Me Myself & I

De dag dat mijn wereld verging

Het bezoek aan de bedrijfsarts brengt herinneringen naar boven. Woorden en zinnen borrelen omhoog en tuimelen over elkaar heen in de wens om zo snel mogelijk geschreven te worden. Als de dag van gisteren typ ik. De dag dat mijn wereld verging vloeit zo mijn toetsenbord uit. Ze zeggen dat de wereld in 2012 vergaat, maar voor mij is de wereld toen al vergaan. Best wel dramatisch als ik dat zo lees. En toen kreegik Prednison voorgeschreven, wat werd ik daar emotioneel incontinent van. Hum dat behoeft nadere uitleg. Ik zoek iemand die mij ‘in den menschendieck wil begeleiden’. Al die zinnen moeten een goed lopend stuk worden. Ik ga er voor zitten. Mijn hersenen nemen het werk over van mijn vingers.

Hoezo, als de dag van gisteren? Gisteren was het 30 januari 2012, dat weet ik. Maar ik weet niet meer precies op welke datum ik niet meer kon lopen. Ergens in januari 2002. Pas verhuisd, Yep was net 8 geworden, de overkapping stond net een dag en ik stond vastgenageld aan een paal van de overkapping. Loslaten was geen optie want dan viel ik om. Ik kon niet meer lopen. Zo maar ineens. Nou ja, ineens. Lopen deed al een tijdje pijn. Kopjes vielen vaker wel dan niet uit mijn handen. Ik weet dat aan de fysieke zwaarte van de verhuizing. Dat zou wel weer overgaan. Ik ging de medische molen in. Mijn bloed was niet goed, de diagnose werd gesteld. Reuma. Mijn wereld verging. Ik kreeg medicijnen, de mededeling Leer er maar mee leven en ik ging weer naar huis. De toenmalige bedrijfsarts zei: ‘Laat je maar afkeuren. Ga nu naar huis, neem rust en de tijd. Ik wil je voorlopig niet op het werk zien’. Ik knikte braaf en ging terug naar mijn werk, koffie en kopjes klaarzetten voor het volgende bezoek van mijn baas. Dat bleek de bedrijfsarts te zijn. Dit keer sneuvelde de kopjes niet omdat ik geen kracht had in mijn handen maar omdat ik schrok van zijn boze uitval. Ik ging naar huis. Vastbesloten om zo snel mogelijk weer volledig aan de slag te gaan. Maar eerst moesten de medicijnen aanslaan. Dat gebeurde niet.

Via via kon ik heel snel bij de reumatoloog terecht. Die kwam tot een andere conclusie. Het was geen reuma maar fibromyalgie. Zingend een dansend/strompelend huppelde ik van het kantoor van de reumatoloog naar mijn kantoor (ik was weer aan het werk want thuis deed het net zo veel pijn als op kantoor dus waarom zou ik thuis blijven). Ik had geen reuma. De akelige waarheid drong pas later tot mij door. Ik had geen reuma maar wel een ongrijpbare ziekte waar geen kruid tegen opgewassen is. En toen verging mijn wereld voor de tweede keer dat jaar en begon mijn gevecht tegen die ^%&ziekte. Want dat is het, een ^%&ziekte, een auto-immuun ziekte. Mijn rouwproces kon beginnen. Om mij te helpen besloot mijn toenmalige baas mijn tijdelijke contract om te zetten in een vast contract. Dan hoefde ik mij dáár als alleenstaande moeder geen zorgen over te maken. Ik ben hem er nog dankbaar voor.

Aan het eind van dat jaar kreeg ik een nieuwe collega, tevens een nieuwe vriendin voor het leven. Via haar kwam ik bij de beste Mensendiecktherapeut van Noord-Limburg terecht. Beide dames hebben mij enorm geholpen, en helpen mij nog steeds, met mijn verwerkingsproces, met het opbouwen van mijn leven met deze ziekte. Het gaat mij steeds beter af maar soms ook niet. Ik ben zelf mijn grootste vijand, in lichaam en in geest al kan ik (zakelijk en privé) steeds beter grenzen stellen. Maar een ding weet ik nu, 10 jaar naar dato, zeker: Mijn wereld is niet vergaan, mijn wereld is slechts gekanteld. Ondanks die  ^%&ziekte leid ik een fantastisch leven. Een volwaardig leven, een mooi leven, al moet ik soms ‘s-avond om 9 uur mijn bed al opzoeken omdat ik anders de week niet door kom. Al loop ik soms wat kreupel na een wandeling van 50 minuten. Al is mijn weerstand wat lager dan die van andere mensen waardoor ik een graag geziene gastvrouw ben voor virus en bacterie. Al moet ik soms hulp vragen bij het openmaken van flessen / potten / blikken omdat de kracht mijn handen even verlaat. Al ligt mijn verzuimpercentage wat hoger dan gemiddeld. Dat mag allemaal de pret niet drukken. Ik geniet met volle teugen van het leven. Nu maar hopen dat al die waarzeggers geen gelijk gaan krijgen dat de wereld in 2012 vergaat. Ik wil nog zeker 40 jaar genieten van dit leven. 

© Rianne, januari 2012

Advertenties

8 thoughts on “De dag dat mijn wereld verging”

  1. Prachtig geschreven weer meid, weer helemaal jij.De wereld vergaat niet op 21-12-2012 is mijn heilige overtuiging, er komt alleen een ommekeer, een bijzondere, prachtige, lang gewenste ommekeer …..Maar goed, dat is MIJN beleving …. :-)En in die wereld zoals ik hem zie is ruimte genoeg voor levendige, mooie, lieve en bijzondere mensen zoals jij dus geniet nog maar lekker een jaartje of 40 van dit leven, gezellig, geniet ik lekker met je mee!

    Like

  2. Ik heb ook een chronische ziekte, waardoor dit best wel herkenbaar is. Maar die laatste zin niet. Ik ben niet van plan 92 te worden ;-)Denk ook niet dat ik dat haal.

    Like

  3. Héy, hier zit een lotgenoot van jou! Ik heb het al een jaar of 7 ; Werk al vier jaar niet meer. ik kan het makkelijker aanvaarden ( denk ik) omdat ik ouder ben. ik heb er een jaar tegen gevochten , gedacht dat ik er van af kon raken. En ik moet zeggen, aanvaarding was mijn beste medicijn; Ik leef ernaar en ben best happy! Ik probeer zo veel mogelijk van het leven te genieten; Ik had vroeger een blog over fibro, maar ik en overgestapt naar pink shoes; Ik had het een beetje gehad met mister fibro . En de vele commentaren, dat ik toch op reis ging, bla bla bla; En nu trek ik me geen bal meer aan van wat de mensen rondom mij denken. Ik hoop dat het je ook lukt, om ondanks alles gelukkig te blijven ondanks die kutfibro!

    Like

    1. Ik mag niet mopperen. Zeker nu ik een baan met wat meer rust en minder stress heb, en eindelijk overstag ben gegaan en er dagelijks een flinke dosis pijnstillers in giet ga ik als een tierelier. Ik heb zelfs het wandelen/hardlopen opgepakt…

      Like

      1. Fijn dat je nog kan wandelen en lopen. Lopen kan ik niet , maar wandelen wel met een stok , maar de Meir over en weer wandelen is al over mijn grenzen; Maar ik klaag niet, dan neem ik s anderdaags wat rust hé!

        Like

Reacties zijn gesloten.