Koetjes en Kalfjes

Tennisballen

Rond half een, na het nuttige van de laatste nectarine in huis, vind ik dat het tijd is voor een middagdutje. Ik kruip mijn bed in maar stuur eerst Yep nog een SMSje. Jij bent vandaag boodschappen jongen en kok. Trusten. Ik verwacht voor nu nog geen antwoord, ga liggen, doe mijn ogen dicht, val meteen in slaap en droom dat ik val. Verschrikt doe ik mijn ogen weer open, precies op het moment dat er een SMSje binnenkomt. Trusten? Ik ben nu onderweg naar huis, wat moet ik dan voor voer halen? Zucht. Typisch een mannelijke puber reactie. Ik reageer terug: Ik ga nu weer even naar bed. En we hebben eten nodig voor het avondeten. En jij mag kiezen. Ik leg mijn telefoon aan de kant, draai mij om, en val al vallend weer in slaap.

Tegen 4 uur word ik wakker. Ik sta op en wankel Yep’s kamer binnen. We overleggen over wat we zullen eten. Er zijn frikadellen en er is brood, zegt Yep. Er is geen brood meer, zeg ik. Je moet echt boodschappen doen. We komen uit op friet. Niet verstandig wanneer je ziek bent en af wilt vallen, maar wel iets wat er bij mij in tijden van ziekte goed in gaat. Ik vraag of hij ook wat nectarines mee wil nemen. Hij kijkt mij verbaasd aan. Nectawattus? vraagt hij. Mijn Yep is geen fruit eter en kenner. Ik ga met een kop koffie achter de laptop zitten en Yep gaat boodschappen doen. Hoe heten die tennisballen die je wilt hebben ook al weer? vraagt hij bij vertrek nog even. Nectarines, zeg ik zuchtend, en heb er een hard hoofd in dat dat goed gaat. Misschien had ik beter om bananen kunnen vragen.

Wanneer hij terugkomt zet hij een bakje gebakken kibbeling bij me neer. Omdat ik weet dat je dat lekker vindt, zegt hij. Ik neem een paar stukjes, de rest mag hij opeten. Hij zet de frituurpan vast op het fornuis. Wanneer je honger krijgt kan je die vast aanzetten, zegt hij. Hoef je er niet mee te sjouwen. ’t Is toch wel een schatje, die puber van mij. Na een uurtje of wat voel ik een vaag knaagje in mijn maagje maar besluit dat even lekker douchen helemaal prettig zou zijn. Ik zet de vetbak aan, meld dit bij Yep en ga douchen. Ik ga even op de weegschaal staan. Gewoon, voor de gein. Er is anderhalve kilo vanaf. Elk nadeel heb zijn voordeel, zou Johan Cruijff zeggen. Misschien komt het omdat ik nog niet zo veel honger heb, misschien komt het door het afval resultaat, maar ik weet mij dit keer in te houden qua wegwerken van friet, snacks en bovenal mayonaise. Na het eten pas ik mijn ticker even aan. Dat motiveert enorm!

© Rianne, juni 2012

Advertenties

7 thoughts on “Tennisballen”

  1. Patat… altijd lekker, maar niet als ik ziek ben. Dan vind ik het zo zonde omdat ik het dan toch nooit weg krijg. Maar wel een schat die puber van jou… die wil ik wel even lenen als ik ooit ziek mocht zijn

    Like

  2. Wel nectarines meegenomen. Een hele bak. Van die keiharde tennisballen die een week nodig hebben om verder te rijpen… Gelukkig gaat het al weer wat beter met me, al ben ik nog niet helemaal koortsvrij.

    Like

  3. absoluut een schatje 🙂 En lieve Rianne ik ben hartstikke trots op je, als je dat maar weet! En je mag gerust een keer frites. Dingen niet mogen is de beste manier om je er helemaal op te focussen waardoor je een keer helemaal door 't lint gaat en in een "vreetbui" beland. Gewoon af en toe lekker genieten van je frietjes. Zolang het genieten is en niet wegstouwen is er helemaal niks mis mee 😉 xxx

    Like

  4. Dat geklets over patat maakt mijn maag aan het knorren!Wel grappig die tennisballen. Ik heb dat met meloen ook altijd, dat ik die een week moet laten liggen en dan snij ik ´m alsnog te vroeg aan stukken!

    Like

Reacties zijn gesloten.