Me Myself & I

Boei

In beweging

Na een nacht van meer wakker liggen dan slapen, en dat ondanks de nieuwe turquoise gordijnen die lang niet al het licht wegnemen sleep ik mij s’-morgens naar het werk. Eigenlijk zou ik naar Tegelen fietsen, maar ik ben zo moe dat ik bang ben van mijn fiets te vallen. Dus loop ik, optimistisch voorzien van mijn sporttas, naar Venlo, er van uitgaand dat Harriëtte wel ergens een werkplek voor mij weet te vinden. Zoals gewoonlijk voldoet Harriëtte 110% aan mijn verwachtingen. Ik heb voor de ochtend een werkplek. Al snel ben ik fanatiek aan de slag met procesbeschrijvingen en stroomdiagrammen. Vooral dat laatste karweitje vind ik eigenlijk heel leuk om te doen. Zo leuk, dat ik vergeet hoe moe ik ben. Ineens is het twaalf uur. Lunchtijd

Na een eenvoudige doch voedzame en vooral gezonde lunch krijg ik mijn werkdraai niet echt meer gevonden. Aangezien ik de avond ervoor tot kwart over 10 ‘s-avond aan het werk ben geweest (hé, zou dat mijn slechte slapen verklaren??) besluit ik er een kort dagje van te maken. Ik sluit de PC af, pak mijn spullen in en neem afscheid van Harriëtte en onze collega. Met de sporttas over mijn schouder geslagen slaapwandel ik het kantoor uit. Dan keer ik om en leg mijn vest, handtas en huissleutels op het bureau van onze collega. Beide dames kijken mij verbaasd aan. Ik ben bang dat ik anders de sportruimte voorbij loop, leg ik uit, de achteruitgang neem en naar huis loop. Nu kan dat niet meer. Nou ja, het kan wel, maar dan moet ik toch terug komen voor mijn spullen, dus dat is niet slim.

Bij de fitness aangekomen kleed ik mij snel om. Ik wankel en fiets op, stel hem in op 80 watt en begin te trappen, op weg naar de 73 omwentelingen. Ondanks mijn vermoeide hoofd willen mijn benen best wel werken. Al snel sta ik op 90 watt, 90 omwentelingen. Na een kwartier zit ik op 100 omwentelingen; het zweet loopt langs via mijn voorhoofd en wangen naar mijn schouders. Onder het fietsen pak ik mijn handdoek om het zweet wat weg te wissen. Eigenlijk heb ik geen zin meer, maar ik trap nijdig door. Nijdig? Inderdaad, nijdig. Ik merk dat ik boos ben. Op mijzelf. Dat ik zo veel moeite heb met iets te gaan doen wat a) zo goed voor me is en b) eigenlijk best wel heel erg leuk is.

Na 20 minuten stap ik van de fiets af, drinkt een halve liter water en ga de loopband op. Al snel loop ik in een tempo van 6 km per uur incl, een helling van 3,5%. Het zweet blijft gutsen en ik voel mijn hoofd roder en roder worden. Na 10 minuten (de voorgeschreven tijd) begin ik langzaam met een cooling down. 12 minuten later heb ik bijna 2 kilometer gelopen en 200 calorieën verbrand. Ik roei nog braaf mijn 5 minuten en dan zit mijn workout voor vandaag er op. Moe maar voldaan met hernieuwde energie loop ik met een enorme rode boei in plaats van een hoofd, mijn haren kletsnat van het zweet richting de werkplek van Harriëtte om mijn spullen op te halen. Diverse collega’s schieten in de lach bij mijn woeste aanblik.

Op het kantoor aangekomen blijkt dat Harriëtte een dipje heeft. En spijt dat ze niet samen met mij is gaan sporten. De energie die het mij op heeft geleverd had zij op dat moment ook wel kunnen gebruiken. Ik drink nog even wat, bemoei me nog een paar maal met zaken die mij niet aangaan, en dan loop ik naar huis. Iets langzamer dan wanneer ik op de loopband loop, maar toch nog in een stevig tempo. Ik neem mij plechtig voor: donderdag ga ik mij weer uitsloven.

© Rianne, juni 2012

Advertenties

9 thoughts on “Boei”

  1. Maar goed dat we niet samen zijn gegaan, had je mijn boei kunnen zien. Ben goed in de mangel genomen door Dave. Nieuw soort van circuit.Heftig maar …. ook heel leuk!

    Like

  2. Goed bezig! Sporten levert eigenlijk altijd wel energie op.. Verstandig om voor jezelf die buffer in te bouwen door je sleutels achter te laten. Op naar donderdag!

    Like

  3. Bijzonder he, hoe inspanning kan zorgen voor meer energie en ook ontspanning. Ik ben van de week weer gaan hardlopen sinds 2.5 maand niet geweest te zijn.. (spierpijn…..)

    Like

Reacties zijn gesloten.