Zij die mij na staan

Exelon pleisters

1 januari vraagt om een telefoontje naar Eindhoven. Mam neemt op en ik roep vrolijk: ‘De beste wensen voor 2012’ en mam jubelt terug. Jubelt? Mam? ‘Alles goed?’. vraag ik. Ja, alles is goed. Of ik al wist wat de geriater afgelopen vrijdag gezegd heeft. Nee, dat weet ik niet. Mam begint te ratelen: ‘Het gaat goed met pa. Hij reageert goed op de zwaardere Exelon pleisters. De geriater heeft het bevestigd. Ik dacht het 2e kerstdag al, toen hij zelf ging gourmetten, en het gaat elke dag beter. Hij ruimt de aanrecht weer leeg, brengt oud papier en vuilnis naar beneden, gaat de post halen…’.

Ik ben het met mam eens dat dat enorm goed nieuws is. De geriater zei dat 1 á 2 op de 10 mensen zo goed op de pleisters reageren. Hij wordt niet meer beter, dit is wsl. het maximaal haalbare, maar oh, wat is dit prettig. Ik kan mij er wel wat bij voorstellen. Leven met een zombie is niet leuk.

Mam verteld verder. Dat haar benen weer zo gezwollen zijn. Dat ze morgen de huisarts maar weer belt. En dat pa zijn tekenspullen bij elkaar aan het zoeken is zodat hij morgen bij de dagopvang kan gaan tekenen. Oh, en ze hadden het over de Elfsteden tocht gehad op de dagopvang. En pa wist alle steden op te noemen. Niet meteen, maar uiteindelijk wist hij ze allemaal weer. De leiding had in het dagschriftje geschreven dat ze het over de Elfstedentocht zouden hebben, dus had mam hem het fotoboekje van 2 zomers terug meegegeven. Toen zijn zij een week in Friesland geweest, en zijn samen met mijn broer en schoonzus o.a. onder het ‘Elfstedenbruggetje’ door gevaren. En daar is een foto van. Van dat bruggetje met de foto’s van de rijders.

Ik hoor dat mijn broer en schoonzus binnenkomen en ik wens hun, via mijn moeder, nogmaals een goed 2012 toe. Ik rond het gesprek af en denk: 2012 is goed begonnen.

© Rianne, januari 2012

Advertenties

4 thoughts on “Exelon pleisters”

Reacties zijn gesloten.