Ik, vakantie, planningen en studeren

Toet studie huid

Ik, vakantie, planningen en studeren zijn vier woorden die om de een of andere reden niet goed samengaan. Ik en vakantie is een prima combinatie. Ik en planningen een iets mindere. Ik en studeren is een perfect koppel zo lang ik maar niets ga plannen. Om over vakantie en planningen nog maar te zwijgen. Da’s water en vuur.

Maar goed, terug naar het begin. Mei 2011 had ik bedacht dat ik na de verhuizing die in augustus gepland stond een thuisstudie kon gaan beginnen. Iets met minder reistijd woon-werk krijgen waardoor er ruimte in de vorm van extra tijd ontstond.

Ik en plannen weet je nog! Twee maanden na mijn verhuizing kreeg ik een andere werklocatie. Daarnaast kreeg ik nog wat andere tijdsbestedingen en ineens kwam ik tijd te kort. De studie schoot er bij in. Aan het eind van het eerste jaar had ik een achterstand van 9 maanden opgelopen. Een achterstand die het jaar daarop opgelopen was naar 16 maanden. Zie dat nog maar eens in te halen.

Afgelopen december gaf ik mijzelf nog eenmaal de kans om de studie weer op te pakken en ik vloog zowaar door de lesstof heen. Van de zeven modules heb ik er zes afgerond. Van de vijf examens heb ik er al twee gehaald. Ineens werd afstuderen in 2015 een reële optie.

Ik vroeg twee vakanties aan. Eentje in juni/juli en eentje in november/december. De eerste was onder andere bedoeld om de laatste module af te ronden, de tweede om af te studeren.

Ik, planning, vakantie, studeren gaat niet echt samen. Twee weken geleden realiseerde ik mij dat november met rasse schrede naderde en dat ik nog steeds geen fluit aan de laatste module had gedaan. Ik dook weer in de boeken. Met een gemiddelde van twee lessen per week afronden was in november afstuderen nog steeds een optie.

Maar ja, ik, planning, vakantie, studeren gaan dus echt niet goed samen. In verband met de verwachtte werkdruk in de laatste drie maanden van het jaar is mijn verlof (voor die periode) ingetrokken.

Ondanks dat ik dit vanuit het oogpunt van de werkgever kan begrijpen en er voor 100% achter sta was ik even van de wap. Teleurgesteld. Verward. Hoe moest dat nu met afstuderen?

Ondertussen is dat gevoel volledig weg geëbd. Heb ik zelfs het idee om in 2015 nog snel voor twee modules af te studeren losgelaten. Want weet je, ik, vakantie, planningen en studeren: dat gaat niet zo goed samen en eigenlijk… Eigenlijk ben ik veel te laat aan de laatste module begonnen en was mijn idee om in november af te studeren niet realistisch (meer) en wist ik dat zelf ook al. Niet voor niets staat het aanvragen van de examens al zes weken op mijn planning.

En die vakantiedagen: Daar vind ik wel een andere bestemming voor. Ik ben al druk bezig met euhmmm… plannen… ;-)

© Rianne, 4 augustus 2015

Het boek van Urgh staat online

RECLAME BOODSCHAP!

cropped-urgh2

Voor wie het gemist heeft: Het Boek van Urgh staat online. Sinds zijn vertrek van Wiebeltjes zijn er negen nieuwe afleveringen verschenen. De eerste twee heb ik al eens eerder op deze wijze ‘gelinkt’.

Voor hen die de verhalen gemist hebben: Veel leesplezier.

71. Het leven gaat verder

72. De kleine Zen

73. Hun reis zit er op

74. Waar blijven Tak en de anderen?

75. Een wolf, twee wilde zwijnen en de jonge Oz

76. De jonge Oz

77. Op weg naar het Oosten

78. Ongemakkelijk gesprek

79. Leden van de Vroegere stam

 

© Rianne, 4 augustus 2015

Er glipte wat gluten tussendoor

Toet SamuraiAfgelopen weekend was niet bepaald een glutenvrij weekend. De eerste ongeoorloofde gluut nam ik tot mij op een terrasje in de zon. Een terrasje waar ik glutenvrij zou kunnen eten volgens de serveerster. Da’s mooi. Ik nam het flesje spa blauw aan, schonk het in mijn glas en nam een enorme slok. Er zat een raar smaakje aan. Harriëtte proefde hetzelfde. De glazen waren niet goed gespoeld en het water smaakte naar bier. Het risico van een terrasje pikken samen met nog miljoenen anderen. Ik denk dat jullie niet verbaasd opkijken dat wij daar niet geluncht hebben.

