Wiebeltjes

Maas


2 reacties

Lamme Urgh 64: Elm

Val je zomaar binnen op een Urgh-dag of ben je vergeten wat aan deze aflevering vooraf is gegaan, kijk dan hier.

Er volgt nog wat gerommel en dan is het weer stil en blijft het stil. ‘Wat was dat?’, vraagt Gaya zachtjes. Zan haalt zijn schouders op. ‘Misschien een kudde mammoeten die over de vlakte tussen beide dorpen heen rende’, zegt hij. ‘Misschien iets anders. Maar wat het ook was, het gevaar is geweken. Kijk maar naar Kleintje’. Gerustgesteld loopt Gaya, met Kleintje op haar hielen, terug de grot in en kruipt weer terug in haar slaaprol, terug in de armen van Urgh. ‘De koorts is gezakt’, denkt zij, en dan valt zij weer in slaap, dromend van mammoetvlees.

De volgende morgen bij het ontbijt heeft iedereen het over het gerommel en het schudden van de aarde. Op verzoek van Urgh gaan de drie oude jagers, vergezeld door een jongere jager, elk in een andere windrichting op zoek naar sporen van de beesten. ‘Alleen sporen zoeken’, drukt hij hen op het hard. ‘Zelfs wanneer we met alle jagers achter een mammoet aan gaan is het gevaarlijk. Met z’n tweeën is het vragen om niet meer terug te komen. Loop en speur tot de zon over haar hoogtepunt heen is’, voegt hij er aan toe, ‘En keer dan huiswaarts. Wanneer je ze eerder ziet, kom dan ook naar huis. Morgen zien we wel verder’.

Na het ontbijt vertrekken  de duo’s, Tork en Tas gaan naar het Westen, Tak en Krom naar het Noorden en Zan en Flik naar het Oosten. De Grotbewoner pakken hun normale dagtaken op. Op verzoek van Azel gaat Oz met hem mee naar zijn werkplaats. Ani ontfermt zich over Meuw en haar kleine zusje Mus. Als Nana naar het kleine medicijnvrouwenvuur loopt blijft Elm alleen achter bij het grote vuur. Hij staart in de vlammen, zich afvragend wat Urgh voor taken voor hem in petto heeft. Hij is geen jager, kan niet uitbenen, geen huiden prepareren en heeft nog nooit iets met vuurstenen gedaan, manden gevlochten of kommen gemaakt. Zuchtend zet hij zijn kom met het daarin nog een beetje van de granenpap voor zich neer. Ineens voelt hij iets tegen zijn been stoten en hoort dan een slobberend geluid. Verbaasd kijkt hij op en ziet hoe twee van de lammetjes op hun gemak zijn ontbijtkom leeg lebberen. Dan verschijnt lam nummer drie, op de voet gevolgd door moeder schaap. De twee nieuwkomers blaten klagend bij het zien van de lege kom. Moeder schaap duwt met haar kop tegen zijn been alsof ze wil zeggen ‘Ik wil ook wat’. Met een vage lach rond zijn mond staat Elm op en loopt naar de de kom met granenpap die door Ani buiten het bereik van de schapen is gezet. Snel schept hij nog wat in zijn kom en begint te blazen. Even later hebben ook moeder Schaap en het derde lammetje wat van de pap gegeten en is zijn kom weer leeg. De drie beesten blijven klagen maar Elm schudt zijn hoofd. Jullie hebben genoeg gehad. Ga maar gras eten. Voorzichtig duwt hij moeder schaap wat aan de kant. Dan dringt het tot hem door dat de grot gebarricadeerd is en dat de vier beesten er niet zonder menselijke hulp uit kunnen. Hij staat op en loopt naar de ingang van de grot en haalt de barricade weg. De vier beesten staan nog steeds bij zijn kom te kijken. Zuchtend loopt hij terug, pakt zijn kom, schept er nog wat pap in en loopt dan naar buiten. Moeder schaap en haar jongen volgen hem als… Als makke schapen mee naar buiten.

