Wiebeltjes

Blog van een fifty-something

Toet telefoon - te groot


13 reacties

Zoz: The night the lights went out

Het was geen nacht maar rond half twee in de middag. Het was niet in New York maar in Venray, het was te kort om over 9 maanden een geboortegolf te verwachten, liefde kwam er verder niet aan te pas maar verder…  Klopt het aardig. Het licht ging namelijk uit, computerschermen en telefoons werden zwart. Nog voordat goed en wel tot iedereen was doorgedrongen (vrijdagmiddag na de lunch is een dip-momentje) gingen de lampen al weer aan.

Vrolijk drukte wij allen op de powerknop van onze pc en met de snelheid van een slak startte die dingen op om in een foutmelding te eindigen. Geen toegang tot de schrijfmap want die was verplaatst of verwijderd. Zucht. Ik stak mijn hand uit naar de telefoon om de helpdesk te bellen maar de telefoon was nog op zoek naar het netwerk. Dat zag er niet goed uit.

Tot op dit moment weet ik nog steeds niet wat de oorzaak van die kleine stroomstoring was en waarom het zo lang geduurd heeft voordat het netwerk weer bereikbaar was. En waarom de ene medewerker na beschikbaar worden van het netwerk weer gewoon de beschikking had over alle snelkoppelingen en bij andere medewerkers het bureaublad compleet opnieuw ingericht moest worden.

Wat ik wel weet is dat ik dankzij die kleine stroomstoring en het geheugen van collega Muziekkenner ik weer een leuk deuntje aan de ZoZ lijst kan toevoegen: The Trammps met ‘The night the lights went out in New York city’.

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar het blog van Marja.

© Rianne

Toet PC


3 reacties

Als de programma’s niet meewerken

Het begon dinsdagmiddag. ‘Kan jij even iets opzoeken over winkelwagen 1000****?’. Dat kon ik. Helaas werd mijn antwoord mij niet in dank afgenomen want in het overzicht wat collega net voor haar vakantie had opgeleverd stond wat anders. Ik zocht nog wat dingen op en kwam net als de vraagstelster tot de conclusie dat er wat fout was gegaan bij het genereren van het overzicht. Raar maar waar. Vakantiecollega is nogal perfectionistisch.

Of ik een nieuw overzicht kon maken. Euh.. Nee… Hoewel ik aardig kan toveren en best wel wat informatie uit ons ERP-systeem weet te halen ligt mijn kennis en kunde vooral op het gebied van HR en winkelwagens vallen niet onder HR. Ik deed nog een halfslachtige poging die op niets uitliep en meldde bij Vraagstelster dat ik hoopte dat Junior, onze nieuwste collega, wel van de hoed en de rand wist.

Vraagstelster en ik (en daarmee ook de accountants ;-)) hadden geluk. Junior wist het niet precies maar hij wist voldoende om mij op het rechte pad te zetten. Na wat fröbelen, lukte het mij uiteindelijk om de juiste tabel te vinden en om de gewenste layout en kolommen in het overzicht te krijgen. ‘Appeltje/eitje’, dacht ik en ging aan de slag om een dikke 5000 nummers in excel naar zoekwoorden te converteren. En toen lag excel dwars.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: Appeltje/Eitje my ass. Met wat hulp en veel morele ondersteuning van mijn directe collega’s is het mij gelukt om ondanks trage systemen, dwarsliggende pakketten, diverse time-errors en afsluitende programma’s en 100.000 collega’s met vragen die niet bij mij thuis horen een nieuw overzicht op te leveren zonder dat er een PC door het raam naar buiten is gevlogen en ik iemand stijf heb gevloekt. Bovendien begrijp ik nu ook hoe het kan hoe Vakantiecollega een overzicht met foutjes heeft kunnen aanleveren. Met zoveel tegenwerkingen van de techniek zit een foutje in een klein hoekje.

En voor vrijdag hoop ik op een ‘normale’ dag met uitsluitend HR vragen. Ik ben wel toe aan een Appeltje/Eitje..

© Rianne

Zuster Toet


12 reacties

Proefverlof

Hoe is het proefverlof van Mams afgelopen zaterdag verlopen? Tja, wat zal ik zeggen…?

Mams vindt dat het goed is verlopen, ik vond het bagger. Mams vertelde over hoe soepel ze de auto in en uitstapte (klopt, zo soepel heb ik haar in jaren niet gezien, de fysiotherapie werpt dus haar vruchten af), over het eten wat zij klaar heeft gemaakt, over het lopen in huis. Ze biechtte ook eerlijk op dat zij na het smeren van haar broodje wel heel erg moe was en dat naar het toilet gaan een ware uitputtingslag was.