Dat deden we namelijk bij een niet glutenvrije sushi-tent. Met de vorige week opgedane kennis durfde ik het wel aan. Het betekende wel dat ik geen dipsaus van wasabi met sojasaus kon maken maar dat mocht de pret niet drukken. Tenslotte ga ik voor de sushi en niet voor de dip. Het werd geen volledige glutenvrije maaltijd. Een of tweemaal ben ik de mist in gegaan.

De verwachtte krampen en winderigheid bleven uit. Ik had zondagochtend zelfs geen last van mijn rug. Wel had ik wat vage hoofdpijnklachten, had een opgezwollen buik en was lamlendiger dan ik de laatste tijd gewend ben. Aangezien ik nergens naar toe hoefde was dat niet echt erg.

Aan het eind van de middag gingen mijn leesbril en ik nog even snel wat boodschappen doen. Op een na alle etiketten las ik goed door. Alles was glutenvrij. Mooi zo. Iets na zessen begon ik met koken. Ik kwaakte het vlees (70% rundvlees/30% plantaardig) met wat kruiden in de pan en er begint mij wat te dagen. Zucht. Foutje. Bedankt.

Het eten was klaar, de winkels gesloten en vanuit de idee ‘nu of nooit’ heb ik er toch van gegeten. Weer bleven de zware krampen uit maar ik voelde wel wat rommelen in mijn darmstreek maar het bleef bij wat wind. Ik begon al te denken dat mijn ervaring van een paar maanden geleden echt op toeval had berust.

Tot ik mij maandagochtend wilde omdraaien en wakker werd van een pijnscheut in de lage onderrug, rommelende darmen, extreme winderigheid, flinke hoofdpijn, een nog bollere buik (voor mijn gevoel dan) dan de dag ervoor en het energielevel van een natte dweil. Conclusie: een incidentele gluut kan ik handelen, maar zodra ze in kuddes komen is het foute boel.

Weer een levensvraag beantwoord.  Reeds. ;-)

© Rianne, 3 augustus 2015

Groen cadeau

groen

Ergens aan het eind van mijn vakantie gingen Yep en ik bij mijn moeder op bezoek. Een van de dingen die ik daar altijd doe is de folder van de discounter door nemen. Die met het blauw gele logo. Zoals altijd zie ik iets nuttigs, iets wat ik wil hebben. Dat ik meestal binnen 5 minuten vergeten ben wat ik wil hebben zegt denk meer nog dan woorden ‘Je hebt het niet nodig Rianne’.

Dit keer zag ik iets sapcentrifugeachtigs staan. ‘Maar je hebt toch een keukenmachine’, zei Mams. ‘Die is een beetje kapot’, is mijn antwoord. ‘Barst in de kom en mijn staafmixer gebruikt slechts 5 watt dus daar kan je nog geen ei mee klutsen’. Zoals altijd had Mams nog wel iets. Een kleine mechanische keukenmachine, nog nieuw in de doos. Gekocht in de tijd dat er hoop op herstel was. Hoop op gewoon weer lopen en staan. Gekocht in de tijd voor de botbreuk, de pin- en botbreuk, de hersteloperatie en de definitieve hersteloperatie.

Ik bekijk het dingetje. Ik zie iets met twee messen, ik zie iets wat als slagroomklopper dienst kan dien en ik zie een piepkleine slacentrifuge. ‘Neem maar mee’, zegt Mams, ‘Ik heb er toch niets aan’.

Thuis werd het ding afgewassen en opgeborgen. En een beetje vergeten. Tot zondag. Toen stond er iets Mexicaansachtig op het menu. Ik zocht en vond alle onderdelen van het ding, kwakte twee avocado’s, twee teentjes knoflook, een ui in stukken, een rode peper in stukken en wat citroensap in de mengkom en begon te draaien. Omdat ik niet alleen guacamole wilde maken maar nog veel meer duwde ik Yep dat ding in de handen en ging zelf verder met koken.

