Lifestyle op z'n Wiebels

Zero waste en mijn natuurlijke hebberigheid

In het kader van de zero waste gedachten probeer ik zo min mogelijk onnodige zooi te kopen zodat ik zo min mogelijk onnodige zooi hoef weg te gooien. Een mooie gedachten. Helaas ben ik behept met een natuurlijke hebberigheid wat onnodige dingen betreft. Zo kocht ik laatst een prachtig plaid bij de HEMA van Return to Sender.  Niet dat ik een plaid nodig had, ik heb er al twee liggen, ooit gekocht bij IKEA, maar ik vond het plaid mooi, en Return to Sender is een goed doel. Vind ik zelf. Dus kocht ik het plaid. Hetzelfde geldt voor waterkannen. Ik heb er genoeg, maar die van RtS is zo leuk… Dus aangeschaft. Ik drink nauwelijks thee maar de theemuts is prachtig (nog niet aangeschaft). Moet ik nog even verder gaan?

Regelmatig neem ik mij voor te dimmen met de aanschaf van zaken die ik niet nodig heb. Zoals sleutelhangers en ijskastmagneetjes. En hoeveel handdoeken heeft een mens met wasmachine in huis nu eigenlijk nodig? Zomerjurkjes in een land als Nederland? Schoenen? Van een vrouw met 4 paar schoenen ben ik ineens uitgegroeid tot vrouw met meer dan 15 paar schoenen. Misschien niet enorm veel, maar ik kan maar een paar per keer aan. Hoeveel borden, kopjes, mokken, serveerschalen, ovenschalen en glazen heeft een mens nu echt nodig. Over tassen durf ik het helemaal niet meer te hebben, hoewel ik laatst heel dapper een tas NIET heb gekocht. Maar toen kocht ik wel een lampenkap van gerecycled materiaal (= goed) met als gevolg dat er nu een zielig lampenkapje in de gangkast ligt te verstoffen (=niet goed).

En zijn al die plantjes in plastic potjes telkens voor het balkon echt nodig? En die nieuwe plantenbaken? Moeten die 2 IKEA-instortstoelen op het balkon echt vervangen worden? We wonen hier maar met z’n 2-en en wanneer er bezoek is, hebben we zo de bank en een aantal stoelen van binnen naar buiten gehaald. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik een paar van die foeilelijke maar oh zo handige kuipstoeltjes bij pa en ma van het balkon kan pakken. Eigen import uit de tijd dat we terugkwamen uit Amerika. Dus pure nostalgie en het is goed voor het milieu (want ze worden niet weggegooid). Waarom droom ik nu weer van fel gekleurde stoelen die niet tegen weer en wind kunnen zodat ik over een paar jaar weer een probleem heb, en nieuwe spullen aan moet schaffen?

Ik schaam mij een beetje heel veel om het toe te geven maar ik ben nog niet geslaagd voor het diploma: zero waste wonen. En ik ben bang dat het er ook nooit van gaat komen. Het vlees is te zwak. Ik ben een typisch voorbeeld van de huidige consumptie maatschappij.

© Rianne, mei 2012

Advertenties

3 thoughts on “Zero waste en mijn natuurlijke hebberigheid”

  1. Ach, met jou zijn er velen. Al moeten wij nu dan noodgedwongen wel tien keer nadenken voor we iets kopen. En ben ik nu zo ver dat ik dingen op marktplaats kan zetten. Is het toch nog ergens goed voor….

    Like

  2. Ik heb ook vaak dat na het aanschaffen van nieuwe spullen, alles met prijskaartje er nog aan in het tasje blijft zitten. In de kast hangen al een jaar twee vestjes met het prijskaartje er nog aan. Gelukkig zit de kringloopwinkel sinds kort een stuk dichterbij. 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.