Aangezien volgens mij voor de Zorginstelling het feit dat zij levend is teruggekomen telt als een geslaagd proefverlof werd Mams gevraagd hoeveel Thuiszorg zij vanaf donderdag (definitieve ontslagdatum) meende nodig te hebben. Mams vond tweemaal per dag voldoende. Ik niet. De aanvraag is nu voor driemaal daags hulp en wel: steunkousen aan en uittrekken, wondverzorging en medicatie innemen.

Verder vraag ik mij af of het haar zelf gaat lukken om de kleine zuurstofflessen, bedoelt om haar actieradius te vergroten, wel zelf kan vullen. Voor zowel het aan- als loskoppelen van de fles heb je twee handen nodig en voor het loskoppelen ook nog wat kracht. Die heeft zij niet zo veel. Daarnaast eet zij slecht (1,5 broodje van 10:00 uur tot 20:00 uur vind ik niet goed eten).

Daarom krijgt zij ook verwijzingen mee voor fysiotherapie, ergotherapie en een diëtiste. Maar of Mams daar iets mee gaat doen waag ik te betwijfelen. Toen ik zij dat de fysiotherapie haar goed heeft gedaan zei zij meteen ‘Als ik thuis ben stop ik daar mee. Ik zie het nut er niet van in dat ik tweemaal in de week met iemand over de galerij ga wandelen. Dat vind ik zonde van het geld. Bovendien heb ik wel wat anders te doen dan op een fysiotherapeut te wachten’.

Ik heb maar niet gevraagd wat zij allemaal te doen heeft want veel meer dan zichzelf een beetje wassen, gedeeltelijk aankleden en brood smeren kan zij eigenlijk niet. Zelfs het bedienen van de wasmachine lukt haar nog maar nauwelijks.

Zoals Grote Broer van de week zei: ‘Eigenwijs is ook Wijs’. Hebben hij en ik het toch niet van een vreemde😉 hoewel hij en ik qua niveau niet aan dat van haar kunnen tippen. Zij is de Eigenwijste van ons allemaal.

© Rianne

Yep_kitrand_1


5 reacties

Project Wateroverlast #6

Ooit woonde ik in een jaren 60 doorzonwoning categorie sociale woningbouw wat ergens in 2005/2006 gerenoveerd werd. Tenminste, de huizen van de buren. Mijn huis was in 2001, net voordat ik er in kwam wonen, deels gerenoveerd en met uitzondering van het dak, de deuren en de kozijnen mocht ik niet meedoen aan de renovatie. Ik kreeg wel een overzicht van wat het allemaal ging kosten voor de huurder. Nieuwe keuken, plus € 10,00. Nieuwe badkamer, plus € 21,00. Ik weet nog dat ik daar verbaasd over was. De keuken was zo’n 6,5m2 groot terwijl de badkamer de 1,5 m2 nog niet haalde. Oké, het plan was de naastgelegen kast bij de badkamer te trekken maar dan had je het nog maar over 1,9 m2.

Daar moest ik even aan denken toen Hij van Haar al weer een week geleden de offerte voor de badkamer met mij kwam doornemen zodat hij e.e.a. kon toelichten. Met die toelichting was ik, ondanks het eindbedrag (incl. BTW), heel blij. Die toelichting maakte dat ik niet spontaan begon te hyperventileren of een hartverzakking kreeg. Die toelichtig maakte dat ik ineens die bijzondere verschillen in huurverhoging begreep.

Hij van Haar heeft namelijk wel een scherpe maar ook reële offerte gemaakt. Een offerte inclusief een aantal negatieve aannames wat betreft meerwerk. En daar ben ik blij mee. Want wat heb ik aan een superscherpe offerte die uiteindelijke € 2.000,- toto € 3.000,- te laag blijkt te zijn. Ik heb liever een offerte waar wat ruimte de andere kant op in zit.

Maar goed. Aangezien ik even voordat Hij van Haar met de offerte kwam nog eens in YNAB had gekeken naar het bedrag wat ik maximaal kon vrijmaken zonder bij een kleine tegenslag acuut  in de financiële problemen te komen kon ik Hem van Haar mededelen dat ik het totale bedrag op z’n vroegst in het voorjaar bij elkaar heb. En dat ik de opdracht pas geef wanneer ik zeker weet dat ik het kan betalen.

