Wiebeltjes

Blog van een fifty-something

Toet Zwijmelen op Zaterdag


13 reacties

ZoZ: Ice Cream Man

Puffend van de hitte vroeg ik aan collega Muziekkenner ‘Heb je nog een idee welk nummer ik morgen kan plakken?’. Zijn wedervraag volgde onmiddelijk. ‘Waar gaat het over?’. Tja, dat wist ik nog niet precies. ‘Hittegolf, ijs eten, zoiets..’, mompelde ik. ‘En niet met de Lambada of The Heat Is On aankomen’, voegde ik er aan toe, want die liggen zo enorm voor de hand’. Hij dacht even na en zei toen ‘Zoek Benny Bernassi eens op’. Braaf als ik ben deed ik wat mij gevraagd werd. Halverwege het nummer vroeg ik ‘Wat heeft dit met een hittegolf te maken’. De reactie van Muziekkenner spreekt boekdelen ‘De dames in het filmpje hebben het duidelijk warm’. Dat kan je wel stellen ja, en het is niet dat zij enorm warm aangekleed zijn. Voor de liefhebbers is hier de link naar het filmpje.  Met in mijn achterhoofd het nummer van Benny liet ik de hele ZoZ los. Komt tijd komt raad.

Aansluitend aan het werk reed ik naar Vriendin om samen met haar een ijsje te gaan eten. Eén ijsje en 2 cappuccino later reed ik naar huis alwaar ik mijn plakkerig lijf een verfrissende douche gunde. Terwijl ik mij stond af te drogen borrelde een van mijn favoriete Van Halen nummers in mij op. Ice Cream Man. Veel toepasselijker dan dat nummer van Benny. Vind ik dan. Al moet ik toegeven: Zwijmelen is anders.

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar het blog van Marja.

© Rianne

Toet, Toet en taart


15 reacties

Goed Gesprek

Op de eerste vrijdag na mijn vakantie stond er een gesprek met mijn leidinggevende ingepland. ‘Ik maak mij zorgen om jouw gezondheid’, zei zij, ‘Je bent het laatste half jaar driemaal ziek geweest. Daarom heb ik tijdens jouw vakantie een gesprek met de bedrijfsarts over jou gehad en tot mijn verbazing ben jij bij haar niet bekend. Tijdens het gesprek hebben wij het gehad over opties om jouw werkleven wat regelmatiger te maken. Bijvoorbeeld door vijf dagen van 6 uur te gaan werken’.   Ik schoot in de lach en schudde mijn hoofd. ‘Vier maal 7,5 uur werken zoals vroeger vind ik prima’, antwoordde ik, ‘Maar vijf in plaats van vier reis- en werkdagen zie ik niet zitten’. Baas was het met mij eens en vroeg toen waarom ik zo zat te lachen. ‘Toen ik dinsdag terug kwam van vakantie wist ik nog voor acht uur dat ik geacht word om te helpen met de export. Op mijn vrije dag en ook nog in de avonduren’. Baas keek enigszins beschaamd en vijf minuten later had ik geregeld dat ik dinsdagochtend uit mocht slapen. Wel kreeg ik de opdracht mee een afspraak met de bedrijfsarts te maken. Weer vijf minuten later was die afspraak geregeld en en nog eens tien minuten later waren mijn collega’s op de hoogte van mijn aangepaste werktijden.

Woensdag was het zo ver en mocht ik bij de bedrijfsarts verschijnen. Hoewel wij binnen onze instelling over het algemeen geluk hebben met de bedrijfsartsen die er rondlopen blijf ik opzien tegen dit soort gesprekken. Eén op de zoveel artsen gelooft nu eenmaal niet in fibromyalgie en dat leidt over het algemeen tot ongemakkelijke gesprekken en onlogische opdrachten. Zoals vijf in plaats van vier dagen gaan werken.

Ik bleek mij voor niets zorgen te hebben gemaakt. Het werd een goed gesprek. Eentje boordevol complimenten, adviezen en een tip. Complimenten naar mij toe over hoe ik in de loop der jaren steeds beter met mijn beperking heb leren omgaan. Advies om niet meer aan te bieden op mijn vrije dag te komen werken maar te wachten tot ik gevraagd word en dan eerst goed na te denken. Mijn motivatie waarom ik geen vijf dagen wil werken werd als goed doordacht geziend. Verder waren er complimenten voor mijn huisarts omdat hij verder kijkt en denkt dan de reguliere gezondheidszorg. De tip mocht ik met diezelfde huisarts bespreken. Haar voorstel was om, ondanks dat het vitamine B12 niveau van mij binnen de normaalwaardes ligt toch aan de B12 te gaan om zo meer energie te krijgen.

