Wiebeltjes

Blog van een fifty-something

Toet tas


8 reacties

Vakantie!

Met een week vakantie voor de boeg en in de wetenschap dat ik er hard aan toe ben verliet ik vrijdag om kwart voor vier het pand waar ik de meeste van mijn werkuren doorbreng. Het vorige weekje dateert al weer van oktober vorig jaar en de tussenliggende maanden waren, zacht uitgedrukt, hectisch. Omdat ik dit jaar niet alleen een uitvoerende maar ook in een coördinerende rol in het geheel heb vervuld (leuk hoor, maar wel even wennen) heb ik de hectiek wellicht nog wat meer gevoeld dan in voorgaande jaren.

Maar nu zit het er op. Het laatste project (voor dit moment) waar ik een rol in vervul is vrijdag afgesloten dus… Tijd voor vakantie. Die ik meteen goed begon met het afzeggen van een geplande Thaise kookworkshop omdat ik mijzelf compleet uitgewrongen voelde. Voor achten lag ik al in bed en sliep bijna meteen in.

Na een nachtje bijtanken is mijn vakantie op zaterdag echt begonnen. Buiten een paar dagen Groningen heb ik bewust niet veel op de planning staan. Vakantie, planning en ik zijn geen goede combinatie. Ik zie wel wat er komen gaat.

Zaterdag onder de douche sta ik na te denken over mijn trip naar Groningen. Ik ga met de trein; dat vraagt om een lichte bepakking. Ik bedenk welke kleding ik aan kan doen om zo min mogelijk mee te hoeven sjouwen. In gedachten stop ik het allemaal in mijn kleine rugzak. Ik heb nog genoeg ruimte over voor een goed boek.

‘En de laptop’, zegt Zij van. ‘Die past niet in mijn rugzak’, antwoord ik. ‘Dan moet je vandaag nog een aantal blogs schrijven’, commandeert Zij van. Zij van en ik kijken elkaar even aan. Het is als in een spiegel kijken. ‘De laptop blijft thuis’, beslist Zij van dan resoluut. ‘Vakantie is vakantie!’.

Zij van en ik… Wij zijn het eens.

Jullie en ik, wij zien elkaar op 28 februari, mijn eerste werkdag na de vakantie, weer.  Tot dan!

© Rianne

Toet Zwijmelen op Zaterdag


10 reacties

ZoZ: Nao ’t Zuuje

Ik ben geen carnavalsvierder, geen feestbeest. Nooit geweest ook. Hoewel, nooit geweest is wellicht overdreven. Ik heb goede, zij het vage, herinneringen aan carnaval in de vorige eeuw. Zowel in mijn geboortestad, maar ook in het geboortedorp van Yep’s vader diep in het zonnige zuiden van Nederland. Maar het zit niet in mijn bloed. Het feest trekt mij niet. Een deel van mijn niks met carnaval hebben ligt in de muziek die ik, zeker de Hollandse bijdragen, ronduit bagger vind.

Tot ineens… Wanneer je het niet meer verwacht… Er een prachtig stukje muziek uit carnaval voort komt. Uit carnaval ja. Het is geschreven en gezongen door de Stadsprins van Venlo van het jaar 2017.  Niks hoempapamuziek maar muziek die een snaar raakt. Een gevoel oproept. Emoties op laat borrelen. Tenminste bij mij. Wie weet ook wel bij jou.

Hoewel het pas volgend weekend carnaval is wil ik jullie dit nummer niet onthouden. Geniet je even mee van de heerlijke sfeer die dit nummer oproept? Misschien wel de sfeer van het ‘touwtje uit de brievenbus’ van Jan Terlouw nu ik er over nadenk.

Lex Uiting – Noa ’t Zuuje

Voor meer zwijmelen op zaterdag verwijs ik graag naar Marja, opperzwijmelaarster.

© Rianne

Toet Reizen


7 reacties

Nu hebben ‘we’ er twee ..

Het was nog tijdens zijn stageperiode en ver voordat hij überhaupt voor zijn rijbewijs op mocht dat ik een appje van hem kreeg van een motorblok en de bijbehorende auto. ‘Voor mij’, schreef hij. ‘Een opknappertje’. voegde hij er aan toe.

Het opknappertje bleek een Toyota Starlet uit 1993 te zijn. Een jaartje ouder dan hijzelf dus. Het heeft wat bloed, zweet, tranen en Nederland afspeuren naar de juiste onderdelen gekost, maar sinds woensdag staat de auto op zijn naam en sinds donderdag is de verzekering geregeld. Precies op tijd, want vrijdag begint hij aan zijn baan buiten de autobranche en daar hij ook avond- en nachtdienst gaat draaien is een auto wel handig.

