaken.

Toet en Toeterke - Betrapt
Na een flinke schrobbeurt kwam ik terug in de kamer om Poemel haar kambeurt te geven, en wat ik daar zag….. Op mijn tenen liep ik weer naar buiten, ja oké, nadat ik stiekem een fotootje geknipt had.

Toet en Toeterke - Eyes

Na al het gesmoes werd het tijd om onze spullen bij elkaar te zoeken en Ardie op te gaan halen in Venlo. Waarna we met Ardie, bagage en muisjes richting Horst togen.

De twee muisjes stopte ik meteen in bed, met een ferme waarschuwing dat als ik ook maar 1 kik hoorde, ze de benefietavond de dag erna konden vergeten. Vier oogjes keken me timide vanonder het dekbed aan, bijna in tranen, waarna ik natuurlijk een aai over hun bolletje gaf en een zoentje op hun neusjes, en uitlegde dat het een spannende en lange avond ging worden dus dat ze fit moesten zijn.
Twee snuitjes knikten, kropen dicht tegen elkaar aan en vielen volgens mij voordat ik de deur dichttrok al in een diepe slaap.

Toet en BeauZaterdag was ik al uren terug van mijn eerste wandeling met Beau toen de twee slaapkopjes boven water kwamen, hoezo ze hadden het nodig? En terwijl ik lekker in huis aanrommelde, ging Toet kennismaken met Beau. Ons Toeterke was een beetje bang en keek het van gepaste afstand aan…
Beau vond het allemaal wel best. Als hondje op leeftijd kon hij zich niet zo druk maken over al het volk in zijn huis. Zolang hij maar op tijd zijn natje, droogje, wandelingen en aaitjes kreeg vond hij alles best.

Toet en het eten van Ardi

Die avond waren we al vroeg op pad. Ik moest nl. met Happy Sound eerst zingen in de Grote Kerk in Venray i.v.m. ‘kerkennacht’. We waren uitgenodigd om de dienst te voorzien van muziek n.a.v. ons optreden tijdens een korenfestival, en aangezien ik 2 solo’s mocht zingen, wilde ik dat optreden dus niet langs mijn neus laten gaan ;)
Het werd een erg fijn optreden. De mensen waren na afloop enthousiast, en ja, ik kreeg ook flink wat complimenten over mijn solo’s ‘Oh happy day’ en ‘Mien Durp’. Het mooiste compliment vond ik echter het geboeide publiek tijdens het zingen. Dat was zo gaaf om te zien! Lange nekken in de kerk om te zien wat er voor allemaal gebeurde. Stilte… aandacht. Echt heel mooi.

Toet en Toeterke in de tasNa de viering sjeesde ik snel door naar huis om Ardie, de buren (die gingen ook mee) en de muisjes op te pikken. En zo stoomden we vlot door naar Beesel.

De ontvangst daar was hartelijk en warm. We spraken Francy even, en ook Roy kwam voorbij en Lonneke van de organisatie was er ook snel bij om ons onze polsbandjes te geven.
Het was een prachtige locatie, de sfeer zat er al lekker in. Phils Connection speelde ook dit jaar weer de sterren van de hemel. Er waren heerlijke hapjes die je naar hartenlust op kon scheppen, men liep vlot met de drankjes, kortom… alles was aanwezig voor een feestelijke avond.

Toet en Toeterke aan de wijnToet en Toeterke werden al snel op de hangtafel gezet zodat ze alles goed konden zien. Dicht tegen elkaar aan, met ogen zo groot als schoteltjes namen ze alles in zich op. Af en toe namen ze wat lekkers en wij hadden er geen kind… eh…. muisjes aan.

Toet en Toeterke laten het zich smaken. Eh… de wijn… die is show, wij voeren kleine cliniclown muisjes natuurlijk geen alcohol!

Toet en Toeterke met de muziek meeOp een onbewaakt ogenblik slopen de twee naar de piano van pianist van het orkest, om een beter blik op de muziek te kunnen werpen. Gelukkig was hij gecharmeerd van deze twee en werd hij niet boos :)

Toet en Toeterke In luuvEn daar ergens die avond werd pas echt duidelijk hoe gek Toet en Toeterke inmiddels op elkaar waren. Ze zijn hartstikke, Heavenly in luv!
Terugkijkend naar de foto met Poemel besefte ik dat dat al langer gaande was, maar dat ik het gewoon niet zo door had. Komt vaker voor (he zus) dat ik wat traag van begrip ben….

Toet en Toeterke - de kus

Dus terwijl Frans Pollux een geweldig optreden gaf, kropen Toet en Toeterke nog wat dichter bij elkaar, en gingen ze helemaal op in elkaar en hun eigen wereldje.
Hoe mooi de liefde toch is …..

Een grappig voorval was er trouwens ook nog. Toet en Toeterke werden herkend! Iemand had op facebook gezien dat ze zouden komen, en deze mw. kwam gezellig even langs. Die twee hoefden nog net geen handtekeningen uit te delen….

