Koetjes en Kalfjes

Huizen, adressen en mijn geheugen ..

Ik kwam laatst op een nieuwjaarsborrel een vorige bewoonster van mijn appartement tegen. Toen J*** tegen mij zei waar jij ging wonen klonk dat zo bekend. Ik heb mijn oude salaris stroken er bij gehaald om het huisnummer op te zoeken en zag dat jij nu in mijn huis woont, vertelde ze mij. Op weg naar huis dacht ik nog huisnummer opzoeken? en liet het rusten. Later die dag kwam haar opmerking weer bij mij terug en ik realiseerde mij toen dat ik heel veel adressen geheel of gedeeltelijk kwijt ben.

Ik ben in Eindhoven geboren op de Hertog Jan I laan. Maar het nummer? Ik weet het niet. Mijn ouders weten het ook niet meer, dat pleit mij vrij. Tenslotte was ik pas 2,5 jaar oud toen we daar weggingen.

Daarna heb ik jaren op Generaal de Collaertpad 55 gewoond. Ik kan het huis zo uittekenen. Maar dat mag ook wel na al die jaren daar gewoond te hebben. Hoewel ik soms foto’s zie en denk: was het echt zo groen daar. Ja, het was echt zo groen daar. Het is daar trouwens nog steeds groen ondanks dat het midden in de stad is.

De flat in Best op de Boterhoek kan ik aanwijzen, ik weet nog wat ik op de vloer had liggen, hoe de indeling en inrichting was, maar ik herinner mij het huisnummer niet meer. In Sittard woonde we op de Dr Philipsstraat, maar ook dat huisnummer ben ik kwijt. De kleur van de vloertegels, de tochtige badkamer en de wenteltrap in de huiskamer kan ik zo voor de geest halen, net als de in Mondriaan kleuren en blokken geverfde garagedeur. Het uheimliche gevoel kan ik zo weer oproepen terwijl ik dat graag kwijt wil. Wat heb ik mij daar ongelooflijk niet thuis gevoeld.

Dan trekt de mist even op en worden de beelden helderd. Fürstenbergstraat 99 in Sevenum. Makkelijk, want daar is Yep geboren. Dat zit voor altijd in mijn geheugen gegrift. Hoewel, dat dachten mijn ouders waarschijnlijk ook over mijn geboortehuis/adres.

Aan de flat in Richmond Indiana hangt een adres, maar ik weet het niet. Net zo min als de straat en het huisnummer van ons huis in datzelfde Richmond. Zowel de flat als het huis staan mij nog helder voor ogen. Het huis leverde schitterende plaatjes op, zowel van binnen als van buiten. Aan de voorkant oogde het een verdieping lager dan aan de achterkant. Vanuit de keuken liep je een groot balkon op, vanuit de kelderkamer (groter dan mijn huiskamer nu, en dan vergeet ik de 2 enorme slaapkamers nog te noemen) liep je zo de tuin in. Liep je lang genoeg door kwam je bij bomen en een sloot. Daarachter lagen weilanden. Al hebben we er niet lang gewoond, het was thuis.

De tijdelijke woning waar wij naar onze overhaaste terugkeer uit Amerika in bivakkeerde ligt in Wintelre maar is volledig uit mijn systeem verdwenen, compleet geblokt. Wanneer ik de foto’s van de 4e verjaardag van Yep zie realiseer ik mij dat het best een mooi huis is. Maar het heeft nooit als thuis gevoeld.

Van de eerste woning in Kessel weet ik het volledige adres nog. Ik weet nog hoe de boerderij uit 1879 er van binnen en van buiten uit zag, ook al hebben de nieuwe bewoners de kleuren aan de buitenkant helemaal aangepast. Ik weet nog hoe het uitzicht was vanuit de Maaskamer. Wanneer je je hoofd iets scheef naar links hield en je nek in een bepaalde kronkel duwde kon je zo langs de oude pastorie af kijkend de Maas zien liggen. Ik weet ook nog het gevoel wat ik bij dat huis had. Trots. Maar ook een gevoel van daar niet thuishoren. Mijn zelfbeeld past om de een of andere reden niet in een huis van een gulden. Een kwartje is meer dan genoeg voor mij. Het is ook het huis wat ik het meest mee bezig ben geweest, zowel qua huishouden als qua klussen. Elke dag stoffen, zuigen, dweilen. Ik heb muren geplamuurd, de keuken geverfd, het was en is een mooi huis maar het werd nooit mijn thuis.

De tweede woning in Kessel in de “Schilderswijk” staat in mijn geheugen gegrift, inclusief adres. Dat is het huis waar ik mijn leven na de scheiding weer op heb gepakt, van waaruit ik het fundament voor de toekomst heb gelegd. In dat fundament passen wel herinneringen aan de tuin, indeling en de vier deuren op een wand van 8,5 meter, maar het huisnummer is weg.

De derde woning in Kessel is 10 jaar mijn thuis geweest. Yep is er groot en volwassen geworden. Straat en nummer zitten in mijn systeem, net als de indeling van huis, tuin, keuken (alsof de keuken geen onderdeel van het huis was ;-p, de tuinkamer onder de overkapping en het gevoel maar ik merk dat de herinneringen al aan het vervagen zijn. Dat het gevoel anders wordt. Misschien komt dat wel doordat het uitzicht veranderd is, er een flat aan het einde van de tuin staat. Of omdat de kersen- en de pruimenboom er niet meer zijn. Alsof met het rooien van de bomen (op last van de woningbouw) mijn herinneringen ook gerooid zijn. Ik weet het niet.

Mijn huidige huis zit mij als gegoten. Het adres blijft goed plakken. Voor nu. Even vraag ik mij af hoe dat over 10 jaar is. Even maar. Dan denk ik: wie dan leeft, wie dan zorgt. Voor nu zit ik hier goed.

© Rianne, januari 2012

Advertenties

7 thoughts on “Huizen, adressen en mijn geheugen ..”

  1. Raar he, ik heb dat met sommige huizen ook. Het huis wat ik nog maar een paar dagen geleden heb verlaten mis ik geen seconde. Het huis daarvoor heb ik vaak gemist

    Like

  2. Ik moet altijd de postcode van mijn huidige adres opzoeken.. Maar over twee maanden moet ik een ander adres gaan onthouden, dus ik ga er niet eens meer moeite voor doen ;).

    Like

  3. Wie weet krijg ik dat ook nog, maar ik heb nog niet veel adressen. Slechts 4 en die weet ik allemaal nog, vooral omdat ik er op 1 nog woon en mijn ouders op een ander.

    Like

Reacties zijn gesloten.