Rustig loopt Elm met de vier schapen naar de weide. Al snel staan de vier beesten van het gras te krabbelen. Elm loopt naar het kleine vuur waar Ani en Meuw bezig zijn om huiden te prepareren. Er staat een grote kom met water naast het vuur waarom de huiden langzaam gekookt worden. De kleine Mus speelt in het gras met wat takjes. ‘Waarom kook je de huiden?’, vraagt Elm aan Ani. ‘Om de laatste restjes vlees die aan de huid kleven er af te krijgen’, antwoord Ani. ‘Als je dat niet doet gaat dat rotten en dan kan je de huid nergens meer voor gebruiken’, voegt Meuw er aan toe. Elm knikt, dat klinkt logisch. ‘Kan ik iets voor jullie doen?’, vraagt hij dan aarzelend. ‘Je kan mij helpen met het opzetten van het droogrek’, zegt Meuw en wijst naar een stapel lange takken die vlak bij het vuur liggen en die hij voor brandhout had aangezien. Op aanwijzing van Meuw houdt hij de takken vast terwijl zij ze met graskoorden aan elkaar vastmaakt. Met een schuin oog houdt hij moeder schaap en haar lammeren in de gaten. Door de spalk die zij nog altijd om haar pootje heeft is zij een stuk minder vlot dan haar drie kinderen. Als het rek staat gaat hij eerst de lammeren een voor een terug naar hun moeder brengen en dan knielt hij bij het schaap om voorzichtig haar pootje te voelen zoals hij Nana ooit het been van Urgh betaste. Schaap geeft geen kik iets wat Elm als een goed teken beschouwt. Hij pakt zijn mes en snijdt voorzichtig de repen leer waarmee de spalken op hun plaats worden gehouden door.  Schaap graast rustig verder.

‘Goed gedaan Elm’, hoort hij Urgh zeggen. Elm draait zich om en ziet hoe Urgh zwaar steunend op zijn krukken de weide oploopt. ‘Ik moest van Gaya de grot uit;, vervolgt de grote man, ‘En toen bedacht ik mij dat Schaap nu wel lang genoeg met die spalken rondgelopen heeft’. Langzaam loopt Urgh naar het vuur en kijkt in de kommen die rondom het vuur staan te pruttelen. ‘Is er ergens kruidenthee?’, vraagt hij aan Ani. Ani schudt van nee en zegt lachend ‘Ik ga wel even wat kommen en kruiden halen. Meuw, Elm, hangen jullie de huiden te drogen?’. Zonder op antwoord te wachten loopt zij bij het vuur vandaan. In het voorbijgaan pakt zij voorzichtig de kleine Mus op die onder het spelen in slaap is gevallen en neemt haar mee naar de grot..

Wanneer zij even later terugkomt ziet zij hoe de voormalig dorpswijze onder toeziend oog van Meuw de huiden voorzichtig uit de kommen haalt en op het droogrek hangt.  Ani schept water in de grootste kom en zet deze zo ver mogelijk bij de nu lege kommen met het stinkende water vandaan naast het vuur en voegt een handje kruiden toe. Als de thee kookt hangen alle huiden te drogen. Voor hij gaat zitten om een kom thee te drinken kijkt Elm even de weide rond, op zoek naar Schaap en haar jongen. Pas wanneer hij ze alle vier in beeld heeft schept hij een kom thee in en gaat zitten. Urgh kijkt hem even peinzend aan  maar zegt niets. Zwijgend drinken de vier mensen hun thee op terwijl zij wachten op huiden die drogen en nieuws van de jagers over mammoeten.

© Rianne, 1 maart 2015


10 reacties

Afscheid van een droom

Ooit kreeg ik een droom, een wens, een verlangen om een keertje schitteren in een prachtige prinsessenjurk. Toen mijn werkgever eind 2013 een ‘Rode Loper-feest’ gaf kwam die droom in vervulling. Samen met twee vriendinnen had ik de avond van mijn leven.

ons showtrap moment

Ons show-trap moment…

En toen was het feest voorbij en eindigde mijn prinsessenjurk aan een hanger, bedekt door een witte plastic zak, aan de kledingkast. Ze hing er maar wat te stofhappen. Zonde natuurlijk. Maar ja, het is nu eenmaal geen jurk die je dagelijks kunt dragen. Eind februari was ik zo ver dat ik haar los kon laten. Ik zocht en vond een goed tehuis voor haar en zo stopte ik haar vrijdag in mijn rugzak en mocht zij mee naar het Groninger Hofje alwaar de overdacht plaats zou vinden.

