Zij die mij na staan

Opa Dirk

Vroegah, toen ik jong was, verhuisde mijn grootouders naar een flat op de 8ste verdieping met uitzicht op de ingang van de EHBO, tevens het vertrekpunt van de ambulances. Mijn opa kon uren gefascineerd vanachter de sanseveria’s, cyclamen en lidcactussen (maar geen geraniums, achter de geraniums zitten is voor oude mensen, zei mijn oma altij) door het raam naar buiten kijken, in afwachting van wat spanning en sensatie en gaf oma dan live verslag. Later, nadat oma was overleden en hij om de dag bij ons kwam eten (de andere dag mochten mijn neefje en nicht naar zijn ‘spannende’ verhalen luisteren), was zijn belangrijkste nieuws hoeveel ambulances er die dag uitgerukt waren, hoeveel politieauto’s voor het ziekenhuis geparkeerd hadden en hoe waardeloos PSV gevoetbald had, ongeacht of ze gewonnen hadden of niet, zelfs ongeacht of ze gespeeld hadden of niet. Het moge duidelijk zijn dat ik opa’s verhalen niet zo bar interessant vond.

Tegenwoordig woon ik op een steenworp afstand van een ziekenhuis. Tenminste, als ik de sterkste vrouw van Nederland was en al die huizen niet tussen mijn flat (achter de ziekenauto’s tussen de bomen door zie je de wijk waar ik woon) en het ziekenhuis hadden gestaan, dan had je het op steenworp afstand kunnen noemen. Zoals de situatie nu is kan ik beter zeggen dat ik dicht bij het ziekenhuis woon, toevallig ook nog aan de kant van de SEH (da’s de moderne spelling), maar de fascinatie om bij te houden hoeveel ambulances en politieauto’s er af en aan rijden heb ik niet. Hoewel ik tegenwoordig, ik durf het bijna niet te bekennen, wel mijn oren spits wanneer ik één of meerdere sirenes hoor, zeker wanneer Yep niet thuis is. Ik schuif dat op moeder-gevoel. Dat ik soms even op 112meldingen.nl kijk waar er wat gebeurt is schuif ik ook op mijn moeder-gevoel conto.

Dat ik vanmorgen om 11 uur op 112meldingen.nl zat te kijken kan ik helaas alleen toeschrijven aan erfelijk belast zijn. Yep zit in Utrecht (na een korte nacht) en de kans dat een ambulance met gillende sirenes vanuit Noord-Limburg naar Utrecht afreist voor hem zonder dat ze mij op de hoogte hebben gesteld lijkt mij uitermate klein. Ik besluit 112meldingen.nl weer af te sluiten, zie nog net de melding dat het brandalarm in het Vincent Van Gogh Instituut in Venray weer eens getest is en bedenk mij dat het toch wel jammer is voor opa dat internet in zijn tijd nog niet bestond. Hij had zich geen minuut meer hoeven te vervelen. En ons ook niet.

© Rianne, februari 2012

Advertenties