Alleen, donderdagmiddag stond de auto nog wel bij de garage. ‘Kan jij mij straks even wegbrengen?’, vroeg hij. Tuurlijk kan ik dat, ‘Maar ik moet nog wel even werken vanavond’, vertelde ik hem. ‘Wanneer ben je klaar met werken’, was zijn wedervraag. Ik haalde mijn schouders op. ‘Als ik geluk heb zijn we om half zes klaar, als ik pech heb trekken we om acht uur de stekker uit het project’. ‘Kan je tussendoor…?’ Nee dus.

Hij en ik hadden geluk en zo bracht ik hem na het eten naar de garage waar de auto buiten op het grasveldje geparkeerd stond. Even later reed ik achter hem aan naar huis. Het voelt wel decadent. Twee auto’s voor een tweepersoonshuishouden. Duimen jullie mee dat hij geen verzamelaar wordt? (Of pas wanneer hij een eigen stekkie heeft?)

Hoeveel auto’s staan er bij jou op de ‘oprit’? En hoeveel personen maken daar gebruik van?

© Rianne

toet-kerstsok


1 reactie

Dreigement ..

Natuurlijk was mij de schichtige blik die de Boyszz bij tijd en wijle op Yep wierpen wel opgevallen maar ik besteedde er geen aandacht aan. Waait wel weer over dacht ik wanneer ik die twee in hun achterover gedrukte kerstsokken zag rond hupsen.

Op een duistere zondagmiddag trof ik de Boyszz in de badkamer aan, terwijl zij de was/droogcombinatie aan het inspecteren waren. ‘T-is wel donkers hoor’, hoorde ik Rozi piepen. ‘Je ziets echt niet wat er binnen gebeurt’. ‘Ik ziet iets wits voorbij komen’, bromde Toet. ‘Teminders, dat denkt ik. Maar misschjiems ziet ik het fout’. Ik keek even naar de deur en inderdaad, het spelletje ‘ik zie de rode sok’ zou met zo’n donker deur niet gespeeld kunnen worden.

12-en-wij-dan

Enfin, pas toen ik een foto van de Boyszz met hun geconfiskeerde Kakelcadeautjes zag drong het tot mij door dat zij zich omgekleed hadden. ‘Waar zijn de eland-sokken gebleven?’, vroeg ik aan hen. ‘Wij heeften gebakken eitjes voor onzze centjes gekocht’, antwoord Rozifantje. ‘Waarom?’, vroeg ik de Boyszz. ‘Nou, wij heeften met diverse andere huisknuffels gebabbeld’, antwoordde Toet, ‘En zij heeften verteld dat een ritje in het wasmasjien toch niet so leuk is asse wij dachten. Dat je misselukt wordt van al dat draaien’. ‘ja, en asse je in de droogdraaiert gaat, dan komt de stoom bijkans uit je oren en gaats je fluiten as een lo-ko-mo-dief en dat wilsen wij niet’, voegt Rozi er aan toe.

‘Euh, wat heeft een ritsje.. euh ritje in de was/droogcombinatie nu te maken met de eland-sokkken?’, vraag ik verbaasd. ‘Leest maar eens wat Yep geschreven heeft onder het blog over hoe wij deze sokken geconfijteerd hebben’, bromt Toet. Braaf doe ik wat er van mij gevraagd wordt en ik lees…

schermafbeelding-2017-02-15-om-19-09-54

‘Ja maar jongens, dat was toch een grapje’, zeg ik lachend tegen de jongens. ‘Denkst jij dat echt?’, piept Rozi. ‘Ja knul, dat denk ik echt. ‘Da’s mooi’, pruttelt Toet, ‘Daar kom je nu mee. Nu het te laat is’. Verbaasd kijk ik de Boyszz aan. ‘Te laat, wat bedoel je met te laat’. De deur gaat open en Yep loopt de kamer in. Zonder iets te zeggen wijst Toet naar Yep’s voeten. Hij draagt de eland-sokken. ‘Als jij maar nietst denkts dats ik die sokken nog over mijn oren trektst’, lispelt Toet zachtjes, ‘Yeps heeft een-orme zweetvoetsen heb ik van Gremmie begrepen’. Er loopt een rilling over Toet’s rug.

Ik denk dat ik nog even wacht met uitleggen dat dankzij die nieuwe wasdroog cbi Yep’s sokken over een paar dagen weer zo fris als nieuw zijn. Daar komen de Boyszz vanzelf wel een keer achter.. 😇.. Toch?

© Rianne

Toet koffie (2)


12 reacties

Confused..