Die avond zei een van de dames ‘Je zou als afscheid een fotoshoot in je jurk moeten doen. Deze omgeving is er uitermate geschikt voor’. Ik wees het idee van de hand.  Maar toch…

20150227_214246

Mijn ‘moment’ of fame..

Die avond, tijdens een rondleiding door Groningen by Night kon ik het niet laten even op het bordes van de schouwburg te gaan staan om ‘naar mijn fans te zwaaien’. Op dat moment begon het idee van een afscheid-van-de-jurk fotoshoot te kriebelen. Of het was mijn thermolegging. Dat kan natuurlijk ook.

Zaterdagochtend hees ik mij met wat hulp in de jurk. Ik werd in de verf gezet en de shoot kon beginnen. Ondanks de kou heb ik enorm veel lol gehad en … heb ik waardig afscheid kunnen nemen van mijn droom. Die nog een beetje verder is uitgekomen.

Is dit een waardig afscheid of is dit een waardig afscheid? Ik ben blij.

© Idee, visagie en fotografie: Harriëtte / De mooiste plekjesvinder: De Hofjes Queen / Kapsel & tekst: Rianne

Toet - Bril


7 reacties

Teletubbie

Soms ben ik net een Teletubbie. Niet qua uiterlijk of kleur maar in hun favoriete tekst ‘Again, again, again!’. Ik schrijf het bewust in het Engels omdat wij op de BBC kennis gemaakt hebben met de gekleurde heren. Of dames, Of iets er tussenin. Maar dit terzijde.

Ik ben eigenlijk altijd te laat met het maken van een afspraak voor mijn lenzencontrole zodat ik altijd net wat langer met het laatste setje maandlenzen moet doen dan goed voor mijn ogen is. ‘Maak nu gewoon een afspraak als je nog twee setjes hebt liggen’, zei de optometrist op een mooie zaterdag een maand of zes geleden. Dan heb je zelfs nog ruimte om met de afspraak te schuiven mocht het nodig zijn’. Dat laatste was een vriendelijke terechtwijzing. De week ervoor had ik nl ook een half uur op mijn afspraak zitten wachten en toen bleek dat ik het verkeerde e-mailadres door had gegeven waardoor zij de afspraak niet konden bevestigen. En hem dus hadden laten vervallen.

Begin februari pakte ok het een-na-laatste setje lenzen en dacht aan zijn wijze woorden en maakte meteen een afspraak. Voor de donderdag in mijn vakantie. Om kwart over twee. Ik schreef het meteen in mijn agenda en toen ik even later een bevestigingsmail kreeg wist ik dat het bij hun ook in de agenda stond. Tevreden met mijzelf dacht ik er verder niet over na.

Op maandag ontving ik de herinneringsmail. Bewust maakte ik ‘em niet open zodat hij als ongelezen duidelijk zichtbaar bleef. Dat was een beetje dom. Had ik dat wel gedaan had ik kunnen voorkomen wat nu gebeurde. Donderdag om ongeveer 10 over twee loop ik de zaak binnen. ‘Ik heb om kwart over een afspraak’, zei ik, en ging aan de leestafel zitten wachten. En wachten.. En wachten.. En .. Oké het wordt saai. Om half drie had ik er genoeg van, pakte mijn telefoon en controleerde de mail. Zie je wel woensdag 25 februari om 14:15 uur. Ik had gelijk. Ik klikte de mail weg en dacht toen.. ‘Ohhhhh fuck-a-duck… ‘

Nou ja, ik heb wel lekker gewandeld, Dat dan weer wel. En over drie weken mag ik nog een keer aan de wandel. ;-) Zucht.

© Rianne, 26 februari 2015

Jesper


7 reacties

Eindelijk..

