Me Myself & I

Waar ga ik aan beginnen?

In bewegingIk zal eerlijk zijn: het is heerlijk wanneer iemand (uit beleefdheid?) je 10 jaar jonger schat dan je bent. Het is nog leuker wanneer iemand die je goed kent en die gewoon altijd eerlijk tegen je is, je 15 kilo lichter schat dan je bent. Ik neem de complimenten in ontvangst en weet dat ik geluk heb gehad met mijn genen die maken dat mijn huid niet zo snel verouderd, maar haren weigeren grijs te worden, en die elke kilo evenwichtig over mijn lichaam verdelen. Voeg daarbij een nieuw ontdekt talent voor het kiezen van kleding die maken dat het er allemaal wat strakker uitziet en het plaatje is compleet. Ik mag er niet zo uit zien, maar ik ben een bijna 50-tiger met overgewicht.

Ik mag graag roepen dat ik van water aankom, maar dat is niet helemaal zo. Ik houd wel water vast. Maar geen 15 kilo. Echt niet. Ik ben een pijn-weg-eter en een emo cq stress-eter. En net nu de pijn minder wordt, schiet ik foele poele de emotie met bijbehorende stress in. Al een tijdje weet ik dat het tijd wordt voor actie, harde actie. Alleen die eerste stap. Die vind ik moeilijk. Dus wandel ik dapper naar het werk (wanneer ik in Venlo of Tegelen werk), neem wel eens de fiets en probeer te minderen met eten, en dan met name met snoepen. Maar dat is niet genoeg weet ik.

Ik lees al een tijdje het blog van Harriëtte waarin zij verteld over haar strijdt tegen de kilo’s. Haar gesponsorde strijd tegen de kilo’s want elke kilo minder Harriëtte levert aardig wat centjes op voor de stichting vrienden van Tijs. Harriëtte ‘doet’ niet alleen iets met gezonder eten, zij spoort ook nog, fanatiek. Via de bedrijfsfitness (BF). Een paar weken geleden zat ik tegenover Harriëtte te werken en zij vertelde dat er over gedacht werd om binnen de BF te gaan Tae Bo-en. Laat ik nu helemaal weg zijn van Tae Bo. Niet dat ik het kan, maar ik vind het wel leuk. Aangestoken door haar enthousiasme wat betreft de BF bedenk ik dat BF misschien wel de oplossing is van mijn ‘het lukt mij niet om af te vallen ook al doe ik nog zo mijn best’-probleem. En wie weet houd ik er ook nog wat energie aan over, en verlaagt mijn schuldgevoel zich.

Na een paar weken aarzelen heb ik vorige week het aanmeldingsformulier ingevuld en ingeleverd en gisterenmiddag werd ik, tijdens de afscheidsreceptie van een collega, gebeld door de sportinstructeur / fysiotherapeut die de BF begeleidt om een afspraak voor het intake gesprek te maken. Met in mijn ene hand een glas jus en in mijn andere hand een gefrituurd hapje maak ik een afspraak voor vanmiddag. Dan zie ik je morgen om één uur, zei de instructeur. Neem je wel je sport spullen mee? Mijn sportspullen!!??? vroeg ik, het gaat toch om een intake?  Inderdaad, een intake, met inspanningstesten en nog wat andere testen om te bepalen hoe het met mijn algehele conditie gesteld is. Dat kan ik hem zo wel vertellen: niet al te best.

Aangezien ik vanavond uit eten ga in Utrecht, en een druk middagprogramma heb voordat ik daar aan tafel kan aanschuiven lukt het mij om de fysieke test naar volgende week te verschuiven en gaan we straks alleen het papier werk klaarmaken. Dan kan ik het uur van de waarheid nog een weekend voor mij uitschuiven, alsof dat ook maar iets uitmaakt. Terwijl ik mij uit bed laat vallen vroeg ik mij af: Waar ga ik aan beginnen?

© Rianne, mei 2012
Advertenties

5 thoughts on “Waar ga ik aan beginnen?”

  1. Och jee, daar zit je meteen aan vast volgens mij en dat is dan maar goed ook. 🙂 ben je er in één keer doorheen, ben benieuwd

    Like

  2. Lieve Rianne. Toen ik begon met sporten was mijn conditie ook om te huilen. Een van de voordelen van de BF is dat er ook mensen van de hartrevalidatie sporten, trust me, er zijn er altijd met minder conditie :)Bovendien, niemand kijkt je er raar aan als je je daar in het zweet staat te werken, iedereen is toch vooral met zichzelf bezig.En dan is de instructeur ook nog eens een hele leuke, aardige man die je echt weet te motiveren. Wie weet kunnen we wel een sportafspraakje maken op een van de dagen dat ik sport, als je dat helpt……. met alle liefde, dat weet je.

    Like

  3. Dat aanbod neem ik aan. Ik heb een beetje extra motivatie nodig. Dave begon over -2 maal per week-. Ik: Ja hé, ik loop ook al twee maal per week naar Tegelen. Als ik dat bleef doen, mocht ik de komende tijd volstaan met 1 maal per week, maar dan ging het hele traject wel langer duren. Zucht. Dan komt dat stukje fanatiekeling in mij naar boven. Die muts die denkt dat het volgende schema een goed schema is, en zich daarna afvraagt wat er fout ging (ik weet het ondertussen!) Week 1, dag 1, 10 baantjes zwemmen, Week 1, dag 2, 20 baantjes, Week 1, dag 3 30 baantjes. Dagelijkse opbouw met 10 baantjes en ook steeds sneller want op dag 8 moesten er 80 baantjes in een uur worden gezwommen. En toen deden mijn liezen zeer. Ik ben een muts

    Like

Reacties zijn gesloten.