Me Myself & I

0,0 conditie

Toen ik van Kessel naar Venlo verhuisde nam ik mij voor elke dag te voet naar het werk te gaan. Na anderhalve maand verhuisde ik naar een andere werklocatie en ging ik fietsen. Dat heb ik volgehouden tot aan de kerstvakantie. De eerste week na de vakantie besloot ik dat met de auto gaan best kon… het was nog een beetje vakantie. De tweede week na de vakantie vertelde ik mijzelf dat ik gek zou zijn om mijzelf nat te laten regenen terwijl er een auto voor de deur staat. De derde week na de vakantie weet ik niet meer wat een fiets is. Deze week beloofde ik mijzelf dat ik vanaf volgende week weer zal gaan fietsen. Echt waar.

Het is koud wanneer ik om half 8 het appartement verlaat. Ik ben blij dat ik volgende week pas weer begin met fietsen. Ik loop naar het parkeerterrein. Ik hoor het geluid van stationair draaiende motoren en ik hoor krabgeluiden. De eerste auto die ik zie gaat schuil onder een dikke laag ijs. Ik zie mijn eigen Suffertje lekker wit staan wezen. Mooi dat ik niet ga krabben. Ik loop terug naar boven, trek een extra vest aan, pak mijn muts en handschoenen. Ik ga fietsen. Full speed ahead. Mijn benen malen rond. Na een krappe 2 kilometer staat het zweet op mijn voorhoofd, ben ik aan het hijgen en beginnen mijn benen pijn te doen. Ik neem gas terug. Rustig pedellen mijn benen rond. Mijn ademhaling komt weer tot rust.

Binnen een kwartier sta ik voor de fietsenstalling. Ik toets de code in, maak de deur open en zet mijn fiets binnen. Ik doe mijn handschoenen uit en gooi die in de mand. Ik haal mijn handtas uit de mand en rap mijn handschoenen op en leg ze terug in de mand samen met mijn muts. Ik pak mijn rugzak en verlaat de fietsenstalling. Tijd om te werken.

Tegen 4 uur vind ik dat ik lang genoeg gewerkt heb. Ik neem afscheid van de buurman die als laatste der Mohikanen nog een doorwerkt. Terwijl ik naar beneden loop zoek ik mijn fietssleutel. Verschrikt realiseer ik mij dat ik vergeten ben mijn fiets op slot te zetten. Ik loop snel door. Voor de deur van de fietsenstalling blokkeert mijn geheugen even. Ik weet de code niet meer. Ik maan mijzelf tot rust, haal diep adem en toets de code in. Ik maak de deur open… gelukkig… zij (een roze fiets is een zij, toch?) staat er nog. Blij en opgelucht fiets ik rustig naar huis. Ik voel mij 100. Maar het begin van het opbouwen van de conditie is weer gemaakt. Krab of fiets voorzichtig.

© Rianne, januari 2012

Advertenties

3 thoughts on “0,0 conditie”

  1. Knap om nu te fietsen..Ik wacht nog effe met fietsen totdat de minimum temperatuur zeven of hoger is…Anders duurt het een halve dag voor mijn gewrichten weer op gang komen…

    Like

Reacties zijn gesloten.