Dankzij het feit dat Yep onlangs de kitranden in de badkamer heeft vernieuwd waardoor er geen extra water onder het bad en in de muren bij kan komen is de ruimte gecreëerd om nog een tijdje verder te sparen. Kunnen ondertussen de vochtvreters hun werk doen en het water uit mijn slaapkamermuur en onder het bad vandaan trekken. Tot op heden staat er elke paar dagen ongeveer een centimeter water in beide vreters. Scheelt straks toch mooi een of meerdere dagen huur van de droogapparatuur😉

© Rianne

Toet Zwijmelen op Zaterdag


11 reacties

ZoZ: Time will tell

Op 22 augustus van dit jaar bracht ik mijn moeder naar een revalidatieplek in een verzorgingstehuis. Spraken ze in het ziekenhuis nog over een revalidatieperiode van 3 tot 6 maanden, in het verzorgingstehuis dachten zij daar heel anders over. ‘U kunt over drie weken weer naar huis’.

Die drie weken zijn ondertussen verstreken maar zoals het er nu naar uitziet heeft de arts van het verzorgingstehuis er meer kijk op dan de geriater in het ziekenhuis. Vandaag, zaterdag 17 september, mag Mam een dagje naar huis. Proefverlof. Aankomende week wordt het verlof geëvalueerd en eind van de week mag zij dan definitief naar huis. Of beter gezegd: MOET!.

Het goede nieuws is natuurlijk dat Mam de afgelopen weken enorm is opgeknapt. Of zij dit niveau van functioneren kan blijven handhaven wanneer zij alleen thuis is, dat weten we natuurlijk niet. Vandaar dat SchoneZus bezig is met de inschrijvingen voor een serviceflat zodat Mam straks, wanneer we eenmaal een plekje voor haar gevonden hebben, zorg kan inkopen. Tot die tijd blijft het aanmodderen met de hulp van Thuiszorg, Hulp op Afstand etc. Hoe dat gaat lopen? Time will tell… Eerst het proefverlof goed door zien te komen.

Bob Marley – Time will tell

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar het blog van Marja.

© Rianne

Toeterke


10 reacties

Net op tijd …

Sinds enige tijd ben ik op de hoogte van het bestaan van een zogenaamde capsule-wardrobe horende bij een minimalistische levenstijl. Je weet wel, niet te veel meuk verzamelen. Wanneer je met een capsule-wardrobe begint ga je eerst aan de slag met je bestaande kledingvoorraad. Alles wat je niet meer draagt (of omdat het te klein, te groot of te versleten is, of omdat het in de categorie miskoop valt) wordt of weggedaan of tijdelijk opgeslagen en, indien je er niet meer naar omkijkt, na een maandje of drie alsnog weggedaan. Uiteindelijk is het de bedoeling dat je per seizoen een garderobe van 33 stuks samensteld (incl. jassen en schoenen) die dusdanig goed met elkaar combineren dat je er 3 maanden lang tip top mee uitziet.

Ik doe hier niet aan mee. Ik heb namelijk te weinig kleren voor een capsule-wardrobe. Mijn hele zomergaderobe bestaat, excusez moi, bestond, uit 1 capri, 2 t-shirtjes, 3 tuniekjes, 2 jurkjes, 1 hemdje, 1 bloesje en 1 paar sandalen. De rest van de kleding die ik tijdens de zomerperiode draag valt officieel binnen de lente- cq herfst collectie.

Gelukkig is het in Nederland maar zelden echt heel warm weer dus die kleine voorraad zomerse kledij is geen ramp ook al concludeerde ik ergens in augustus dat ik voor de zomer van 2017 toch wat nieuwe spulletjes moet hebben. En toen… Toen diende zich nog een tweede hittegolf aan. Weer mocht ik elke drie/vier dagen een kleine bonte was draaien om er voor te zorgen dat ik dagelijks schone en vooral luchtige kleding aan kon met als gevolg…

Slijtage. Maandag zag ik bij het ophangen van de was dat mijn zwarte t-shirt de geest had gegeven. Woensdag sneuvelde mijn sandaaltjes. Donderdagochtend prikte ik met mijn vinger door de stof van een zwart tuniekje heen. De kledingstukken zijn respectievelijk negen en vier jaar oud dus echt vreemd is het niet ..

Toch ben ik blij dat de hittegolf net op tijd voorbij is want de voorraad hoogzomerse kledij is nu wel heel beperkt geworden.

Dankzij het fantastische weer en een halve donderdagmiddag vrij hangt al dat zomerspul ondertussen al weer fris gewassen in de kast, te wachten op de volgende hittegolf. Hoewel… Met een t-shirtje er onder kan ik in ieder geval de tuniekjes en een van de jurken makkelijk het hele jaar door dragen.

Hoe vol is jouw kledingkast?

© Rianne