Het vinden van een stageplek hier in de regio is voor mijn kind die elders op school zit geen sinecure. Alle bedrijven hebben contacten met de  onderwijsinstelling die in deze regio gevestigd is dus het is vaak lang zoeken om een plek te vinden. Gevolg wel is dat school zo af en toe zeer coulant is met het erkennen van stageplekken. Zo kon het gebeuren dat Yep in schoolkaar twee zijn eerste stage bij bedrijf A deed en zijn tweede stage.. Bij bedrijf A. Het derde jaar kon hij beide stages terecht bij bedrijf B en de eerste stage van dit laatste schooljaar deed hij bij …. Bedrijf A. Daar mocht hij best nog een periode stage lopen maar dat vond school niet goed. Yep moest toch echt een keer stage lopen bij een dealer.  Er werd gebeld, er werd gemaild en de afwijzingen vlogen hem om de oren. Om depri van te worden.

Dinsdag kreeg hij weer een reactie op een van zijn mailtjes. Hij mocht woensdag in de loop van de middag op gesprek komen. Yeassss.. ‘Waar?’, vroeg ik. Hij noemde een naam. Ik keek even verbaasd. Die garage ligt namelijk tegenover de winkel van mijn vriendin en de laatste keer dat ik bij haar in de winkel op bezoek ging stond de garage leeg. Schijnbaar hebben ze een doorstart gemaakt. ‘De bus stopt er voor de deur’, zei ik en wenste hem veel succes met zijn gesprek.

Woensdag duurde het een hele tijd voordat hij thuis kwam. Ik zou er bijna ongerust van geworden zijn, ware het niet dat Yep meestal niet in twee sloten tegelijkertijd loopt. Tegen zeven uur was hij thuis. De stageplek is van hem en ‘Je krijgt de groeten van Suuske‘, zei hij. Aansluitend aan het gesprek was hij nog even de winkel binnengelopen om bij te kletsen met Suuske, de dochter van mijn vriendin die door de week meestal in de winkel staat. ‘Of je de groeten van P krijgt (echtgenoot van mijn vriendin en voormalig baas van Yep) weet ik  niet. Hem heb ik maar even gezien tegen sluitingstijd. Ik moet lachen. ‘Heb je geholpen met het binnenzetten van de spullen?’, vraag ik hem. ‘Natuurlijk’, is het antwoord. Zo moeder zo zoon. Als ik in de winkel op bezoek ga en het loopt tegen sluitingstijd steek ik ook altijd even de handen uit de mouwen.

Maar goed: Tot het eind van het schooljaar is Yep qua stage weer onder de pannen. een hele opluchting.

© Rianne, 26 februari 2015

Wanneer hij bij binnenkomst in de fitness ruimte een pot snoep uitnodigend op de tafel ziet staan is hij helemaal blij. Als dit sporten is, dan vind ik het nu al leuk, zegt hij met bolle wangen en volle pootjes. Helaas voor jou Toet, dat is geen sporten!


10 reacties

The day after

Het zit er op. Ik mag weer alles eten wat ik wil eten al moet ik zeker de eerste dagen een beetje opletten met wat ik allemaal onder mijn neus doorduw. Mijn darmstelsel is redelijk leeg en ga ik mij volproppen met van alles en nog wat dan kan ik daar flink last van krijgen. Bovendien is het zonde na alle inspanningen van de afgelopen dagen.

Ook het afbouwen doe ik niet helemaal conform het boekje hoewel er in deze volgens mij geen echte regels zijn. Hoewel, dat zeg ik fout. Wanneer je vast als onderdeel van een religie of vanuit een additieve gezondheidsleer zoals Ayurveda dan zijn er wel degelijk regels verbonden aan het vasten en de meeste wellness-instellingen die een vastenperiode op het programma hebben staan zullen ook wel regels hebben. Maar ik nog niet. Ik ben zelf aan het uitzoeken/ontwikkelen wat voor mij werkt.

