Koetjes en Kalfjes

Konijnencrisis

Gisterenavond begon Gremlin ineens met zijn kopje te schudden. Eerst moesten Yep en ik er een beetje om lachen maar toen het aanhield en hij ook wat moeizaam leek te gaan bewegen en het duidelijk was dat hij die dag nauwelijks had gegeten was ik er niet echt gerust op. Yep vertrok naar zijn werk (nachtdienst) en ik speurde het net af. Er was zo een kwaal bij zijn symptomen gevonden. E cuniculi. Niet echt iets om blij van te worden en daar waar ik voor Yep of mijzelf zelden tot nooit gebruik maak van de spoedpost/avonddienst, deed ik dat voor Gremlin wel. Ik belde de dierenarts, sprak een boodschap in waarin ik de symptomen beschreef en vroeg of ik ‘s-avonds nog even langs kon komen.

Dat kon. Met een hevig shakend konijn kwam ik bij de dierenarts aan. Gremlin kreeg eerst een injectie met cortisol en daarna mocht hij nog een spuitje met kleverig medicijn leeglebberen. Ik kreeg een spuitje en een zakje bijvoeding mee en er werd een afspraak voor vandaag gemaakt. Deels omdat niet alle medicijnen op voorraad waren, deels om even te kijken hoe Grem er aan toe was ‘hoewel ik hem vrijdag nogmaals moet zien om te beoordelen of…’. Slik. Ja. Niet alle konijnen overleven E cuniculi en ik ben niet zo van onnodige lijdenswegen.

Vanmorgen wist ik met hangen en wurgen hem nog wat bijvoeding te geven. Verder knaagde hij een beetje aan zijn boterham en hij werkte ook een paar sprietjes koriander en peterselie weg. Maar het was nog steeds een zielig hoopje konijn. Ik ging niet echt met een optimistisch gevoel naar het werk.

IMG_1842

Bij thuiskomst trof ik een ander konijn aan. Er zat wat meer leven in, zijn kopje schudde niet meer zo heftig van links naar rechts, zijn nek stond niet meer scheef. Alsof er niets aan de hand was. Ook de dierenarts was blij verrast. De cortisol deed haar werk goed. Gremlin kreeg een kuur mee (de dierenarts demonstreerde nogmaals hoe wij dat moeten doen) die hij op moet maken en alleen wanneer hij maandag terug val krijgt (dan is de cortisol uitgewerkt) moet ik even terugkomen met Gremlin.

Ondertussen wijst niets er meer op dat hij ziek is. Hij rent over zijn handdoeken heen, heeft zijn lekkere hapjes (4 korianderstengels) al verorberd (‘Hij is net als wij’, zei Yep, ‘Hij eet zich beter), wast zich (wat een plakspul is dat medicijn) en is weer een blij konijn.

Nog even duimen dat hij maandag nog steeds een blij konijn is maar zoals het er nu naar uit ziet is de konijnencrisis bezworen.

w_me-myself-i

© Rianne

Wieb at Work

Het kan verkeren ..

Hoewel ik een kei-leuke baan heb solliciteerde ik begin 2014 naar een andere functie. Nou ja, de zelfde functie, het zelfde team, alleen een ander pakket. Ik kreeg de baan niet. Niet omdat ik ongeschikt was maar vanwegen mijn niet altijd even geweldige gezondheid en risicospreiding. Voor mijn huidige pakket staan drie mensen opgesteld, voor dat andere pakket zou ik nummer twee (naast een parttimer) worden.

De vacature werd extern geplaatst en er werd iemand aangenomen. Na een jaar vertrok deze iemand begin 2015 weer. Het duurde tot eind 2015 voordat er een opvolger was gevonden en ondertussen bood ik hand-en spandiensten aan aan collega één. Na een kleine vier maanden hield opvolger het al weer voor gezien. Hij had zijn vertrek niet slechter kunnen plannen want collega één zat op dat moment net in de ziektewet. Ik nam zijn werkzaamheden zo goed en kwaad als mogelijk over en werkte halverwege het jaar Op-Opvolger in om, toen collega één hersteld was weer een stapje achteruit te gaan.

Het kan verkeren: ook Op-Opvolger zet een punt achter zijn carrière bij ons. Vier weken geleden, net voor mijn vakantie, werd ik door de baas ontboden. ‘Of ik, gezien het vertrek van…?’. Ik had mij voorgenomen om dit keer niet weer tijdelijk hand-en  spandiensten te bieden en stond op het punt dat te zeggen toen de baas haar betoog eindigde met ‘… uren worden niet meer ingevuld. Zou jij een deel van de werkzaamheden over willen nemen?’.