Omdat ‘meer energie’ mij als muziek in de oren klinkt ben ik gelijk even bij de huisarts aangewipt. Hij is nog met vakantie maar de assistente heeft mijn vraag, inclusief het dosseringsschema van de bedrijfsarts, opgeschreven en zal dit dinsdag of woensdag na zijn vakantie met hem bespreken. De assistente heeft er ook de waarde B12 (320 als ik het goed onthouden heb) gemeten tijdens het bloedonderzoek van april jl bij gezet. Woensdag mag ik bellen en dan weet ik meer. Maar volgens de assistente heeft de dokter meer patienten met aandoeningen met vermoeidheidsklachten die ondanks een acceptabele waarde B12 toch supplementen mogen slikken dus ik ga er van uit dat het allemaal goed komt. Nog beter wordt bedoel ik.

En mijn leidinggevende? Die krijgt een brief met o.a. als advies mij geen avondwerk meer te geven en mocht dat in de toekomst onverhoopt nog wel eens voorkomen mij dan de volgende ochtend de gelegenheid geven rustig op gang te komen en/of er op toe te zien dat ik die extra uren lopende de week weer opneem.

Echt een goed gesprek dus!

© Rianne


2 reacties

RoziToeteren #4: Hetzelfde

Hallooooo! Hier zijn we weer met een nieuwe aflevering van RoziToeteren. Volgens Haar van is het een waarheid als een koe maar waar ze die ziet vliegen weten wij ook niet want ik is een muis en hij ist een olifant….je…

_hetzelfde

 

© Toet & Rozifantje (met een beetje hulp van Zij van… )

Toet Samurai


3 reacties

Aan de bakplaat

‘Het wordt wel weer eens tijd dat we gaan wokken. Morgenavond?’ Ik kijk naar het appje van mijn voormalig buurvrouw. Twijfel even. Zaterdag staat een bezoek aan Mam op de planning en wok en glutenvrij… Zou dat passen?? Ik reageer in eerste instantie nog aarzelend maar wanneer het gesprek vordert voel ik de aantrekkingskracht van een avondje onder de mensen komen. Wanneer daarna ook nog blijkt dat er ondanks mijn glutenprobleempje toch genoeg te eten voor mij overblijft ga ik overstag.

Ik zeg er bewust bij ‘voor mij’. Alle kant-en klare Chinese gerechten moet ik laten staan, bij het wokgedeelte is slechts een saus glutenvrij en bij de bakplaat mag ik de sojasaus en en moet ik opletten met de rijstwijn. Ik besluit dat laatste te wagen en dat leverde achteraf gelukkig geen problemen op. Ikke blij.

Maar goed, terwijl ik bij de bakplaat op mijn eten stond te wachten viel mij ineens op hoeveel mensen afwijkend bestellen. Ikke dus zonder sojsaus. Een moslim jongeman zonder rijstwijn. Een oudere dame zonder in boter gebakken prut want ‘daar krijg ik oprispingen van’. De chef had het er maar druk mee. En toen, net op het moment dat de meeste klanten de zaak al rond en voldaan verlieten kwam er een (Engels) veganistisch gezin de zaak in. De eigenaresse luisterde goed naar wat zij te melden hadden en uiteindelijk werden er groentes op de bakplaat bereid en werden de smaakmakers niet in de boter maar in de olie gebakken.

Een ding werd mij die avond duidelijk. Het valt tegenwoordig als chef niet mee om iedereen tevreden naar huis te laten gaan. Ik was het in ieder geval wel en kijk al weer uit naar de volgende keer. Eten in Goed Gezelschap is nu eenmaal een hobby van mij.

© Rianne

Zuster Toet


13 reacties

Rond Zorgen

Vrijdag werd ik door de transferverpleegkundige van het ziekenhuis gebeld. De geriater was van mening dat Mam toe was aan etappe twee van het zorgplan, te weten revalideren, en zij was bezig met het vinden van een veilig plekje voor Mam. Een uur later had ik haar weer aan de lijn. Het plekje was gevonden. Mam moest zich om 11:00 uur in Verpleeghuis Brunswijck melden.

Zaterdag ging ik bij haar langs om haar het heugelijke nieuws te vertellen en om de dagplanning door te nemen. Ik ben namelijk eigenwijs maar dat heb ik van geen vreemde en om heel eerlijk te zijn ben ik in vergelijk met mijn moeder een mak schaap. ‘Yep haalt je op met een rolstoel en brengt je naar de auto’, sprak ik streng. ‘In Brunswijck mag je lopen maar hier in het ziekenhuis spaar je je krachten’. Mam knikte en sputterde niet tegen. Ik viel bijna van mijn geloof.

Maandag waren Yep en ik keurig op tijd in het ziekenhuis om haar op te halen. Omdat het miezerde hadden wij haar jas meegenomen. Die ze eigenlijk niet aan wilde doen. Gelukkig heeft de aanwezigheid van Yep nog steeds een magische uitwerking dus toen hij het zei trok zij haar jas gedwee aan. Met hulp strompelde zij van stoel naar rolstoel en nam als een zielig klein vogeltje plaats.

