Wiebeltjes

Blog van een fifty-something


2 reacties

RoziToeteren #4: Hetzelfde

Hallooooo! Hier zijn we weer met een nieuwe aflevering van RoziToeteren. Volgens Haar van is het een waarheid als een koe maar waar ze die ziet vliegen weten wij ook niet want ik is een muis en hij ist een olifant….je…

_hetzelfde

 

© Toet & Rozifantje (met een beetje hulp van Zij van… )

Toet Samurai


2 reacties

Aan de bakplaat

‘Het wordt wel weer eens tijd dat we gaan wokken. Morgenavond?’ Ik kijk naar het appje van mijn voormalig buurvrouw. Twijfel even. Zaterdag staat een bezoek aan Mam op de planning en wok en glutenvrij… Zou dat passen?? Ik reageer in eerste instantie nog aarzelend maar wanneer het gesprek vordert voel ik de aantrekkingskracht van een avondje onder de mensen komen. Wanneer daarna ook nog blijkt dat er ondanks mijn glutenprobleempje toch genoeg te eten voor mij overblijft ga ik overstag.

Ik zeg er bewust bij ‘voor mij’. Alle kant-en klare Chinese gerechten moet ik laten staan, bij het wokgedeelte is slechts een saus glutenvrij en bij de bakplaat mag ik de sojasaus en en moet ik opletten met de rijstwijn. Ik besluit dat laatste te wagen en dat leverde achteraf gelukkig geen problemen op. Ikke blij.

Maar goed, terwijl ik bij de bakplaat op mijn eten stond te wachten viel mij ineens op hoeveel mensen afwijkend bestellen. Ikke dus zonder sojsaus. Een moslim jongeman zonder rijstwijn. Een oudere dame zonder in boter gebakken prut want ‘daar krijg ik oprispingen van’. De chef had het er maar druk mee. En toen, net op het moment dat de meeste klanten de zaak al rond en voldaan verlieten kwam er een (Engels) veganistisch gezin de zaak in. De eigenaresse luisterde goed naar wat zij te melden hadden en uiteindelijk werden er groentes op de bakplaat bereid en werden de smaakmakers niet in de boter maar in de olie gebakken.

Een ding werd mij die avond duidelijk. Het valt tegenwoordig als chef niet mee om iedereen tevreden naar huis te laten gaan. Ik was het in ieder geval wel en kijk al weer uit naar de volgende keer. Eten in Goed Gezelschap is nu eenmaal een hobby van mij.

© Rianne

Zuster Toet


11 reacties

Rond Zorgen

Vrijdag werd ik door de transferverpleegkundige van het ziekenhuis gebeld. De geriater was van mening dat Mam toe was aan etappe twee van het zorgplan, te weten revalideren, en zij was bezig met het vinden van een veilig plekje voor Mam. Een uur later had ik haar weer aan de lijn. Het plekje was gevonden. Mam moest zich om 11:00 uur in Verpleeghuis Brunswijck melden.

Zaterdag ging ik bij haar langs om haar het heugelijke nieuws te vertellen en om de dagplanning door te nemen. Ik ben namelijk eigenwijs maar dat heb ik van geen vreemde en om heel eerlijk te zijn ben ik in vergelijk met mijn moeder een mak schaap. ‘Yep haalt je op met een rolstoel en brengt je naar de auto’, sprak ik streng. ‘In Brunswijck mag je lopen maar hier in het ziekenhuis spaar je je krachten’. Mam knikte en sputterde niet tegen. Ik viel bijna van mijn geloof.

Maandag waren Yep en ik keurig op tijd in het ziekenhuis om haar op te halen. Omdat het miezerde hadden wij haar jas meegenomen. Die ze eigenlijk niet aan wilde doen. Gelukkig heeft de aanwezigheid van Yep nog steeds een magische uitwerking dus toen hij het zei trok zij haar jas gedwee aan. Met hulp strompelde zij van stoel naar rolstoel en nam als een zielig klein vogeltje plaats.

De rit van het ziekenhuis naar Brunswijck bedraagt slechts 5 minuten. Eenmaal op het parkeerterrein van Brunswijck kwam het hoge woord er uit. ‘Ik ben te moe om te lopen. Kan je een rolstoel regelen?’. Dat kon ik.

Om elf uur stipt zaten we in de spreekkamer die vol liep met zorgverleners.  Yep had zich in de ontmoetingsruimte teruggetrokken en SchoneZus had zich bij ons gevoegd. Twee horen meer dan een.  Hoewel het in het kleine kamertje bloedheet was wilde Mam haar jas niet uitdoen. ‘Ik heb het zo koud’.

Gelukkig kon Mam goed aangeven waarom zij daar was. De papieren uit het ziekenhuis werden overhandigd, vragen van arts, ergo- en fysiotherapeut werden beantwoord en toen mocht Mam een stukje lopen. Onder protest van haarzelf. ‘Ik ben veel te moe’.

Het lopen, met naast zich twee therapeuten, ging goed. Zo goed dat de arts voor nu denkt dat Mam over een week of drie ver genoeg is opgeknapt om  naar haar eigen huis te gaan. Mam protesteerde*) dat dat veel te snel was en SchoneZus en ik keken elkaar verbaasd aan en waren het voor de verandering met Mam eens.

Om half twaalf werd Mam naar haar kamer gebracht. Onder toeziend oog pakte ik haar tas uit en alles wat goed werd gekeurd ging de kast in, de rest ging mee terug naar de flat. Na een korte sanitaire stop was het etenstijd voor Mam. Voor deze keer mocht zij op haar eigen kamer eten. ‘Ik heb geen trek’, zei zij. Aangezien zij de laatste maanden 10 kilo is afgevallen is niet eten geen optie. Toen wij weggingen (om zelf te eten en nog wat boodschappen voor haar te doen) zat zij achter een bordje met wat aardappelpuree, andyvie en een runderlapje. Het ging met smaak naar binnen.

