Zij die mij na staan

You came

You came and changed the way I feel.. Zo maar een zin uit een liedje van Kim Wilde. De rest van het liedje heeft geen betrekking op jou, maar deze zin wel. Dit blog gaat niet over (broeder/zuster)liefde maar over vriendschap, onze vriendschap. Dame nummer zoveel in een lange stoet van sollicitanten om de perfecte secretaresse te vinden om samen met mij het trio JPT te ondersteunen. PT en ik deden de gesprekken. Waren P en ik enthousiast, dan zag T het niet zitten, was T enthousiast dan hadden P en ik wel iets aan te merken op de kandidaat. Jaja, zo gaat dat in het leven.Ineens waren de (interne) kandidaten op. De vacature werd bij Adecco uitgezet. Adecco zocht jou uit voor de wonderschone taak PT en mij te overtuigen van jouw geschiktheid voor de functie. Je had geluk. T was ziek, en hoewel je voornamelijk voor T zou gaan werken, besloten P en ik het gesprek door te laten gaan. Na afloop van het gesprek zei ik tegen P…Zij moet het worden! P keek mij breed grijnzend aan en zei: Jullie worden of vrienden voor het leven, of jullie vechten elkaar binnen een week de tent uit. We gaan het met haar proberen. T kreeg op zijn ziekbed te horen dat we iemand gevonden hadden en toen hij terug kwam van een weekje griep had hij een secretaresse, Q.

P kreeg gelijk. Vriendinnen voor het leven. Nu al 9 jaar. Da’s nog geen heel leven, dat weet ik. Maar toch. Als collega’s voelde we elkaar perfect aan, maar ook buiten het werk hadden (en hebben) we een klik. Lief en leed hebben we met elkaar gedeeld. Dankzij haar ben ik bij de beste Mensendiecktherapeut ever terecht gekomen. Zij zag eerder dan dat ik het voelde dat er een fibro-aanval aankwam. Zat ik op cursus mailde ik haar wat er daar gebeurde. Zat zij op het werk en ik thuis onder de kersenboom en gebeurde er iets op het werk, kreeg ik een mailtje. Ik lag vaak dubbel om haar reacties, zij om de mijne. Een stagiaire die wisselend op haar of mijn plek zat zei eens: Jullie mailwisseling heeft een hoog Libelle gehalte. Om haar te eren zijn Q en ik nu al twee maal naar de Libelle zomerweken geweest. Lekker banjeren op het strand van Almere. Een hele dag leuk.

We zijn al een tijdje geen collega’s meer. Eerst kreeg ik ander werk binnen de organisatie waardoor het werk contact wat minder werd, en daarna kreeg zij een baan heul ergens anders. Ik mistte haar, maar ja, zo gaat het in het leven. We zagen elkaar alleen nog op feesten en partijen en wanneer zij eens in het ziekenhuis moest zijn. En soms spraken we een middag/avond af. Ging ik bij haar en haar gezin op bezoek. Dan was het meteen goed. Dan vielen de weken, maanden van elkaar niet gezien hebben gewoon van ons af.

Vorig jaar, rond deze tijd, besloot ik dat het tijd werd om privé te gaan verkassen. Ik ging op zoek naar een koopwoning in Venlo. Het uitzoeken van een woning is niet zo moeilijk. Het beoordelen of er aan een woning niet te veel moest gebeuren wel. Na lang denken besloot ik dat ik haar man even wilde lenen. Die heeft er kijk op. Ik zou hem bellen. Morgen doe ik het, dacht ik elke dag, maar ik deed het niet. Haar verjaardag kwam en ging. Ik stuurde haar een felicitatie SMS. De zaterdag na haar verjaardag trok ik de stoute schoenen aan, kocht een grote bos bloemen en reed naar haar huis. Haar man deed open. Enthousiast werd ik binnengehaald. Mijn vriendin  kwam kijken op wie haar man zo enthousiast reageerde. En daar stond ik, met die enorme bos bloemen. We gingen aan de thee, en ik vertelde het eigenlijke doel van mijn komst. Het was geen probleem, ik mocht haar man lenen. En niet alleen haar man. Gevieren (zij, haar man, mijn puber en ik) gingen we huis 2 en later huis 3 bekijken. Tijdens een receptie kwamen zij en ik P tegen en Q zei: Weet je nog wat je toen zei: Of elkaar de tent uitvechten, of vrienden voor het leven? Het is dat laatste geworden. We hebben samen haar huis gekocht. Met z’n 3-en hebben we staan lachen om dat eerste begin.

Zij en ik hebben samen veel meegemaakt. Samen gelachen en gehuild. Ze was en is er wanneer ik haar nodig heb. Andersom idem dito. Te veel om in een blog te beschrijven. Toen ik in december mijn bijna kroonjaar vierde, en dat deed met een aantal dames (en mijn puber!) die mij door de moeilijke Limburgse jaren heen hebben geholpen was zij er natuurlijk bij.

Morgen viert zij haar bijna kroonjaar. Ik ga voor het eerst de rest van haar familie en schoonfamilie ontmoeten (haar ouders ken ik al). Het cadeau is geen probleem. Ik maak iets heb ik besloten. De tekst is klaar (nee, niet deze tekst), nu de tekening nog. Ik leg de spullen klaar en voel een drang om eerst dit blog te schrijven. Een blog over vriendschap. For ever and ever als het aan mij ligt. Iets zegt mij dat dat voor haar ook geldt.

© Rianne, februari 2012

Advertenties

4 thoughts on “You came”

Reacties zijn gesloten.