Tja, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik heb meteen ja gezegd. En nee, dit gaat niet betekenen dat ik nu veel te veel op mijn bordje heb liggen. Mocht dit in de toekomst wel gebeuren, dan zal er gekeken worden naar hoe, wat, waar, wie, waarom en waarom niet. Voor nu amuseer ik mij prima.

© Rianne

Koetjes en Kalfjes

Maandag rond-ren-dag

Mijn agenda voor vandaag was zo goed als leeg. Hardlopen en naar de coach. C’est tout. Jaja, c’est tout. Op weg naar huis reed ik eerst even naar de HEMA om wat shirtjes die ik voor Mam gekocht had te retourneren en trakteerde mijzelf op twee jurkjes. Nu eens niet in maat L maar in maat M en ze passen perfect. Heb ik de komende twee dagen wat om aan te trekken.

Daarna liep ik bij het tuincentrum binnen. Een aantal bloembakken ziet er ubertriest uit en de moestuintjes willen naar buiten dus ik heb tuinaarde nodig. Nu niet meer. Nu is het wachten op tijd en zin. Ik gok er op dat die twee dingen donderdag samenkomen.

Natuurlijk moest er ook nog wat gekookt worden. Nu loop ik al een paar dagen met aardappelgerechten in mijn gedachten dus paella leek mij wel een goede optie. Zonder aardappelen by the way. Daar vond ik het veel te warm voor.

20170522_05

Het was een ‘uit-de-losse-pols-recept’ maar er zit chorizo doorheen, dus dan smaakt het altijd goed, toch?

Hoe was jouw maandag?

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Te minimalistisch?

Ik schreef al eens eerder over de zogenaamde capsule wardrobe. Een voor het geldende seizoen samengestelde kledingcollectie van om en de nabij 37 kledingstukken. De kleding voor de overige seizoenen is of niet aanwezig, of opgeborgen tot het juiste seizoen aanbreekt.

Hoewel ik het idee achter de capsule wardrobe meen te begrijpen (met 37 goed bij elkaar passende kledingstukken grijp je nooit mis en valt er altijd wat nieuws te combineren) is het niet mijn ding. 37 kledingstukken per seizoen, zelfs als bepaalde stukken tijdens meerdere seizoenen bruikbaar zijn, gaat mij klauwen met geld kosten. Ik heb nu eenmaal niet zo veel kleding. Nooit gehad, nooit gewild. Bovendien ben ik slecht in shoppen.

kledingkast

Maar nu moet ik wel. Dankzij dat afvallen van mij is mijn toch al vrij lege kast in een weekend nog leger geworden en hebben mijn lieffies een nieuw, goed woonadres gekregen. Erg belangrijk voor mij. Hierboven zie je wat er nu nog in de kast hangt. Niet echt veel en het meeste is vooral op voorjaar, najaar en winter gericht.

Tijd dus om te shoppen. Want ja, hoewel ik het niet gedacht had, er bestaat echt zoiets als ‘te minimalistisch’ (I know, eerste wereldprobleem). Kan ik gelijk ook wat kleur aan de inhoud van de kledingkast gaan toevoegen want het oogt nu wel heel saai. Toch?

Hoe’st met de inhoud van jouw kledingkast gesteld?

© Rianne

Me Myself & I

Blije gup

Dit jaar meedoen aan de Merseloop ging ‘em niet worden. Ik wist het zeker want ik ben te laat begonnen met trainen zelfs nu ik een trainingsschema van 7 weken heb gekozen bij RunKeeper. De Merseloop valt in het laatste weekend van juni, mijn trainingsschema zit er in het eerste weekend van juli pas op. Of ik volgens schema dan al klaar ben om 5 km te rennen… I don’t know.

Nu houd ik mij niet helemaal aan het schema. Les 1 bestaat uit 1 min rennen, 1 min wandelen, totale duur 10 minuten. Aangezien ik mij niet voor 10 minuten in mijn renkleding steek ben ik gewoon in dat zelfde schema doorgegaan en heb 5 km onder de voet door laten gaan. 38:39 minuten had ik voor die 5 km nodig.

Les 2 duurde wel 12 minuten en ik deed hetzelfde als tijdens les 1. Gewoon doorgaan. Toen had ik nog maar 38:15 minuten voor de 5 km nodig.

