Koetjes en Kalfjes

Unzip

Met het stijgen der kilo’s werd mijn kledingkeus steeds beperkter. De leuke jurkjes kregen steeds meer tuniekneigingen, de jurken benamen mij de adem. Figuurlijk. Dus broek en bloes model Wiebel werden vaker en vaker uit de kast gehaald. Eigenlijk kwamen ze de kast niet meer in. Soms dacht ik nog, het wordt wel wat saai, maar ja, het zit makkelijk, zo’n broek met elastiek, want het knelt nergens. En toen werd ik ziek.

Twee weken en min drie kilo later ben ik weer ver genoeg opgeknapt om te gaan werken. Vanwege de  min drie kilo durf ik het aan om mijn bordeauxrode feestjurk aan te doen. Die met de rits van voren. Leuk shirt er onder, haren in de plooi en moeder zag er ondanks wat stevige wallen prima uit, al zeg ik het zelf. Maar ja, een mens wil niet elke dag dezelfde jurk aan. Vandaag was het rode klied aan de beurt. Al sinds 31 maart in huis maar vanwege een spontane groeispurt en het weer nog nooit gedragen. Ik schiet hem aan en hij zit als gegoten. Enigste nadeel. De rits zit aan de achterkant. Na flink wat hangen en worgen lukt het mij de rits dicht te krijgen. Rode schoenen er onder en juh. Flitsend, is mijn oordeel. Jaja, ik ben de laatste tijd mild voor mijzelf.

Ik rijd naar Venray voor een lange dag werken. Langer dan gepland. Tegen 5 uur trek ik de deur achter mij dicht. Daar gaat mijn plan om nog snel even te gaan sporten. In de auto besluit ik wel te gaan sporten. Het is tenslotte tot half 7 open, en ik hoef vandaag niet zo lang als anders. Ik ben tenslotte pas ziek geweest. Ondanks het filetijdstip ben ik zo in Venlo. Ik parkeer mijn auto zo dicht mogelijk bij de achteringang. Dat scheelt weer met lopen. Terwijl ik mij door de gangen voortbeweeg hoop ik dat het unzippen van mijn jurk sneller gaat dan het vastmaken. Wanneer ik in het voorbij gaan de sportzaal binnen kijk zie ik 2 collegadins die aan het sporten zijn.

Zonder er bij na te denken loop ik naar de collegadin op de fiets en vraag of ze mijn rits open kan maken. Geen probleem. In een vloeiende beweging trekt ze de rits naar beneden. De aanwezige mannen kijken verbaasd. Terwijl ik richting kleedruimte snel hoor ik er nog een zeggen Moet er nog meer gebeuren?  En ik hoor iemand zeggen Rianne! Oeps, ja, dit was weer een echte mij actie! Misschien had ik er bij moeten zeggen: Kan je het bovenste stukje losmaken? Nou ja, gebeurt is gebeurt. Het was wel meteen weer gezellig tijdens het sporten. ;-p

© Rianne, juni 2012

Advertenties

4 thoughts on “Unzip”

  1. Haha dat zou ook echt iets voor mij zijn. Nou ben ik het, door het twirlen, wel gewend om me om te kleden waar jan en alleman bij staat, dus ach… hahaha!

    Like

Reacties zijn gesloten.