Daar waar ik tijdens de voorbereidende fase een dag te lang granen heb gegeten ben ik nu te vroeg met granen en eiwitten begonnen. Ik heb vanmorgen ontbeten met kwark met bosbessen, tussen de middag had ik twee spelt crackers met jonge komijn-kaas.Tussendoor heb ik een glas verse jus gedronken en een appeltje gegeten. Als diner ga ik een groentesoep zonder ballen en vermicelli maken. Ik ben wel blij dat ik dit gedaan heb want ondanks dat ik vandaag iets zwaarder heb gegeten dan officieel mag  (advies: ontbijt met een biologisch appeltje, handhaaf de sappen, maak een niet zoute groentesoep eventueel met een snee knäckebröd of rijstwafel) is dit de eerste dag dat ik wat licht in mijn hoofd ben. En zo zwaar is het eten nu ook weer niet dat ik het risico loop op ernstige maag- en darmklachten.

Zo.. Dan ga ik nu beginnen met het maken van niet zoute groentesoep gevolgd door spelt-bosbessenmuffins voor morgen onderweg. Morgen ga ik, ter afsluiting van deze vakantie, samen met Harriëtte naar Groningen om een nachtje bij de Hofjes Queen te logeren.

Wat het vasten betreft: over een week of zo horen jullie meer over hoe het dan met mij en mijn goede voornemens gaat.

© Rianne, 26 februari 2015

Het is niet alleen benen-fietsen, nee, er is ook muziek en eten. Toetjes zijn dol op eten.


12 reacties

The final day

Nee, de dag is nog niet ten einde maar ik denk niet dt ik net voor de finish ga struikelen. Ik heb tenslotte mijn hakkenschoenen al weer uit. Ik heb het al eerder geschreven: Het is mij 100% meegevallen en de resultaten zijn (zo ver ik nu kan beoordelen) geweldig. Ik voel me luchtig en stralend, ik voel mij schoon. Nee, nog niet alle gifstoffen zijn weg (mijn tong is nog niet helemaal mooi roze) maar toch. Het begin is gemaakt en we weten allemaal: Een goed begin is het halve werk.

Buiten de kuur hebben ook de reacties die ik hier, op Facebook en elders mocht ontvangen mij goed gedaan. Heerlijk te weten dat er mensen zijn die je (al dan niet virtueel) steunen. Door een aantal van die reacties ben ik geraakt, werd er iets getriggerd, werd ik emotioneel. Het fijne van sapvasten, het vol willen houden en emotioneel worden is dat je niet even de ijskast in kan duiken om een plakje kaas te snaaien. Je niet even een boterhammetje met hazelnootpasta kan smeren. Je zelfs geen kopje koffie kan nemen. Nee, er zit niets anders op dan met de emotie te dealen. Het een plekje te geven. Het compliment en / of het gevoel te accepteren.

Gisteren schreef iemand elders over haar vastenkuren en het voornemen nooit meer koffie, patat, suiker, dropjes te nemen maar dat zo’n voornemen slecht vol te houden is. Dat zette mij aan het denken. Om heel eerlijk te zijn ben ik nog niet zo ver aan het vooruit denken. Vanavond mag ik een geraspt appeltje (of ander fruit) hebben, morgen biogarde, crackertjes met jonge kaas (dunne plakjes), gekookte groente. Mijn belangrijkste gedachten op dit moment: Welke groente zal ik morgen koken en hoe kan ik dat zo doen dat het net is dat Yep en ik (ongeveer) hetzelfde eten. Over vrijdag en verder heb ik nog niet echt nagedacht.

Waar ik al wel over nagedacht heb is koffie. Ik roep al jaren dat ik verslaafd ben en dat was ik ook. Maar lekker vinden? Ja, mijn George zet heerlijke koffie. Ja, ik kom op plaatsen waar ze heerlijke koffie maken. Dan kan ik echt van een bakkie genieten. Maar ik drink onder werktijd liters vocht wat in naam dan wel koffie heet maar zeer beslist niet als beste uit de test komt. Ik ga dus niet stoppen met koffie, maar ik wil wel bewuster met mijn koffie consumptie omgaan.

