BuJo #3: Nieuw boekje

Ik heb een tijdje geleden al geschreven dat ik weer begonnen ben met een bullet journal. Dit keer alleen niet helemaal volgens het oorpronkelijke systeem maar in een iets meer opgelukte versie. Dat bevalt prima. Alleen ben ik nog zoekende naar de voor mij perfecte indeling van maand en week zodat ik met zo min mogelijk  effort toch gestructureerd en productief kan zijn. Zo af en toe ga ik er een avondje voor zitten, struin het net af en maak probeerschetjes met als gevolg dat mijn ‘nieuwe’ notitieboek al zo goed als vol zit. Tijd voor een nieuw exemplaar.

Ik koos voor een zogenaamde Leuchtturm 1917. Een deel van de BuJo dames die ik volg zijn helemaal lyrisch over het boekje dus… Ik zocht en vond een aantal Nederlandse bedrijven die het boekje leveren. Het is iets groter en dikker dan het boekje van Moleskine wat ik normaal gebruik, is in meer tinten verkrijgbaar en bleek ook nog eens een paar euro goedkoper te zijn. Soms moet je geluk hebben. Hoewel.. Het kiezen van een kleur viel nog niet mee. Op goed geluk klikte ik op emerald, koos qua lay-out voor een dotted grid (een punt op de vier hoeken van een ruitje) en drukte op bestellen.

Maandag werd ik gebeld door iemand van het bedrijf waar ik mijn BuJo besteld had. Mijn keus, de kleur emerald, was pas over een paar weken weer leverbaar. Wilde ik wachten of ging ik voor een andere kleur? Aangezien ik deze vakantie wilde gebruiken voor het inrichten van dit boekje ging ik voor de andere kleur. Het werd koningsblauw. Dinsdag lag het al in de brievenbus. Wat een service zeg. Heb ik zo maar een halve week om met de lay-out te stoeien. Niet dat ik die nodig heb… Ik ben al helemaal klaar voor volgende week. En de week daarna, en de week daarna en…  ;-)

© Rianne

Beter Goed Gejat (46)

Omdat ik momenteel nog minder te vertellen heb dan anders jat ik er in mijn vakantie nog steeds lustig op los.😉

© Ligt zoals altijd op donderdag in ieder geval niet bij mij. Ik ben slechts faciliterend in deze.

Rondje Brabant

Het was al weer drie maanden geleden dat ik mijzelf vrijwillig aan de marteling genaamd ‘dreadlocks laten zetten’ onderwierp. Het nadeel van die marteling is dat je weet dat deze, in het klein, met enige regelmaat herhaald moet worden. Ik vond het wel een goed idee om dit op mijn eerste echte vrije dag van mijn vakantie te laten doen en wel zo vroeg mogelijk. Dit laatste omdat ik eigenlijk niet meer zo goed weet hoeveel tijd er met de herstel- en uitgroeibijwerk-werkzaamheden gemoeid is. Het leek dus wel een gewone werkdag, zo vroeg stond ik naast mijn bed en zo vroeg stapte ik, in het bezit van een lunch,  in de auto.

De kapper waar ik dit laat doen ‘woont’ in Brabant, net als mijn Mams en net als een van de Ikea vestigingen. Het voelde als ‘bijna in de buurt’ dus toen ik tegen een uur of half 11 bij de kapper buiten stond voerde ik het adres van Mams in en begon te rijden. Na 35 minuten nam ik de afslag Ikea en deed een snel orientatie rondje langs de afdelingen keukens en badkamers. Vijf minuten later waaide ik  bij Mams langs. Ik ging zelfs naar binnen.

