Lifestyle op z'n Wiebels

Ik en mijn mobieltje

Toen ik jong was, had een telefoon nog een draaischijf en zat er een snoer tussen de hoorn en het toestel. Het geheugen van de telefoon zat in mijn hoofd, of in een adresboekje. De eerste toestellen met druktoetsen waren iets heel bijzonders. Een nieuwerwetse uitvinding zonder toekomst, dacht ik. Wat zouden ze hierna verzinnen? vroegen ‘wij’ ons af. De draadloze telefoon deed haar intreden, gevolgd door de mobiele telefoon. De eerste mobiele telefoons waren nauwelijks te tillen vanwege de grote van de batterij. Ik vond het maar een belachelijke uitvinding, een mobiele telefoon. Wie wil er nu altijd bereikbaar zijn. De hele wereld, kwam ik achter, mijzelf inclusief. 

Vanwege het formaat van mijn eerste mobiel moest ik een nieuwe, grotere handtas kopen. Dat was 13 jaar geleden. Ondertussen zijn mijn mobieltjes steeds kleiner geworden en heeft mijn tassencollectie zich uitgebreid. Het eerste jaar had ik mijn toestel wel regelmatig bij mij, maar het stond meestal uit. Tot ik het SMSen ontdekte. SMSen is leuk en handig. Met mijn eerste toestel heb ik zeker 5 jaar gedaan. De daaropvolgende toestellen waren allemaal kleiner, trendier, met meer mogelijkheden en een kortere levensduur.

Meer mogelijkheden betekent in mijn geval ook meer kans om iets verkeerd te doen. Om iets te uninstallen, te blokkeren, weg te gooien. Ik herinner mij een toestel waarbij de mail optie het ineens niet meer deed. In mijn zoektocht naar herstel drukte ik op de resetknop. Poef, alles weg. Alle contacten, foto’s, muziekbestanden verdwenen in een groot zwart gat. Fabrieksinstellingen herstellen bleek gewoon een ander woord voor resetten te zijn. Hoezo, een ezel stoot zich in het algemeen slechts eenmaal aan een steen? Ik heb wat afgejammerd om die stomme toestellen, mijn verdwenen data en het gebrek aan beveiliging tegen mijn onnadenkendheid. Ik volgde de ontwikkelingen op mobiel telefonie-gebied nauwgezet.

Vorige winter was door de aanhoudende kou de touchscreen van mijn LG niet zo gevoelig als anders waardoor ik meerdere oproepen niet aan kon nemen (het kan ook aan mijn blauw van de kou vingers hebben gelegen). Een mooi moment om terug naar de roots van mobiele telefonie te gaan met een toestel waarmee ik slechts kon SMSen en bellen. Helaas, wanneer je gewend bent aan altijd een camera, altijd je agenda, altijd muziek bij de hand hebben dan is alleen bellen en SMSen een beetje armoedig.

Afgelopen december heb ik mij daarom getrakteerd op een Iphone. Na de eerste opstartproblemen ben ik helemaal blij en gelukkig. Tot vandaag. Tijdens het werk wilde ik mijn agenda bijwerken maar dat lukte niet. Thuis ‘hing’ ik de Iphone aan mijn PC, klaar voor de hersteloperatie. Basisinstellingen herstellen? vraagt het apparaat. Omdat ik al van alles had geprobeerd maar niets werkte druk ik op OK. Meteen realiseer ik mij wat ik heb gedaan. Vol afgrijzen zie ik dat het verwerkingsbalkje zich vult en nergens een annuleerknop te bekennen. Ik zucht en ga op zoek naar mijn adresboekje. Ik weet wat ik vanavond kan gaan doen.

Dan hoor ik een ping en het beeldscherm van mijn telefoon licht op. De basisinstellingen zijn hersteld, lees ik. Wil ik nu de backup die op Itunes opgeslagen staat terugplaatsen. Blij en gelukkig klik ik op ja. Ik moet mijn Itunes gebruikersnaam en wachtwoord invullen. Ik moet even diep nadenken. Poging 3 is raak. Ik zie het verwekingsbalkje weer lopen. Mijn data is gered. Mijn agenda doet het weer. Ik maak een mental note om de volgende keer meteen de back up terug te zetten. Mijzelf kennende ben ik dat morgen weer vergeten, maar wie dan leeft, wie dan zorgt.

© Rianne, februari 2012

Advertenties

2 thoughts on “Ik en mijn mobieltje”

Reacties zijn gesloten.