Voor het eten geldt dat het idee nooit meer een vette hap te eten gezondheidstechnisch misschien wel heel slim is, maar dat een patatje, frikandel speciaal of een kapsalon op z’m tijd niet te versmaden is. Om over bitterballen nog maar te zwijgen. Net als met de koffie wil ik wel bewuster omgaan met het eten van dat wat beter is van niet. Waar ik in ieder geval voor wil waken is dat het eten van bovenstaande voortkomt uit zwaktemomenten (ie niet lekker voelen, moe zijn, gehaast of gestrest zijn) maar dat het bewuste keuzes worden. Als ik dat kan, als mij dat lukt, dan kan ik fier zijn op mijzelf. En fier zijn op jezelf… Dat voelt enorm goed. Neem dat maar van mij aan.

© Ranne, 25 februari 2015

Toet studie huid


8 reacties

Het echte werk (4)

Voordat de slok of hap die wij van ons eten nemen ons lichaam weer verlaat heeft het, zelfs wanneer wij stilzitten, een weg van ruim 8 meter afgelegd. Het eerste stukje, van mond naar maag is niet zo lang. Pas wanneer het voedsel onze maag verlaten heeft begint het echte werk van kneden en veteren. Via de zes tot zeven meter lange dunne darm hop over in de 1,2 meter lange dikke darm. De voedingsstoffen worden eruit gehaald en door het lichaam meteen gebruik of opgeslagen voor mindere tijden. Wat ons lichaam verlaat zijn de afvalstoffen. De meuk waar wij echt niets mee kunnen. De spijsvertering werkt trouwens niet alleen wanneer wij net gegeten hebben. Neen, dat proces gaat de hele dag door, dag in dag uit. Het lijkt wel een machine.

En zo ben ik al weer halverwege dag 4. Het eind nadert. Tot mijn grote verwondering moet ik na het drinken van een groot glas pruimensap als ontbijt een aantal maal een sprintje trekken. Zelfs na drie dagen enkel en alleen vloeibaar gegeten te hebben zien er nog vaste stoffen in mijn dikke darm. Nu dus weer wat minder.

Misschien dat dat komt omdat ik mij niet geheel en al aan de voorschriften heb gehouden. Het advies is om elke ochtend een eetlepel Colonclean te gebruiken, tot wel acht dagen na het vasten. Dat doe ik dus niet. Ook de darmspoeling of het kopje lauw water met citroensap en bitterzout sla ik over net als het saunabezoek. Dat zal detox-technisch wel allemaal heel goed zijn en heel veel zoden aan de dijk zetten maar voor mij klinkt dat te onnatuurlijk in de oren. Te heftig ook. Alsof alle afval/gifstoffen die zich de laatste 25 tot 30 jaar in mijn lichaam genesteld hebben in een keer het moederschip moeten verlaten. Een soort van ‘Beam me down Scotty’, maar dan anders.

Dat zijn extraatjes die ik misschien nog wel zou doen wanneer ik in een of andere resort een dure sapvastenkuur zou ondergaan, of wanneer ik de kuur onder doktersbegeleiding zou hebben gedaan maar nu, zo alleen, nee. Iets met Marie die wijzer is geworden.

Hoewel ik nu nog niets kan zeggen over het resultaat op mijn gezondheid op de lange termijn ben ik tot nu toe heel tevreden met het resultaat. De slapte die mij gisterenavond even overviel heb ik ook al weer achter mij gelaten. De lichte verhoging van gisteren is weer geweken. Het lijkt er op dat ik meer energie heb waardoor ik beter slaap. Mijn huid ziet (volgens mij dan) minder vaal. De meeste pijn heeft mijn lichaam weer verlaten. Alleen mijn heupen liggen nog wat dwars maar als dat alles is…

Leuk bijkomstig resultaat. De afgelopen dagen ben ik ongeveer een kilo gewicht kwijtgeraakt, 4 centimeter op de heupen en zes in de taille. Hoe ik dat weet? Ik heb mij vanmorgen even gemeten omdat ik de aanschaf van een nieuwe fifties jurk overweeg omdat mijn bloemetjesgordijn niet meer past. Beter gezegd: Paste. Want hij past weer en zit al bijna weer als gegoten.

Al met al ben ik blij met de resultaten tot nu tpe. En dan heb ik nog anderhalve dag sapkuren en de rustige opbouw-periode te gaan. Ik voel mij bijna normaal. Wow..

© Rianne, 24 februari 2015

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 184 andere volgers