Sinds ik glutenvrij mag eten schiet Mams altijd in de stress wanneer ik rond etenstijd binnenkom, maar dit keer hoefde dat niet. Ik had mijn eigen bammetjes bij me zodat Mams gewoon blij kon zijn met mijn onverwachtse bezoek. Na een genoeglijke middag keerde ik tegen een uur of vier huiswaarts. Wachtend voor het laatste stoplicht voordat ik thuis was bedacht ik tevreden dat een klein stukje om voor een groot plezier had gezorgd. Toen viel mijn oog op de kilometer teller. Bleek het kleine stukje om toch een iets groter stukje te zijn. 70 km om precies te zijn.

Maar ach… Het was voor een goed doel.😉

© Rianne

Zennnnn! Dammit, ‘t regent!

Hoewel ik (over het algemeen) niets tegen regen heb, zelfs niet wanneer ik vakantie heb, vind ik het ook wel prettig wanneer het een deel van de dag droog is. Bijvoorbeeld dat deel van de dag waarop ik naar buiten moet.

Het regende toen ik wakker werd dus trok ik mij een tijdje met een boek terug onder de dekens. Een uurtje later lokte koffie mij mijn bed uit. Gezeten op de bank genoot ik van koffie en een ontbijtje. Het zag er droog uit en na het moment supreme een paar uur voor mij uit te hebben geschoven trok ik mijn ren-kleding aan en deed mijn lenzen in. Dat laatste had ik eerder moeten doen want toen zag ik dat het buiten niet droog was. Verre van zelfs. Maar ja, ben geen weke toffee en de dijk lokte echt wel.

Ondanks de regen (zo’n miezerbuitje wat je probeert te laten geloven dat je er niet nat van wordt maar ondertussen loopt het water via je ruggegraat je onderbroek in) was het een plezierige training. Helemaal zen (en hijgend als een oud karrepaard) stond ik binnen 40 minuten weer voor mijn eigen voordeur. Tijdens het douchen en het lunchen wist ik dat gevoel vast te blijven houden. Toen werd het tijd om boodschappen te gaan doen.

Met de auto reed ik naar de andere kant van de stad. Ik heb het over Venlo dus ik heb het over minuten-werk. Ik draaide het parkeerterrein op en stond in de file. Ik was duidelijk niet the one and only die bedacht had dat het perfect boodschappenweer was. Het deel van het parkeerterrein het dichtste bij de twee grote supermarkten zag er uit als een mierenhoop dus reed ik wat verder door. Dat betekende wel dat ik een stukje door de regen mocht wandelen. Niet erg, ik ben niet van suikergoed. Wel moest ik erg goed opletten want die mieren in die hoop deden dat niet en ik werd bijna van mijn sokken gereden. Ik mocht het parkeerterrein daarna nog drie maal met gevaar voor eigen leven oversteken. Zennnn? Hoezo Zennnn! Het regent Dammit! Dat haalt de slechtste chauffeur in de mens naar boven. Lijkt het.

© Rianne

Mijn andere familie

In 2006 werd ik lid van een intersite voor alleenstaande ouders. Hoewel ik toen al dik 7 jaar gescheiden was, was het prettig om, ook al was het in eerste instantie virtueel, met mensen die hetzelfde mee hadden gemaakt te praten over het proces van scheiden en de zaken waar je als alleenstaande ouder tegen aan loopt. Het feit dat het in de avonduren op het minder serieuze gedeelte van de site en in de chat erg gezellig aan toe ging was ook niet verkeerd. Er zijn avonden geweest dat ik van de ene lachbui de andere in schoot. Soms zo erg dat Yep kwam vragen of het wat rustiger kon. Oeps.

Ondertussen zijn we 10 jaar verder en heb ik met een aantal van mijn mede site-bezoekers in het eggies kennisgemaakt en zijn er (h)echte vriendschappen ontstaan. Vriendschappen die goed zijn, ook al zie je elkaar niet elke dag en in een aantal gevallen niet eens elk jaar. Ooit zei een van hen ‘Jij bent mijn familie, mijn andere familie’ en zo voelt het ook.