Om te weten of je kind zich op een ‘normale’ manier ontwikkeld heb je een aantal gerenoveerde naslagwerken zoals de bijbel van Dr Spock en Oei, ik groei. Voor dames van een zekere leeftijd bestaat zo’n naslagwerk niet. Ja, je hebt de Libelle en de Margriet maar om de een of andere reden voelen beide tijdschriften niet echt als wetenschappelijk onderbouwd. Bovendien herken ik mij meestal niet in het geboden beeld. Gelukkig is daar het internet zodat ik eindelijk, eindelijk, eindelijk leer hoe een vrouw van mijn leeftijd zich volgens de kenners hoort te gedragen, te kleden en op te tutten.

Dacht ik… Maar na een aantal verschillende ‘lijstjes’ te hebben bekeken weet ik het helemaal niet meer want…

  • Ben je boven de veertig, dan kan lang haar echt niet meer.
  • Natuurlijk kan je na het bereiken van een bepaalde leeftijd kiezen voor een kort en pittig kapsel maar een goed geknipt (half)lang kapsel doet vaak wonderen voor een jeugdige uitstraling.
  • Ben je eenmaal de vijftig gepasseerd is het zaak om te stoppen met het gebruiken van  make up om je ogen en lippen te accentueren. Beter is het om vanaf die leeftijd voor een meer natuurlijke look te gaan. Wel adviseren wij om een goede laag foundation te gebruiken zodat je huid er stralend uit gaat zien.
  • Juist wanneer je de vijftig gepasseerd bent en je niet meer zo strak in je vel zit is het gebruik van te veel foundation af te raden omdat dit de rimpels accentueert. Beter is het om een vloeibare foundation te gebruiken en de nadruk op ogen en lippen te leggen. Let wel op dat je geen vloeibare lipstick gebruikt. Die heeft de neiging om via de groefjes rondom je lippen wat uit te lopen waardoor je op Robbert Smith gaat lijken.
  • Ben je van middelbare leeftijd, zijn hakken uit den boze.
  • Juist wanneer je de vijftig gepasseerd bent is het belangrijk om niet terug te vallen op zogenaamde gemaksschoenen maar juist voor een schoentje met een kittig hakje te gaan. 
  • Ben je van middelbare leeftijd is het zaak om te stoppen met het verven van je haren.
  • Hoewel er vrouwen zijn die mooi grijs worden zien de meeste vrouwen er met grijs haar vaal, grijs, grauw en vele jaren ouder uit. Beter kies je voor een mooie arme blonde tint of chocolade bruin haar.
  • Ben je van middelbare leeftijd dan moet je je niet te jeugdig willen kleden. Felle kleren en denim zijn uit den boze. Pak liever iets in een donkere tint wat bij je leeftijd past.
  • Ben je de vijftig gepasseerd dan is het zaak tweed- en andere zware stoffen en donkere tinten links te laten liggen. Deze stoffen en kleuren laten je jaren ouder lijken en oud, dat ben je nog lang niet. 
  • Ben je eenmaal de vijftig gepasseerd dat zijn vestjes uit den boze. Zij verdoezelen je lichaamscontouren en maken je plomp en oud. Bovendien zijn vestjes oubollig.
  • Wanneer de overgang haar intreden doet is het zaak je kleding daar op aan te passen door middel van het dragen van laagjes. Draag als laatste laagje een vestje. Naast dat je het makkelijk aan en uit kunt trekken is het ook een heel bruikbaar en vrouwelijk accessoire en in heel veel verschillende uitvoeringen beschikbaar.

Nou ja, het moge duidelijk zijn. Ik schiet er geen fluit mee op en ben nog steeds confused. D’r zit niks anders op dan mijzelf te blijven en het wiel voor mijzelf opnieuw uit te vinden. Op zich niet eens erg. Ik heb toch niet zo gek veel met voorschriften, handboeken en bijbels die gebaseerd zijn op gemiddelden daar waar niemand gemiddeld is.

Wat vind jij van de her- en der voorbijkomende  do’s en don’t’s voor dames van een zekere leeftijd?

© Rianne

wasmachine_1


9 reacties

Oma blij!

Oma is niet best ter been en veel van wat er in huis moet gebeuren kan zij zelf echt niet meer en heeft zij dus noodgedwongen uit handen moeten geven.  Dagelijks komen er mensen om haar te helpen met het aan-en uittrekken van haar steunkousen, het verzorgen van de wond op haar bil. Ze krijgt hulp bij het douchen, er komt iemand poetsen. Schone Zus maakt elke twee weken de medicijnkist klaar en Schone Zus, Tante, Buurvrouw en ik zorgen voor de wekelijkse boodschappen.

