Wieb at Work

Alleen op de wereld

Koop je een huis in Venlo, oa om dichter bij je werk te wonen… krijg je binnen 2 maanden na verhuizing een nieuwe werklocatie. Van de tijdelijke aanbouw (staat er pas 5 jaar) die vast zit aan het nieuwe ziekenhuis (30 jaar) verhuisde de afdeling P&O samen met de Directie naar een gang in het oude ziekenhuis..Een stuk ouder dan 30 jaar dus… Het oude ziekenhuis staat grotendeels leeg. Zo af en toe wordt er een gang in gebruik genomen door een verzorgingstehuis wat aan het verbouwen is en een aantal bewoners ‘veilig’ moet onderbrengen. Het ROC heeft een gang of een verdieping gehuurd. En het nieuwe ziekenhuis heeft er nu dus ook een gang gehuurd. Begin oktober zijn we met z’n allen naar Tegelen vertrokken. Naar mijn werk lopen is er even niet meer bij.

Hoewel in principe de hele gang vol met mensen zat, er 50 werkplekken zijn ingericht, kiezen de meeste mensen er voor in Venlo van flexplek naar flexplek te zeulen. Wanneer er van de 50 werkplekken 20 bemensd zijn, dan is het veel. Afgelopen vrijdag is de Directie terug naar Venlo verhuisd. Hun verdieping in Venlo is verbouwd, er kan daar weer gewerkt worden. Ineens zijn er nog maar 4 kamers in gebruik, die ruimte bieden aan een persoontje of 20. Als iedereen er is. Maar dat gebeurt dus zelden.

Vanwege de jaarafsluiting heb ik vandaag, op mijn vrije dag, gewerkt. Gisterenavond en vannacht heb ik de benodigde bestanden gedraaid, vandaag kan ik gaan controleren en dan een rapport samenstellen. Vanmorgen was ik samen met de buurman op de gang. Later kwam mijn baas samen met een collega even binnenwippen i.v.m. een overleg.  Het werkt wel lekker, met zo weinig mensen op de gang. Geen last van rinkelende telefoons, geen last van pratende collega’s, geen last van collega’s die je even wat willen vragen, niemand die om een kletspraatje verlegen zit. Sneller dan normaal heb ik de controles gedaan. Ik loop even bij de buurman binnen voor een kop koffie. Mijn collega en baas zitten bij hem. Tegen 11 uur vertrekt mijn collega, om 12 uur gevolgd door mijn baas. Er loopt een personeelsadviseur binnen en ik ga een lunch halen. Ik ben nog aan het eten wanneer en de buurman en de personeelsadviseur afscheid komen nemen. Ik ben alleen.

Vol overgave werk ik verder. Ik hoor ergens iets vallen en kijk op. Ik hoor iemand lopen. Ik hoor gekraak. Ik hoor van alles. Ik bedenk mij dat ik daar wel heel erg alleen zit. Ik krijg het een beetje benauwd. Ik maan mijzelf tot rust en werk verder. Ik hoor weer allerlei geluiden. Ik ben geen angsthaas maar het voelt daar niet prettig, helemaal alleen. Niemand die weet dat ik hier alleen zit. Niemand die eens komt kijken hoe het gaat. Ik voel me als Remi, alleen op de wereld. Tegen half 3 ben ik klaar met mijn werk. De rapportage is klaar. Ik SMS mijn baas dat ik de rapportage zo verstuur en dan naar huis ga. Hij gaat akkoord.

Ik pak mijn tas en jas, maak overal de lampen uit en sluit de gang af. Ik ben blij dat ik kan gaan. Ik word enorm niet blij van de gedachte dat aan het eind van deze maand een paar collega’s terug naar Venlo gaan. Dat er waarschijnlijk pas rond april weer buren komen. Ik ga eenzame tijden tegemoet ben ik bang.

© Rianne, januari 2012

Advertenties

5 thoughts on “Alleen op de wereld”

  1. Je weet dat er bij ons altijd wel een plekje voor je is, je bent van harte welkom.Ik weet hoe het voelt. Jarenlang heb ik in het Venrayse op vrijdag helemaal alleen op kantoor…sterker nog in het hele gebouw gezeten.Maar een dingetje…. volgens mij mag het arbotechnisch niet eens. Want ALS er iets met je gebeurt is er niemand om actie te ondernemen.Daarom werd op mijn vorige afdeling op een gegeven moment besloten dat je ALTIJD minimaal met 2 personen moest zijn….Misschien eens even met Carl babbelen?

    Like

  2. Bij Philips was het vroeger ook verboden. Of verboden, je moest je melden bij de portier/bewaking, en die kwam dan elk uur even checken of alles nog goed met je ging. Toevallig dat Ben vandaag vertelde dat hij contact heeft gehad over deze situatie met Ton H., dus wie weet…@Liesbeth, wie weet. Wanneer het vaker gebeurt denk ik dat ik dat maar eens doe. Of bij Harriëtte gaan zitten. En in Venray hebben ze ook (bijna) altijd een plekje voor mij. Alleen dat reizen… Daar heb ik niet altijd zin in..

    Like

Reacties zijn gesloten.