Me Myself & I

Andermans schoenen

Soms maak je een keuze die voor jou weldoordacht en logisch is, maar waar de buitenwereld van denkt: Huh, wat doet ze nou? Dat overkwam mij aan het eind van de winter toen ik wat mensen vertelde dat ik op zoek ging naar een appartement in de stad. De meest gehoorde reactie was Ga jij je tuin niet enorm missen, jij bent een buitenmens, hoe moet dat nou? . Een goede tweede was Wat moet zo’n dorpse als jij nou in de stad? Op zich een hele leuke opmerking wanneer je bedenkt dat ik geboren en getogen ben in Eindhoven. Wanneer ik dat vertelde kreeg ik als tegenreactie Hoe heb je het als stadse al die jaren in Kessel vol kunnen houden? Dan haalde ik mijn schouders op. Als alleenstaande moeder met een klein kind is wonen in een dorp als Kessel perfect. Als alleenstaande moeder met een puber is het er trouwens ook niet slecht wonen. Alleen mijn gezondheid vroeg om een andere woonlocatie.

Ondertussen woon ik ruim 5 maanden in een appartement in de stad. Ik ben helemaal blij en gelukkig. Tot op heden heb ik mijn tuin nog niet (echt) gemist. Met mooi weer op het balkon zitten, of op een boomstronk/kei aan de Maas is heerlijk. Omdat alles gelijkvloers is, is poetsen een fluitje van een cent. In huis heb ik geen trappen meer; het aantal keren dat ik sinds de verhuizing ‘s-nachts van de trap ben gevallen is teruggebracht naar 0. Ik hoef alleen maar de buitentrap te nemen; op slechte dagen doe ik dat zo min mogelijk. Ik woon op 10 minuten lopen van de stad en het station, binnen 5 minuten zit ik op de snelweg richting de rest van Nederland. Door dit alles is mijn gezondheid met sprongen vooruit gegaan. Wat mij betreft heeft de verhuizing opgebracht wat ik er van had gehoopt. Ik mis alleen het even snel binnenlopen bij de buurvrouw.

Soms spreek ik mensen die van mening zijn dat ik de verkeerde beslissing heb genomen. Die zeggen: Wanneer ik in jouw schoenen had gestaan had ik die tuin en het leven in Kessel niet opgeven. Om de een of andere rede krijg ik mijn achterliggende motivatie niet voldoende voor het voetlicht, of komt het niet bij hun binnen, want ze blijven zeggen: Wanneer ik in jouw schoenen had gestaan … Van de week las ik een mooie reactie van een vriendin in een soortgelijke positie: Niemand weet hoe de schoenen van anderen knellen. Ik kan niet anders dan dit volmondig te beamen. Ik weet nu wat ik de volgende keer ga zeggen wanneer iemand zegt: Als ik in jouw schoenen had gestaan

© Rianne, januari 2012

Advertenties

3 thoughts on “Andermans schoenen”

  1. Ja, ik heb het andersom gedaan. Maar ik woonde eerder ook erg beroerd. Een ghetto de laatste jaren.Ik dacht ook wel even bij jou … wat zonde van de tuin die je dan kwijtraakt. Maar ik wist niet hoe de schoenen aan het knellen waren.De lamp staat trouwens prachtig in je interieur! Het is belangrijk dat waar je woont, dit echt je thuis is. En dat is het zo te zien 🙂 Laat ze maar kletsen dus.

    Like

  2. Mooie lamp én beeld;-)Ook hier alles gelijkvloers, heerlijk.Ik heb nog wel een tuin, en soms wordt het mij wat teveel. Elke keer al dat onkruid in de zomer..blerghhh

    Like

Reacties zijn gesloten.