Me Myself & I

WE-300: Eén jaar Venlo

Zaterdagavond. De deur naar het balkon staat open en ik hoor Zomerparkfeestklanken mijn huisje binnenkomen. Ik realiseer mij dat ik hier nu een jaar woon. Eén jaar Venlo. Eén jaar weg uit het dorp van Yep’s jeugd. Ik denk terug aan alles wat er is gebeurd vanaf de dag van koopcontract tekenen tot aan de daadwerkelijke overdracht. Ik mag van geluk spreken dat het slechts een drietal maanden waren. Elke week gebeurde in het weekend iets waardoor ik (even) uit het veld werd geslagen. Dit varieerde van huishoudelijke apparatuur dat de geest gaf tot botsingen met de auto, een inbraak waarbij mij sleutels verdwenen en mijn toenmalige huis en auto van nieuwe sloten voorzien moesten worden, tot de valpartij van mijn moeder waarbij zij haar bovenbeen brak. 

Laat ik in dit overzicht ook niet de ultieme horror vergeten te benoemen. ‘s-Morgens om 9 uur bij de notaris zitten en er achter komen dat de koop niet door kan gaan omdat de hypotheek-verstrekker het geld niet heeft overgemaakt.
Eén jaar Venlo heeft mij geleerd dat ik de buurvrouw en haar gezelligheid mis. Daarnaast mis ik mijn tuin. Tenminste, het fruit wat aan de bomen en struiken hangt; het tuinieren mis ik voor geen meter. Net zo min als de bijna wekelijkse val van de trap omdat mijn benen ‘s-nachts de weelde van mijn lijf niet kunnen dragen en zo’n trap dan een enorm obstakel is. Het belletje trekken, toevallig altijd in de nachten wanneer ik alleen thuis was, mis ik ook niet.
Eén jaar Venlo heeft mij duidelijk gemaakt dat twintig jaar dorps wonen de stad niet uit mijn systeem heeft gehaald.
 
Eén jaar Venlo heeft mij duidelijk gemaakt dat het dorp nog volledig in het systeem van mijn puber zit, dat ik hem bruut uit zijn vertrouwde omgeving heb weggerukt.

NB. Dit blog is geschreven in het kader van WE-300 van Platoonline

© Rianne, augustus 2012

Advertenties

22 thoughts on “WE-300: Eén jaar Venlo”

  1. Welkom bij de WE-300 club, Rianne. Je hebt dus het dorp verlaten, begrijp ik. Wij zouden echter nooit meer terug willen naar de stad.Groetjes uit zonnig Vlaanderen.

    Like

  2. Hallo RianneEen hartstikke leuk en goed debuut deze we van jou! Geboren en getogen in een gehucht op het boeren-platteland, vertrok ik naar een veel drukker dorp (bijna stad) en jaren later naar een provinciehoofdstad… waar het mij nu het allerbeste bevalt!

    Like

  3. Welkom in het stadje "we300" genaamd!Je beschriift je gevoel van 'verlatenheid" echt wel op een heel bijzondere manier!Met plezier gelezen!

    Like

  4. Een pracht verslag van een intensieve belevenis. Omgekeerd herkenbaar, want toen ik 12 was verhuisden mijn ouders naar het (zeer) platteland. Heerlijk. Later vond ik zelf de balans tussen werken en studeren in de grote stad en wonen in een kleine randgemeente met veel natuur. Ook van mij welkom bij de WE-club. Een sterk debuut. Hulde.

    Like

  5. Dank je voor dit welkom (geldt ook voor de overige WE-clubleden). Om heel eerlijk te zijn vind ik 300 woorden om mijn verhaal te vertellen wat weinig. Maar het maakt wel dat ik minder uitweid dan normaal. Dat is dan weer wel een pluspunt.

    Like

  6. Mooi debuut! Tja het platteland …….. lijkt me heerlijk, maar dan is het ook wel weer fijn als je de skyline van de stad ziet, want daar voelik me ook het meeste thuis 🙂

    Like

  7. Mooie eerste WE Rianne! En zoals voor velen ook voor mij herkenbaar, 11 jaar geleden verhuisd vanuit Rotterdam naar Brabant. Mijn roots liggen nog steeds in de "grote stad".

    Like

  8. verhuizen ,veranderen,opnieuw beginnen weer een soort van verlatenheid.Gelukkig zal met de tijd dit gevoel weer verlaten.(glimlach)

    Like

  9. Een verrassende WE .Mooi debuut. Bij mij was het van een dorp naar de stad .Later terug naar een groter dorp en oh wat heb ik een heimwee gehad naar de stad.De laatste jaren heb ik het hier naar de zin met mooie natuur om me heen.groetjes, Ria

    Like

  10. Welkom bij de WE-300 club, Rianne en dank voor je reactie bij mij. Wij zijn juist in de omgeving van Venlo geweest,maar we hebben de stad rechts laten liggen.Misschien eens met je puber af en toe eens buiten de stadse grens gaan want je bent binnen een kikkewip in de natuur.

    Like

  11. Geloof me Rianne, achteraf constateer je meestal dat het schrappen van woorden het verhaal ten goede komt. Juist als je de neiging tot uitweiden hebt geldt dit. Ik kan het weten want ik ben ook zo'n uitweider en met de WE probeer ik mezelf op te voeden 🙂

    Like

  12. Mooi WE300 debuut. Heel herkenbaar. Ik ben twee jaar geleden van een stad naar een dorp in een andere provincie verhuisd. Ik heb het eerste jaar alleen maar gehuild. Ik vónd het moeilijk. Mijn halve leven lag daar. Het tweede jaar ging al beter en nu heb ik het best naar mijn zin, al ben ik ervan overtuigd dat ik, zodra dat kan, direct terug ga naar de stad waar ik 30 jaar van mijn leven heb gewoond.

    Like

  13. Ik ben geboren en getogen in Eindhoven; daarna toe terug gaan is nu financieel niet mogelijk. De regio (Noord-Midden Limburg) waar ik ondertussen ruim 20 jaar woon is bijna een thuis geworden, en ik vind het hier goed toeven. Maar wanneer ik in Groningen bij een vriendin op bezoek ben, en ik hoor de Brabantse tongval, dan ben ik even helemaal thuis.

    Like

Reacties zijn gesloten.