Het dingetje mag niet zo soepeltjes werken als een elektrisch exemplaar maar het is een groen product, werkt bovenarm-kipfilet-slinkend en het werkt een stuk makkelijker dan alles met een mes fijn te snijden, een vork te prakken, een lepel te mengen.

Bedankt Mams!

© Rianne, 2 augustus 2015

Alle kleuren van de regenboog..

geshoptOm tien uur verzamelen om te gaan shoppen klinkt als een schappelijke tijd maar zo voelde het niet toen ik rond de klok van half negen mijn ontbijt klaar maakte. Ik pakte een schone soepkom voor de havermout uit de kast (de laatste) en zette deze op de (overvolle) aanrecht. ‘Overvolle aanrecht’, dachten mijn hersenen en mijn handen begonnen van alles de vaatwasser in te schuiven. Het grote enge vleesmes van Yep verhuisde van de bovenmand naar het messenplateau zodat ik die ene extra soepkom ook nog in de vaatwasser kwijt kon. Daarvoor moest ik wel even het messenplateau optillen en het grote enge vleesmes zag zijn kans schoon voor een eerste vliegles die eindigde op mijn kleine teentje. Mijn kleine, blote teentje.

Vleesmes dus. Zonder naar beneden te kijken bleef ik even staan, speurend naar het gevoel van warm vocht in de buurt van dat kleine teentje. Ik voelde niets. Voorzichtig verplaatste ik mijn voet en keek toen of mijn teentje mee bewoog. Dat deed het en tevreden stelde ik vast dat ik geluk had gehad. Het mes was niet met de punt maar met het handvat op mijn voet geland.  Niets aan de hand dus. Ik zette de vaatwasser aan, pakte een banaan en een vork en ging op zoek naar mijn schone soepkom. Die in de vaatwasser stond. Onder het messenplateau. Zucht.

Het was pas kwart voor negen en deze zaterdag had al alles in zich om een ‘Je-weet-wel’-dag te worden.

Maar dat werd-ie niet. Het bleef bij deze twee kleine missertjes (hoewel het mes natuurlijk wel raak was).

Om te beginnen had Harriëtte een lief cadeautje bij zich toen ze mij op kwam halen. Een haarband waar mijn naam met grote letters op stond.

In de eerste winkel (Big Girlz) waar we binnen liepen vonden we beide een zeer geslaagde outfit en er bleef ook nog een rokje aan mijn vingers plakken. De lunch (sushi, dit keer niet in een glutenvrij restaurant en ondanks een of twee kleine missers van mijn hand heb ik daar tot nu toe geen last van gehad) smaakte meer dan voortreffelijk. De koffie en muntthee op een terras in een dorp tussen daar en hier was ook niet verkeerd en het toetje, kersen, op mijn balkon maakte de dag af.

Na afscheid van Harriëtte te hebben genomen was het tijd om mijn schoenen uit te doen. Ik wist meteen waarom mijn teentje door de dag heen zo af en toe (vooral als ik liep) wat van zich had laten horen. ;-) Nou ja, gelukkig ambieer ik geen carrière als messenwerper.

© Rianne, 1 augustus 2015

Balkon update #06: Nog maar een appeltje

Na alle regen en wind van de afgelopen week/weken is het de hoogste tijd om weer eens een balkon update te geven en om even een foutieve opmerking mijnerzijds van de vorige keer te rectificeren. Komt goed.

foto 2Van de week zag ik tot mijn verbazing iets pruimachtigs op het balkon liggen. Bijzonder, want de pruimenboom draagt geen vruchten. ‘Misschien wel van een hoger gelegen balkon komen aanwaaien’, bedacht ik mij nog, stapte naar buiten en zag tot mijn grote schrik dat het een van mijn appeltjes voor de dorst was. Appelboom Kobus draagt nog slechts één appeltje.

foto 1

Als je goed kijkt zie je ’em misschien wel hangen.