De rit van het ziekenhuis naar Brunswijck bedraagt slechts 5 minuten. Eenmaal op het parkeerterrein van Brunswijck kwam het hoge woord er uit. ‘Ik ben te moe om te lopen. Kan je een rolstoel regelen?’. Dat kon ik.

Om elf uur stipt zaten we in de spreekkamer die vol liep met zorgverleners.  Yep had zich in de ontmoetingsruimte teruggetrokken en SchoneZus had zich bij ons gevoegd. Twee horen meer dan een.  Hoewel het in het kleine kamertje bloedheet was wilde Mam haar jas niet uitdoen. ‘Ik heb het zo koud’.

Gelukkig kon Mam goed aangeven waarom zij daar was. De papieren uit het ziekenhuis werden overhandigd, vragen van arts, ergo- en fysiotherapeut werden beantwoord en toen mocht Mam een stukje lopen. Onder protest van haarzelf. ‘Ik ben veel te moe’.

Het lopen, met naast zich twee therapeuten, ging goed. Zo goed dat de arts voor nu denkt dat Mam over een week of drie ver genoeg is opgeknapt om  naar haar eigen huis te gaan. Mam protesteerde*) dat dat veel te snel was en SchoneZus en ik keken elkaar verbaasd aan en waren het voor de verandering met Mam eens.

Om half twaalf werd Mam naar haar kamer gebracht. Onder toeziend oog pakte ik haar tas uit en alles wat goed werd gekeurd ging de kast in, de rest ging mee terug naar de flat. Na een korte sanitaire stop was het etenstijd voor Mam. Voor deze keer mocht zij op haar eigen kamer eten. ‘Ik heb geen trek’, zei zij. Aangezien zij de laatste maanden 10 kilo is afgevallen is niet eten geen optie. Toen wij weggingen (om zelf te eten en nog wat boodschappen voor haar te doen) zat zij achter een bordje met wat aardappelpuree, andyvie en een runderlapje. Het ging met smaak naar binnen.

Een drie kwartier later waren wij weer terug in het tehuis. ‘Ik heb haar op bed gelegd’, zei een van de dames van de verzorging. Zachtjes liepen wij haar kamer op. Mam lag in een diepe slaap. Toen viel mij pas op hoe klein, grauw en grijs zij is geworden. Een beetje zoals mijn vader tijdens zijn laatste paar dagen. Voorzichtig legde ik de boodschappen op de tafel. Eenmaal buiten bleek Yep het zelfde beeld te hebben.

Over drie weken naar huis? Ik moet het nog zien!

© Rianne

*) Voor alles komt een eerste keer. Normaal wil Mam al naar huis nog voordat zij bij Brunswijck binnen is. De vorige twee keren heeft zij zichzelf ‘ontslagen’ toen zij er genoeg van had.

Toet Zwijmelen op Zaterdag


10 reacties

ZoZ: Over 100 jaar

Gisteren deelde ik een filmpje over hoe het de wereld vergaat wanneer er ineens geen mensen meer zouden zijn (korte versie, lange versie). Een van de eerste periodes die genoemd wordt is ‘Over 100 jaar’. Tja, dan is voo mij de link naar het Klein Orkest snel gemaakt.

Helaas wel zonder beelden. Maar ach… het gaat toch vooral om de tekst!.

Klein Orkest – Over 100 jaar

Voor meer Zwijmelen op Zaterdag verwijs ik graag naar het blog van Marja.

© Rianne

Toet balkon


9 reacties

Natuur

Zoals (denk ik) iedereen die op deze wereld woont maak ik mij wel eens zorgen over de impact die wij als soort op deze wereld hebben. Over onze neiging om heel veel van de natuur te nemen en een stuk minder terug te geven hoewel wij natuurlijk wel heel gul zijn met afval.

Ja, natuurlijk is de natuur sterk en veerkrachtig, zoals deze varen bewijst die kans ziet vanuit het mos wat tussen de voegen in het trappenhuis bivakkeert te groeien, maar het lijkt mij dat er ooit een einde aan die veerkracht komt. En wat gaat er dan met de mensheid gebeuren? Ik vermoed zo maar dat wij in een sneltreintempo de natuur achterna gaan. Maar wat…

Wat als de veerkracht van de natuur een kans krijgt om zich te tonen voordat wij mensen haar compleet kleingekregen hebben?

Op het internet kwam ik onderstaand filmpje tegen over hoe de natuur zich gaat herstellen zodra er geen mensen meer op de aarde wonen. Kijk en verwonder je. Vooral over de tijd die nodig is voordat onze plastic berg niet meer bestaat.

What would happen if humans disappaered?

(Voor een langere en uitgebreidere versie, klik hier).

En, wat vind jij van dit filmpje, dit beeld?

© Rianne

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 173 andere volgers