Een drie kwartier later waren wij weer terug in het tehuis. ‘Ik heb haar op bed gelegd’, zei een van de dames van de verzorging. Zachtjes liepen wij haar kamer op. Mam lag in een diepe slaap. Toen viel mij pas op hoe klein, grauw en grijs zij is geworden. Een beetje zoals mijn vader tijdens zijn laatste paar dagen. Voorzichtig legde ik de boodschappen op de tafel. Eenmaal buiten bleek Yep het zelfde beeld te hebben.

Over drie weken naar huis? Ik moet het nog zien!

© Rianne

*) Voor alles komt een eerste keer. Normaal wil Mam al naar huis nog voordat zij bij Brunswijck binnen is. De vorige twee keren heeft zij zichzelf ‘ontslagen’ toen zij er genoeg van had.

Toet Zwijmelen op Zaterdag


7 reacties

ZoZ: Over 100 jaar

Gisteren deelde ik een filmpje over hoe het de wereld vergaat wanneer er ineens geen mensen meer zouden zijn (korte versie, lange versie). Een van de eerste periodes die genoemd wordt is ‘Over 100 jaar’. Tja, dan is voo mij de link naar het Klein Orkest snel gemaakt.

Helaas wel zonder beelden. Maar ach… het gaat toch vooral om de tekst!.

Klein Orkest – Over 100 jaar

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar het blog van Marja.

© Rianne

Toet balkon


7 reacties

Natuur

Zoals (denk ik) iedereen die op deze wereld woont maak ik mij wel eens zorgen over de impact die wij als soort op deze wereld hebben. Over onze neiging om heel veel van de natuur te nemen en een stuk minder terug te geven hoewel wij natuurlijk wel heel gul zijn met afval.

Ja, natuurlijk is de natuur sterk en veerkrachtig, zoals deze varen bewijst die kans ziet vanuit het mos wat tussen de voegen in het trappenhuis bivakkeert te groeien, maar het lijkt mij dat er ooit een einde aan die veerkracht komt. En wat gaat er dan met de mensheid gebeuren? Ik vermoed zo maar dat wij in een sneltreintempo de natuur achterna gaan. Maar wat…

Wat als de veerkracht van de natuur een kans krijgt om zich te tonen voordat wij mensen haar compleet kleingekregen hebben?

Op het internet kwam ik onderstaand filmpje tegen over hoe de natuur zich gaat herstellen zodra er geen mensen meer op de aarde wonen. Kijk en verwonder je. Vooral over de tijd die nodig is voordat onze plastic berg niet meer bestaat.

What would happen if humans disappaered?

(Voor een langere en uitgebreidere versie, klik hier).

En, wat vind jij van dit filmpje, dit beeld?

© Rianne


4 reacties

RoziToeter! #3 Stressenen

Daar zijn wij weer! Uwese eigenste Toet en Rozifantje met een waarheid als een koe die bij de horens wordt gevatst. Of zoiets.

_stressenen

‘Konte trole?, Da’s toch geen woord Toet. ‘Tuurlijks wel Rozi, het staat er toch!

© Toet & Rozifantje (met een beetje hulp van Zij van… )

Toet badkamer


5 reacties

Project Wateroverlast #3

Na het bezoek van (ex-)Collegadin en haar Echtgenoot was mij een ding duidelijk. Het mannetje wat door de Vereniging van Eigenaren was gestuurd om naar mijn vochtige slaapkamermuur te kijken, had er niet zo gek veel kijk op. Terwijl Collegadin en echtgenoot aan de slag gingen met tekeningen nam ik contact op met en de Vereniging van Eigenaren en mijn verzekering om de bevindingen van Collegadin en haar Echtgenoot door te geven in de hoop dat beide dossiers heropend zouden worden. En dat is gelukt.

Als eerste kreeg ik antwoord van de Vereniging van Eigenaren. Zij vonden dat C&E een punt hadden en vroegen mij de verbouwing en de lekkage goed te documenteren zodat zij een oordeel konden vellen. Helaas konden zij mij niet aan een bouwtekening helpen. Grrrr.

Door communicatieve misverstanden duurde het even voordat de verzekering en ik contact met elkaar hadden. Mijn verhaal werd nogmaals beluisterd, de bevindingen van C&E werden ook hier als zeer plausibel gezien en zij zouden een lek-detectie-specialist langssturen. Maar eerst kwam er iemand om vast te stellen of er nu echt wel vocht in de muur zat of dat er wat anders aan de hand was.

Maandag was het zo ver. Om 2 uur ging de bel. Zoals dat zo ongeveer met iedereen gaat die hier een voet over de drempel zat was ook deze meneer vanuit het verleden bekend met mijn huis. Hij had het ooit nog gebouwd. Hij bekeek de muur, bekeek de badkamer, keek nog eens naar de slaapkamermuur en ging even een vochtmeetapparaatje uit zijn auto halen.

Zijn conclusie: Er zit vocht in de muur. Met een score van 97/100 kan dat niet anders. ‘Maar ik snap er niets van’, zei hij. ‘Met zo veel vocht zou je verwachten dat je het in de badkamer ook achter de tegels ziet zitten, om over je laminaat nog maar te zwijgen’. Het laminaat op mijn slaapkamer ligt zo strak als maar zijn kan, zonder enige vochtbobbels.

Enfin. Na de bouwvak kan ik een telefoontje van de lek-detectie-specialist verwachten om een kijk-afspraak in te plannen. Wordt het in ieder geval toch een (beetje) verzekeringswerk.

© Rianne

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 173 andere volgers