Zondag was ik op de verjaardag van een vriend. Naast zijn echte familie en dierbaren had hij ook zijn ‘andere familie’ uitgenodigd. De middag had een hoog reunie gehalte. Herinneringen werden opgehaald, nieuwe verhalen gedeeld, grapjes gemaakt. En niet voor de eerste keer realiseerde ik mij dat mijn scheiding mij echt niet alleen maar ellende heeft gebracht maar juist ook heel veel moois. Zoals mijn andere familie. De beste familie die er is. Thanks lovelies!

© Rianne

NB. Nieuwe afleveringen van Urgh laten nog even op zich wachten ben ik bang. Maar vrees niet, hij komt terug. Beloofd.

Ongeschikt

Soms heb ik goede ideeën. Weer naar yoga gaan was zo’n idee. Dacht ik. Ondertussen weet ik weer waarom ik een jaartje of zeven geleden er definitief mee ben gestopt en alleen nog thuis pogingen waag. Ik ben ongeschikt voor yoga-les. Begrijp mij niet verkeerd: Ik vind de (meeste) oefeningen fantastisch, heb geen problemen met rekken en strekken, ben een waar leeghoofd dus op zich is er geen vuiltje aan de lucht. En toch ben ik ongeschikt.

Mijn ongeschiktheid is tweeledig. Ten eerste past de yoga eigenlijk niet in mijn weekindeling. Ja, ik ben op donderdag redelijk op tijd thuis, kan dus rustig koken en rustig eten alvorens naar de yoga te gaan, maar … het betekent wel dat ik op woensdagavond, na een lange werkdag, moet gaan rennen, ook al ben ik eigenlijk te moe, omdat ik geen uitwijkmoment meer heb en eigenlijk geen training wil missen.

Mijn tweede euvel is mijn fysieke gesteldheid. Mijn fibromyalgielijf houdt niet van langdurig rekken en strekken om over langdurig stil op mijn rug liggen nog maar te zwijgen. Niet dat ik er spierpijn van krijg of zo. Dat niet. Maar mijn banden en pezen gaan protesteren en da’s heel pijnlijk. Bleef het de eerste lessen nog bij ‘pijn op vrijdag’, deze week werd ik wakker met ‘pijn op zaterdag’ en wel dusdanig erg dat ik mijn zaterdagtraining er aan heb gegeven en er een heel rustig en lui dagje van heb gemaakt.

Soms heb ik goede ideeën. Zo ook deze zaterdag. Ik heb de rustige ochtend gebruikt om een mailtje naar de yoga-school te sturen met de mededeling dat ik a) maandag niet naar de inhaalles kom en b) na de zomerstop niet meer terug kom. Dus ik heb nog een paar lessen te gaan (ik kan niet elke donderdag in juni) en dan zit mijn yoga-avontuur er weer op. Ga ik weer gewoon met een leeg hoofd over de dijk rennen of als eem zombie voor de buis hangen.😉

© Rianne

ZoZ: Weight of love

Toet Zwijmelen op Zaterdag‘Weet jij een leuk muziekstuk wat ik morgen kan gebruiken?’, vroeg ik collega terwijl wij de trap richting werkplek op liepen. ‘Waar gaat je blog over?’, was zijn wedervraag. ‘Over jouw muziekstuk’, was mijn antwoord. ‘Ik ben even inspiratieloos’.

Voor een muziekliefhebber een lastige opdracht want veel en veel te ruim. Zijn eerste suggestie ‘The sound of Silence’ door een hardrockband werd door mij afgeserveerd als zijnde niet origineel. Hij dacht nog even en kwam met de suggestie ‘Weight of love’ van de Black Keys.

Eenmaal thuis na een lange werkdag zocht ik het nummer op want om nu zonder controle vooraf jullie aan zijn muziekkeuze bloot te stellen… Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Maar… wat mij betreft is een goede keuze. Het zwijmelt sowieso beter dan die grappige meneer die ik vorige week geplakt heb.

Enjoy!

Black Keys – Weight of love

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar Marja, opperzwijmelaarster.

© Rianne