Me Myself & I

Schuldgevoel

Sinds ik blogs lees heb ik last van periodiek chronisch schuldgevoel. Ik lees van mensen die door op te letten met eten langzaam maar zeker een hele boel kilo’s kwijtraken. Ik denk dat ik die kilo’s heb gevonden want ik word alleen maar zwaarder. Ik lees lijstjes met studie tips, herken ze allemaal en doe er niets mee. Ik struikel al over tip 1: Zet Facebook (en in mijn geval OA) uit om SOG (studie ontwijk gedrag) te vermijden. Dat doe ik niet. Ik denk dat ik sterk ben en de afleiding kan weerstaan en driftig ga studeren. Niet dus. Ik lees over mensen die daadwerkelijk gaan dansen, gaan Nordic Walken, naar de sportschool gaan en ik doe niets van dat alles. Ik lees over smorgens mediteren. Je geest leegmaken voordat de dag en de ratrace begint. Jullie raden het al, dat doe ik niet.

Gisterenavond besloot ik het roer om te gooien: ik ga op tijd naar bed met het idee om vroeg op te staan en even te yoga-en, even de Zonnegroet een aantal malen doen onder aanmoediging van mijn Yoga app. En natuurlijk op het balkon, in de frisse buitenlucht. Yeah!

Ik kan de slaap niet vatten dus ik leg een paar wordfeud woordjes. Ik ben nog wat opgefokt dus ik los een paar sudoku’s op. Ik probeer weer te slapen. Ik woel als een woelrat en leg nog maar wat wordfeud woordjes. Na tweeën val ik in slaap. Tegen 6 uur word ik wakker. De puber staat onder de douche. Ik draai mij nog even om, in afwachting van mijn wekker die zo wel af zal lopen. Door het open raam voel ik en wel heel frisse wind waaien. Die zon, die begroet ik binnen wel, besluit ik. De wekker gaat af en ik zet hem op snooz. Tegen de tijd dat ik opsta heb ik geen tijd meer voor yoga. Haastig eet ik mijn Griekse yoghurt op, en drink een kopje koffie met stevia. Wassen en aankleden gaat ook vliegensvlug. Omdat ik niet aan yoga ben toegekomen besluit ik naar het werk te lopen. Het is lekker fris en ik heb de Maas gemist.

Het wordt een hectische dag. Dat wat ik wilde doen, nee, dat wat ik moest doen (soms heb ik weinig te OntMoeten) krijg ik niet af. Om 4 uur vind ik het welletjes geweest en besluit samen met mijn hoofdpijn weer naar huis te gaan. Over de dijk loop ik weer naar huis. Ik zet mijn werktas in de kamer en pak mijn beurs en winkelmandje en loop naar de winkel. Ik doe tegen mijn gewoonte in voor 2 dagen boodschappen. Thuis ruim ik de boodschappen voor morgen op, vouw de laatste was weg en zet koffie.

De tweede voor vandaag. Terwijl ik een decafinato in George stop bedenk ik dat mijn hoofdpijn wel eens cafeïne gebrek zou kunnen zijn. Ik heb vandaag op het werk vooral thee en water gedronken. Even twijfel ik. Maar ik wil straks lekker slapen dus ik blijf bij de decafe. Ik gooi er een flinke schep suiker in. Misschien heb ik wel hoofdpijn van koolhydraat-gebrek. Ik heb nog geen koolhydraat gehad vandaag.

Ik begin met koken. Risotto met witlof en zalm. Ik gooi de zalm in een aparte pan. Als de rijst, het spek, de witlof in de bouillon staan te pruttelen snijd ik de peterselie en het pepertje. Onnadenkend wrijf ik in mijn ogen. Ahhhhhh. De puber komt thuis. Wat is hier gebeurt vraagt hij, het ruikt hier naar dooie vis. Ik wijs op de zalm in de pan. Die is voor jou, zegt hij. Ik denk nog: daar eet ik wel twee dagen van… maar helaas. De pan is leeg en ik voel me een veelvraat en schuldig. Het lijkt of mijn hoofd al wat lichter voelt. Ik ga nog een kop koffie drinken. Yoga gaat het vanavond niet worden. Een eindje wandelen ook niet. Ik ga dadelijk lekker met de benen omhoog zitten, dat heb ik verdiend vind ik. Mijn schuldgevoel blijkt toch minder chronisch te zijn dan ik dacht.

© Rianne, februari 2012

Advertenties

7 thoughts on “Schuldgevoel”

  1. Haha, ik moet zo lachen om jouw blogjes.. Morgen weer een poging voor een frisse yogastart? Ik zal aan je denken als ik om half 8 de sportschool binnen stap.. 🙂

    Like

  2. En het begon zo goed :-)Op dit moment ben ik ook alweer zwaarder dan toen ik begon, mijn kilo's heb je dus niet gevonden. 😉 Ik begin gewoon elke dag weer opnieuw.

    Like

  3. @ Ik zal het niemand vertellen Laura…@ Appelig: dan blijft er nog zeker 1 boosdoener over die kwistig met haar kilo's aan het zwaaien is. Ik zal haar van de week eens diep in de ogen kijken.

    Like

  4. Vandaag laat ik mijn oa lidmaatschap verlopen. Niet om af te vallen maar om meer tijd over te houden om, precies, hier 's langs te waaien! 🙂 Ik zou zeggen, gooi wat je rest aan schuldgevoel maar lekker in de Maas!

    Like

Reacties zijn gesloten.