Een van de dingen die zij nog wel zelf kan en ook doet is de was al kost het sorteren van de was haar veel tijd en energie omdat zij nauwelijks kan staan en zich moeizaam voortbeweegt. Mam is zuinig op haar machine  en op haar kleren dus de bonte was wordt keurig in waszakjes gestopt zodat er geen kleine onderdeeltjes in de pomp kunnen komen. Alleen de witte was gaat zo het machine in. Zo ook van de week.

Na het draaien van de witte was zag Mams twee latex handschoentjes verfrommeld in de deurrand liggen. Een van de verpleegkundige die haar wond verzorgt had die dingen weer in de verkeerde mand gegooid. Foutje, bedankt. Het droogprogramma werd opgestart en na een paar uurtjes was de was niet alleen schoon maar ook droog.

Zaterdag, een uurtje voordat wij kwamen, zette Mams een bont wasje aan. De machine startte, nam water, stopte en weigerde verder alle dienst. In de wetenschap dat ik onderweg was liet zij de boel de boel. Eenmaal binnen, en nog voor de koffie, lag Yep al op zijn knieën bij het machine. Die van Mams staat gelukkig op een verhoging dus het weg laten lopen van het water en het schoonmaken van het vreemde voorwerpen filter is daarmee een stuk makkelijker dan dat laag bij de grond fröbelen bij mij in de badkamer. Toen al het water uit de machine was en Yep het filter los draaide bleken er niet twee maar drie handschoentjes in de wasmachine beland te zijn. Nummer drie had zich helemaal rondom het filter gewikkeld en vastgeknoopt waardoor het niet meer kon draaien. Er moest een schaar aan te pas komen om het ding te verwijderen. Uiteindelijk appeltje/eitje. Maar niet iets wat Mams nog zelf kan.

Eind goed, al goed. Behalve voor de verpleegkundige die Mams de eerste weken komen helpen. Want die krijgen eerst allemaal te horen wat er gebeurt is, en daarna wordt hun handelen helemaal met argusogen bekeken.

En ik.. Ik ga volgende week dat vreemde voorwerpen filter maar eens schoonmaken. Iets met beter voorkomen dan genezen.

Hoe vaak maak jij het vreemde voorwerpen filter van je wasmachine schoon?

© Rianne

Toet eten


10 reacties

Sorry Fans ..

Ik vond dat het vinden van een baan door Yep best gevierd mocht worden door samen met hem uit eten te gaan. Sushi zou het worden. Toen we bij Mams uit Eindhoven vertrokken begon ik te bellen. Voorkeur restaurant nummer één (in onze woonplaats) had geen plek meer. Dan maar even  via google iets zoeken in Eindhoven. De dichts bijzijnde deed alleen aan afhalen en bezorgen. Nummer twee was wel lekker maar slechte bediening.

Ondertussen reden we al en de klok tikte door. Ik belde de tweede ‘favoriet’ in onze woonplaats. Die bleek aan het verbouwen te zijn. Maar misschien had de vestiging in Helden nog wel plaats. Niet dus. Ik vond er nog een in onze woonplaats. ‘Als dit niks wordt gaan we wokken’, zei ik. ‘De wok in Kessel staat nog altijd in mijn telefoon’. Yep had en knaagje in zijn maagje en vond het prima. Optie drie in onze woonplaats had zo waar nog ruimte voor twee personen maar deed niet echt aan glutenvrij.

Ik belde naar de wok. Niet dat ik daar een zee aan keuze heb nu ik glutenvrij eet maar de bediening is goed en de sfeer en het eten zijn altijd prima, al zit in de meeste woksauzen wel wat veel zout. Bovendien was het de vorige keer dat ik daar gegeten heb helemaal goed gegaan met glutenvrij en kruisbesmetting.

Ze hadden wel een plaatsje voor ons en rond half zeven schoven we aan tafel. Zoals altijd was het eten goed maar daar waar het de vorige keer dus 100% goed ging met glutenvrij eten ging het nu een beetje fout. Kruisbesmetting. De zoetzure saus is glutenvrij, de pan en de lepel worden tussendoor goed schoongemaakt maar… (en daar kwam ik de tweede keer dat ik iets bestelde pas achter) .. sommige mensen willen twee sausen bij hun eten en dan gaat de lepel van saus 1 naar saus 2….

Na een zware nacht met hevige krampen stond ik met en behoorlijk duffe kop op. Dusdanig duf dat ik de concentratie om een aflevering van het Boek van Urgh te schrijven even mis. Hopelijk volgende week beter.

En dan ga ik nu even in de glutenvrije Marokkaanse linzensoep roeren.

© Rianne