Training 3 was iets anders opgebouwd. 400 meter rennen, 400 meter wandelen, 400 meter rennen, 400 meter wandelen. Omdat ik toch lekker bezig was ben ik daarna verder gegaan in een eigen schema. 2 minuten rennen, 1 minuut wandelen etc. Nu ben ik dus flabbergasted in de overtreffende trap en een blije gup want zie hier mijn tijd tijdens de Merseloop…

5_uitslag merseloop 5km vrouwen 50 jaar en ouder.jpg

Zie hier de tijd die ik vandaag nodig had voor de 5 km…IMG_1821.PNG

Drie hele seconden sneller!! En dat tijdens de eerste officiele trainingsweek. Ik heb de Merseloop 2017 toch maar in mijn agenda gezet. Want als dit zo doorgaat, ben ik er waarschijnlijk gewoon klaar voor.

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Niet lekker

Ik lig er niet wakker van maar er zijn wel wat dingen die ik mis sinds ik glutenvrij eet. Een lekkere, soepele wrap bijvoorbeeld, jammie brood en.. paprika chips.

Ik was dus best wel blij toen ik zag dat AH tegenwoordig biologische, glutenvrije, paprika chips in de schappen heeft liggen. Vandaag, na best wel een vreemde werkdag met calamiteitje aan het einde, trakteerde ik mijzelf op een zak van dat spul. En weet je…

Ik vond ze niet lekker.  De paprika was prima maar de chips… Slappe hap, anders kan ik het niet noemen. Toch, en daarover schaam ik mij diep, heb ik de zak in een keer bijna helemaal leeg geschranst. Anders kan ik het echt niet noemen.

Ik geloof, nee, weet wel zeker… dat ik weer een ‘craving’ minder heb. Nog even en ik mis echt helemaal niets meer uit mijn oude leven.

Nu alleen mijn schransbui even mentaal verwerken … 😉

© Rianne

Lifestyle op z'n Wiebels

Pantoffeltjes

Na het verliezen van een handvol kilo’s waardoor eenzelfde handvol kleding echt te groot was geworden wist ik dat het tijd werd voor wat nieuwe kleding. Dankzij die handvol kilo’s durfde ik ook naar ander soortige kleding dan voorheen te kijken zoals strakke jurkjes. Dat was vroeger een no-go want…. Iets met stemmetjes en issues en zo…

17191156_1313074448787055_3791037145813961446_nIk zag op de FB-pagina van een favoriete winkel een prachtig jurkje voorbij komen. Nu is vriendin natuurlijk superslank maar ik wilde toch wel heel erg graag zo’n jurkje passen. Gewoon om te kijken hoe het stond.

Een paar weken geleden vloog ik aan het eind van een volle dag samen met Vriendin de winkel binnen. Het jurkje werd gevonden, ik trok het aan  en het zat als gegoten. Wel wat gewaagder dan ik gewend ben maar door alle enthousiaste reacties was mijn aarzeling zo van de baan en ik kocht het jurkje. Een week later showde ik het aan Groningse Vriendin en haar dochter en ook die dames waren heftig onder de indruk.

Alleen…. Onder zo’n jurkje doe je natuurlijk geen stevige stappers. Dat vraagt om een sophisticated schoentje. Pumps of zo. Nu heb ik rode pumps (perfect bij dit jurkje) maar… dat zijn niet echt loopschoenen. Ja, van de auto naar de deur van het restaurant, vandaar naar het tafeltje, eventueel naar het toilet, de kassa en weer terug naar de auto, maar verder.

Vandaag droeg ik een ander jurkje. Niet zo superduper als dit jurkje, maar wel mooi genoeg voor mijn zwarte schoenen met een beetje hak. Daar loop ik best goed op al zeg ik het zelf maar na de ochtendwandeling ontwikkelde zich een blaar op mijn linkerhak. Tegen de tijd dat ik naar huis ging voelde ik ook wat groeien onder de bal van mijn rechtervoet. Toch moest ik nog even aan de wandel: Medicijnen ophalen en daarna winkelen om wat shirtje voor Mams te kopen.

schoenenOp weg van de apotheek naar de H.MA liep ik voorbij een schoenwinkel. Het was liefde op het eerste gezicht. Beetje neutrale kleur, een hakje maar niet te hoog, klitteband voor de betere pasvorm, anders dan anders. Van het merk, Think!, had ik nog nooit gehoord. Ik liep de winkel binnen, paste de schoenen en heb ze aangehouden. Echt, het is net of je op pantoffeltjes loopt.

Hoe ze onder mijn jurkje staan weet ik nog niet maar eigenlijk kan mij dat niet zo gek veel schelen. Ik vind beide mooi en ben dol op afwijkende combinaties. Bovendien vind ik mijzelf te oud worden voor het gezegde “Wie mooi wil zijn moet pijn lijden’. Ik ben gewoon mooi zonder pijn!! (behalve aan mijn beurs)

© Rianne