Zij die mij na staan

Al 18 jaar…

Yep en bruinVandaag ben ik al 18 jaar moeder… Op dinsdag 11-1-1994 om 4:41 uur kwam je ter wereld. Al  weer 18 jaar geleden, maar soms lijkt het of het pas gisteren was. De tijd gaat snel. Soms veel te snel wat mij betreft. Er is niet veel en heel veel veranderd in die 18 jaar. Je was en bent een grote eter en een slechte slaper. Het eerste middagdutje wat je oversloeg was op 11-1-1995. De cadeautjes en de taart (je zag meteen de speel-mogelijkheden) waren veel belangrijker dan slapen.

De afgelopen  18 jaar ben je direct en indirect 10 maal verhuisd en hebt al 12,5 jaar 2 thuizen omdat je 1 scheiding hebt meegemaakt. Je bent 2 maal geopereerd, bent nu aan je 7e ‘opleiding’ bezig (ik tel voor het gemak de 2 maanden peuterspeelzaal in Sevenum, en de 4 maanden Pre-school in Indiana als aparte opleiding mee). Je hebt 1 strik diploma, 4 Pieten diploma’s, 3 zwemdiploma’s, de oranje band met judo, kan volleyen en tafeltennissen. Gelukkig allemaal binnensporten dus je vader en ik hebben nooit in de regen op een godsonmogelijk tijdstip rondom een veld hoeven staan. Je hebt een maal een poëzie prijs gewonnen. Je hebt een brommer rijbewijs en 2 brommer-ongelukken op je conto staan.  Ondanks dat je een brokkenpiloot bent is het tot op heden slechts 5 maal nodig geweest om hals-over-kop medische hulp voor je in te schakelen.

Je was en bent een zelfstandige jongen, voor niets en niemand bang. Vanaf dat je buiten de poort mocht spelen ging je op ontdekkingsreis. Te voet, op de fiets, op de skeelers. Het maakt jou niet uit. Ik heb je wat keren onder mijn arm naar huis gedragen. Jij huilend van boosheid, ik zwoegend onder jouw gewicht. Gingen we wat verder van huis dan had ik altijd een rugzak met schone kleren en een handdoek bij mij. Zelden iemand meegemaakt die zo vaak in het water is gevallen als jij mijn kind.

De laatste jaren zijn de loslaat jaren. Eerst overdag niet meer naar de oppas, toen zo af en toe een avond alleen. Ondertussen draai jij je hand er niet voor om om een week alleen thuis te zijn. Ik kan het steeds beter, dat loslaten, maar wanneer jij ‘s-avonds uit gaat, kan ik niet slapen, ben ik ongerust. Niet omdat ik bang ben dat jij domme dingen doet. Jou vertrouw ik. Maar de rest van de wereld?

18 ben je nu. Zo lang geleden, het lijkt wel gisteren. Je bent vandaag volwassen geworden. Een verschil van dag en nacht met gisteren (not). Er breekt een nieuw tijdperk aan; een tijdperk van rijbewijs halen, op vakantie naar Appelhof en nog meer nieuwe avonturen om mij druk of ongerust over te maken. Nog meer redenen om je los te laten, om de toekomst vol vertrouwen maar met verkrampte tenen tegemoet te zien. Gefeliciteerd Yep!.

© Rianne, januari 2012

Advertenties

4 thoughts on “Al 18 jaar…”

  1. Het echte loslaten komt de komende jaren. Loslaten van niet alleen je huissleutels, maar ook van je autosleutels staat voor de deur. Het stukje ouderbegeleiding op school en de officiële instanties is je akkoord niet meer nodig. Het is een mijlpaal 18. Gefeliciteerd moeder van volwassen zoon, gefeliciteerd met JOUW kind!

    Like

  2. Ook een Steenbokje dus. Die lopen niet zoveel in 7 sloten tegelijk hoor ;-)Owww. Dat middagslaapje al na 1 jaar niet meer.Ik heb dat nog een jaar kunnen rekken gelukkig.

    Like

Reacties zijn gesloten.