Moge duidelijk zijn dat de benefietavond wederom een geweldig succes was. Zoals ik al zei, Phils connection speelde geweldig, de presentatoren waren weer geweldig op dreef en brachten het publiek vaak aan het lachen, de veilingen liepen lekker, de loterij (waar ik nog de eer kreeg om de lootjes te trekken) gaf reden tot hilariteit, het eten was heerlijk, de drank vloeide goed, het publiek was geweldig en in de stemming voor een feestje, en wij hebben ons kortom fantastisch geamuseerd.

Dus vrienden van Tijs, 4 kaartjes zijn bij deze gereserveerd voor volgende jaar!
En wat betreft de frisse liefde tussen Toet en Toeterke?
Tja, de tijd zal het leren of de liefde tussen die twee bestand is tegen een lange-afstand relatie. Jullie kunnen vast wel raden hoe hartverscheurend hun afscheid was….

Tot de volgende keer.

Liefs,
Harriette

Onder handen werk

cropped-img_00422-e1430572402437.png

Je hebt vakantie en het regent. Wat doe je dan? Van alles, onder andere blogs lezen. Zo ook dit blog van PurePixelPassions over Archiefpagina’s maken. Leuk!, dacht ik en ging met de instructies aan de slag. Zoals gewoonlijk liep ik vast en kreeg een ander idee. Een simpeler idee. Dacht ik.

Mijn idee: Gebruik maken van de Categorie-widget van WP. Er zat maar een klein maartje aan dit idee: Ik heb mijn categorieën niet altijd goed gebruikt. In een opwelling gooide ik de bestaande categorie-structuur weg en bedacht een nieuwe. Eentje die maakt dat ik ook het aantal pagina’s heb kunnen verminderen omdat ik van  De Wiebeligste, Toet en Co en Recepten een aparte categorie heb gemaakt.

Die nieuwe structuur ben ik nu aan toepassen maar dik 1.200 blog doornemen valt  nog niet mee. Zeker niet omdat ik meteen ook mijn gebruikte media (foto’s ed) opschoon. Het leuke is dat ik al mijn oude blogs weer eens onder ogen krijg. Een aantal dingen vallen op:

  1. Ik ben enorm lang van stof.
  2. Ik vind het nu ineens bar lastig om blogs in de categorie d’AllerWiebeligste (oftewel, de leukste, liefste, mooiste, bijzonderste Wiebeltjes) in te delen.
  3. Ik ben nog steeds goed in het weggooien van de verkeerde dingen.

Ik ben nu met de blogs van 2013 bezig. Het duurt dus nog wel even voordat ik klaar ben. Uiteindelijk moet de categorie ‘Algemeen’ ophouden met bestaan. Dat duurt nog wel even maar ach, het houd mij van de straat en daar is niets op tegen.

Maar mocht je ineens iets vreemd zien gebeuren op Wiebeltjes weet je nu wat er aan de hand is. Zij van Wiebeltjes is weer bezig.

© Rianne, 27 augustus 2015

Het uur U

Zuster ToetVanmorgen om kwart over acht had ik de afspraak op de poli Dermatologie. Om de pleister en de hechtingen te laten verwijdere en om de uitslag in ontvangst te nemen. Naarmate dit uur U dichterbij kwam begon ik ’em toch wel (weer) een beetje te knijpen. Stel dat. Aan de andere kant… Stel dat… Dan kan je het maar zo snel mogelijk weten toch! Daarbij: Pleister er af, hechtingen er uit.. Ik kon niet wachten om weer eens lekker te gaan douchen.

Eenmaal in de behandelkamer kreeg ik binnen 30 seconden twee dompers te verwerken. In verband met de vakantietijd was de uitslag nog niet binnen. Dinsdag 1 september is de nieuwe deadline en dan word ik door de Dermatoloog gebeld.

De tweede domper: Ik mag morgen pas weer douchen! Just my luck.

littekenEr zijn ook positieve zaken te melden: Het verwijderen van de pleister was het meest pijnlijke van de hele behandeling. (De opmerking ‘Ik krijg de schurft van die pleister’, durfde ik gezien de huidige situatie hier in de regio niet te maken.) Het wondje ziet er keurig uit. Als dit zo verder gaat houd ik hier geen litteken aan over. En de opdracht om nog een paar dagen (zjips in de folder staat weken) rustig aan te doen met in de zon zitten is een makkie om uit te voeren. Vandaag regent het en morgen mag ik weer werken. ;-)

Wordt vervolgd dus maar weer.

© Rianne, 27 augustus 2015

Beter Goed Gejat (14)

In het kader van ‘Beter goed gejat dan slecht geschreven’ neem ik vandaag mijn toevlucht tot quotes gevonden op het world wide web.

© MinionQuotes