Koetjes en Kalfjes

Grote Peel

Na het bezoek aan De Pont werd de terugweg van Tilburg naar Venlo een trip down Memory Lane. Ik ben geboren en getogen in Eindhoven, heb in Tilburg gestudeerd en voordat ik naar in Venlo terecht kwam op 2 andere plaatsen in Noord-Limburg gewoond. Ik heb dus niet de meest directe route van Tilburg naar Venlo genomen, maar de toeristische route. Soms was ik Memory Lane even kwijt en zo kwam het dat we bepaalde stukken 2 maal hebben gezien. Eerst het Brabantse land. Oisterwijk, Oirschot, Best. Ik heb mijn vriendin mijn eerste flatje aangewezen. Bij Best ben ik de grote weg weer opgedraaid en in Liessel heb ik de A67 weer verlaten. 

Langs het kanaal van Helenaveen ben ik naar Griendtsveen gereden. De namen zeggen het al. Deze plaatsen liggen in veen gebieden, oude turfgebieden, beter bekend als De Peel. Een smal weggetje langs het water verbind het ene dorp met het andere dorp. Na Griendstveen draai ik even de Midden Peelweg op en neem de afslag America. Tussen de weg en het spoor ligt een stukje Peel. Het is er natter dan ik gewend ben, veel natter.
Dan komen we bij een stuk wat zo onwezenlijk en on-Nederlands aandoet. Afgebroken bomen staan diep met de wortels en stammen in het water. Niet een of twee. Nee, honderden. Alsof een of ander enorm wezen met een zeis de bomen getopt heeft. Ik wil ook stoppen. Uitstappen. Kijken naar die kaalslag. Die natte kaalslag. De stammen hebben geen bast meer. (nb Deze foto is van internet geplukt. Ik ben vergeten een foto te maken, zo overdonderd was ik door het uitzicht.) Toch rijd ik door, door het land van Rowwen Heze, van America naar Sevenum en dan door naar Venlo. Waar Yep voor ons gekookt heeft.
Vanmorgen, toen ik door de dichte mist naar mijn werk liep was mijn hoofd nog met het landschap van gisteren bezig. Met die afgetopte bomen. Ik zie vanuit de mist de waterplas naast de Maas opdoemen. Even houd ik mijn adem in, zo sprookjesachtig mooi is het. Het perfecte decor voor een Koning Arthur film. Ik zie zo Excalibur in de handen van de Vrouwe van het Meer aan de oppervlakte  komen. Ineens weet ik waar het landschap van gisteren mij aan doet denken. In veel fantasy boeken komen steden voor die ooit aan (een binnen)zee lagen, maar nu midden in een zand of zout woestijn. Soms ziet de held de ribben van een schip (of een enorm zeemonster) in die zand/zout vlakte liggen. De door droogte afgeknapte en ontbaste bomen staan nog in die zand/zout vlakte, als stille getuigen van een verleden wat oh zo anders was.
Zo zag het landschap er gisteren ook uit, maar dan andersom. Alsof de zee hier het droge land overspoelt heeft en van een moerassig veengebied een merengebied heeft gemaakt. Een realistisch fantasy landschap. Een landschap wat er om smeekt om vaker bezocht te worden.
© Rianne, maart 2012
Advertenties

1 thought on “Grote Peel”

  1. Mooi landschap inderdaad. Ik moest goed kijken of het nou een foto was of een schilderij omdat het zo vreemd staat bomen zonder top. Erg inspirerend zo'n landschap.

    Like

Reacties zijn gesloten.