De tomaat- en peperplantje zien er dusdanig niet fotogeniek uit dat ik ze dit keer niet op de gevoelige plant heb vastgelegd en de eigen kweek kruiden steken dusdanig schril bij de gekochte kruiden af dat ik ook daar niet meer aan ga beginnen.

foto 3

Dan is het nu tijd voor de rectificatie. De vorige keer schreef ik over mijn Zweedse paprika’s. Dat was een leugen. Deze paprikaplant heb ik niet zelf opgekweekt, deze komt uit de kweekbak van Therezi. Excuses voor de foutief verstrekte informatie.

foto 4

Wat ook uit de kweekbak van Therezi komt is de aubergine. Tot mijn grote verbazing en met enige trots deel ik jullie mede dat dankzij de nijvere arbeid van de diverse bijtjes er zeker één en mogelijk drie aubergines aan deze plant hangen. foto 5

Dat vond ik wel een update waard. Bij deze dus. Ik ben al aan het nadenken over recepten met aubergine.

© Rianne, 31 juli 2015

Oliedomlampje?

Toet's tijdmachineOp een herfstachtige zomerdag kom ik vroeger dan  normaal thuis. Ik loop naar de keuken en breek bijna mijn nek over een grote krat die daar beslist niet thuishoort maar er nu wel staat. De inhoud van de krat ligt over de keukenvloer verspreidt en Jut en Juul, beter bekend als Toet en Rozifantje, wrijven beide fanatiek over een enorme gloeilamp. ‘Wanneer komt-ie nou?”, piept Rozi. Ik krijg een lam pootje van het wrijven. ‘Weet ik niet’, bromt Toet. ‘Heb dit ook nog nooit eerder gedaan. Heb dit uit een boek’.

‘Wat hebben jullie uit boek?’, vraag ik. ‘Geest’, mompelt Toet en wrijft ijverig verder. ‘Euhm’, schraap ik mijn keel. ‘Euhm. Ik ben bang dat dat niet gaat werken. Geesten zitten alleen in Oosterse olielampen en nooit in Westerse gloeilampen’.  Acuut stoppen de beide knuffels met wrijven en kijken elkaar beduusd aan. Dan gooit Toet met een zwierige zwaai de gloeilamp terug in de krat waar hij in duizend stukjes uit elkaar barst. ‘Oeps’, zegt hij een beetje in elkaar krimpend, ‘Dat was een beetje dom van mij. Nu is-ie kapot’. ‘Niet een beetje dom’, piept Rozifantje, ‘Maar oliedom Toet. Helaas heeft Rianne wel gelijk. Er is geen geest te bekennen’.

‘Als jij eens een olielamp gaat pakken’, zegt Toet terwijl hij de krat met de kapotte lamp richting de balkondeur schuift. ‘Als ik dit dan weggegooid heb kunnen we het met een goede lamp proberen’. ‘Helaas heren, ik heb geen olielamp in mijn bezit’, zeg ik en maak de balkondeur open zodat de heren de krat het balkon op kunnen tillen.

Buiten branden de solarlampjes al. Een van de kapjes is er af gewaaid en rolt over het balkon. Rozifantje kijkt van het lampje zonder kapje naar Toet en weer terug. ‘Hum’, zegt hij peinzend. ‘Dat is een lampje zonder kapje en jij ben oliedom. Als jij dat lampje nu eens vastpakt dan schijnt het licht door jouw pootje heen en ben jij een oliedomlampje made in China. Oosters dan dat kan je het haast niet krijgen’.

‘Rianne, denk jij…?’, vraagt Toet. Ik schud mijn hoofd. ‘Wat willen jullie eigenlijk van die geest?’, vraag ik dan. ‘Wij wensen een lawaaimachine waar wij op kunnen zitten en rondjes mee kunnen draaien!’, piept Rozifantje. ‘Oh, maar dan weet ik wel iets’, zeg ik en neem de stofzuiger uit de gangkast. ‘Ga maar zitten, dan rijden we een paar rondjes op een lawaaimachine. Is mijn huis ook meteen schoon’.

Een kinderhand is gauw gevuld. Het pootje van een knuffelbeest nog veel sneller.

© Rianne, 29 juli 2015

Toet is de CliniClownMuis en hier te bestellen. Rozifantje is een creatie van Appelig en One of a Kind.