Lifestyle op z'n Wiebels

Toeristen ogen

Toen ik vorige week maandag naar Yet wandelde verkeerde mijn geest als in een opiaten hemel (lees: hel). Ik heb wel de stukjes oude muur geregistreerd toen ik door het park liep, heb zelfs nog naar bordjes gezocht om te kijken waar die muur ooit voor gediend heeft, maar helaas. Het plan om aan Yet te vragen of zij wist waar die muur ooit voor stond zakte al gauw in mijn warrig geheugen weg. Op weg naar huis dacht ik Oeps, vergeten te vragen. Nou, dan doe ik dat woensdag wel.

Op woensdag dacht ik helemaal nergens meer aan, behalve aan zo snel mogelijk van de pillen verlost te worden. ‘s-Avond heb ik nog wel wat speurwerk verricht via internet maar met de verkeerde zoekwoorden heb je aan Google helemaal niets. Ik liet de oude muur rusten.

Vandaag mocht ik weer naar Yet. Ik ben met de bus van het ziekenhuis naar het station gegaan. Lekker naar buiten kijken, nieuwe straatjes ontdekken (ik had eens niet bus 77 Roermond – Venlo via Kessel), luisteren naar de gesprekken om mij heen, genietend van de zon warm achter het glas. De bus kwam vast te zitten in het verkeer, maar ik had echt een vakantie gevoel (laatste vrije middag). Vanaf het station te voet verder, dit keer niet door het park maar door een oud gedeelte van de stad. Ik was net op tijd bij Yet.

Terwijl ik mij na de behandeling aankleed vraag ik aan Yet of zij weet wat die stukjes muur zijn. Zij weet het niet maar beloofde het aan de oudere Venlonaren die zij onder behandeling heeft te vragen. En ze geeft mij de tip mee om het eens in het Limburgs Museum te vragen, dat ligt in het park. Misschien dat ze het weten. Ik besluit dat te laten liggen tot het moment dat de tentoonstelling over de materialen die zijn opgegraven tijdens het afgraven van de grond t.b.v. de bouw van de Maasboulevard in het Limburgs Museum start.

Via het park loop ik naar de stad waar ik met een vriendin afgesproken heb. Ik besluit even bij het VVV aan te gaan om het kortingsproduct van Veolia op mijn NS kortingskaart te laten zetten. Scheelt weer een paar cent per busritje. Het opwaarderen van mijn NS kortingskaart is zo gepiept. Ik krijg de voor mij zo bekende brainwave en vraag de dames of zij weten waar die muren vandaan komen. Het blijken stukken van de oude vestingmuur te zijn. Ik vind mijn nieuwe woonplaats steeds leuker worden. Ik hoop dat ik nog lang met toeristen ogen door deze stad kan lopen.

© Rianne, maart 2012

Advertenties

4 thoughts on “Toeristen ogen”

  1. O, dat plaatje lijkt verdacht veel op de vestingsmuur van Maastricht. Misschien kun je er net als in Maastricht wel naar binnen om te kijken?In het begin van je verhaaltje loop je trouwens door het prak. 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.