Koetjes en Kalfjes

Als een zwerende vinger

Terwijl het zachtjes begint te regenen leg ik snel de laatste boodschappen in de achterbak en gooi de klep dicht. Ik draai het boodschappen karretje om en ren naar de winkel. Yep kraait van plezier. Binnen til ik Yep uit het karretje alvorens dat weg te zetten en pak alvast de autosleutels uit mijn broekzak. Schrik. Er zitten geen autosleutels in. Ik voel al mijn zakken na, kiep mijn handtas om maar ik weet.. het is vergeefse moeite. De sleutels liggen in de achterbak, die zit dicht en dus op slot, net als de rest van de wagen. Daar sta ik dan. In een vreemd land, één staat verwijderd van onze woonplaats. Mijn enig gezelschap een 2 jarige jochie die aan mijn hand trekt omdat hij op zoek wil naar een nieuw avontuur. Ik voel hoe de paniek zich via mijn voeten een weg baant door mijn lijf en zich n mijn maagstreek nestelt.

Ik haal diep adem, pak weer een boodschappenkarretje en zet Yep er in.  Het eerste probleem, mijn kind kwijtraken in deze enorme supermarkt waar het zwart ziet van de mensen, heb ik geen probleem laten worden. Ik zie een telefoon hangen, diep wat muntjes op en bel Inlichtingen. De aardige dame aan de andere kant van de lijn kan mij niet helpen. Zij is van Inlichtingen Ohio en ik heb Inlichtingen Indiana nodig. Ze geeft een nummer. Ik heb geen pen en papier bij de hand, bovendien gaat het te snel. Ik bel nogmaals inlichtingen, maar weer gaat het te snel. Een derde keer bellen heeft geen zin, bovendien ben ik bijna door mijn kleingeld heen.  Ik kijk rond, zie een winkelbediende en spreek hem aan, vertel hem in mijn beste engels dat mijn sleutels in de auto liggen, en de auto op slot is. Geen probleem, volgens hem. De Parkinglot manager weet daar wel raad mee. Hij brengt mij naar het kantoor van de Parkinglot manager. Die hoort mijn verhaal aan, geeft mij een formulier wat ik moet invullen en moet ondertekenen, pakt een stuk ijzerdraad en we lopen met z’n drieën naar de auto. Het miezert nog steeds.

Geroutineerd schuift hij het stuk ijzerdraad via het raamrubber naar beneden in een poging het slot open te krijgen, Mis. Hij probeert het nog een keer, en nog een keer. Het begint harder te regenen. Na 5 pogingen geeft hij het vloekend op die stomme Japanse auto’s op. Hij gaat de politie bellen. De schrik slaat mij om het hart. De politie! Ik rijd in de auto van mijn man, met een ANWB internationaal rijbewijs, maar of ze dat hier kennen? Ik zie Yep en mijzelf al in een Amerikaanse politiecel verdwijnen. Een beetje timide loop ik achter de man aan terug naar binnen. De politie is er zo en Yep en ik mogen weer mee naar buiten. Maar eerst weer een formulier invullen. Dit keer zal ik de politie van Ohio niet aansprakelijk stellen voor eventuele schade als gevolg van het openbreken van mijn auto en mag ik doorgeven wie de eigenaard van de auto is, en op wiens naam de verzekering staat.

Buiten schrijft de agent het nummer van mij kentekenplaat in een boekje, dan pakt hij een ijzerdraadje en begint te pielen, terwijl de Parkinglot Manager aanwijzigingen geeft. Ook hem lukt het niet. Na vijf pogingen vindt ook hij het genoeg geweest. Hij pakt een breekijzer uit zijn auto en plop, slot kapot maar wel open. Hij maakt van binnenuit de achterbak open, loopt er naar toe en pakt mijn sleutels eruit die hij mij overhandigd. Dan neemt hij afscheid. De Parkinglot manager zegt dat ik Yep in de auto moet zetten, dan neemt hij het karretje mee naar binnen.

Een dik uur later dan gepland keren Yep en ik huiswaarts alwaar er niets anders op blijkt te zitten dan de bak Ben en Jerry’s Chocolate Fudge Ice Cream meteen leeg te eten omdat het ijs al aardig aan het smelten was en opnieuw invriezen geen optie.

Een dikke week later mag de eigenaar van de auto, de vader van Yep, zich samen met mijn auto bij het gerechtshof in Richmond Indiana melden. De agent had een foutje gemaakt bij het overschrijven van de kentekenplaat en nu moest een gecheckt worden of alles wel klopt. Dat deed het. Als een zwerende vinger.

Jaja, wonen in het buitenland is leuk. Je maakt nog eens wat mee.

© Rianne, februari 2013

Advertenties

9 thoughts on “Als een zwerende vinger”

  1. Binnen til ik Yep uit het karretje … Wauw ! Terwijl ik me nog aan het afvragen was hoe je dit had klaargespeeld, las ik dat het over klein Yepje ging 🙂

    Like

  2. Nooit meer. Ik heb mij aangewend autodeuren altijd met de sleutel te sluiten en niet door middel van het indrukken van knopjes of zo.

    Like

  3. Ja dit komt me bekend voor, we hadden het ook een keer ergens langs de Lek aan een strandje sleutel in de kofferbak, gelukkig met een dun stokje konden we er toch weer bij anders zit je goed omhand, zeker toen in de tijd dat er nog geen mobieltjes of zo waren.

    Like

  4. Haha, dat je dit precies tot in detail nog weet.Ik heb dit diverse keren bij de hand gehad. Eén keer zat mijn zoon van dezelfde leeftijd in zijn maxi cosi in de auto. Toevallig voorbijrijdende politie (ja ja, ze zijn soms wel net waar ze wezen moeten) aangehouden. Alsof het een taxi was en die had mijn auto zo open. Kind sliep gewoon door. Sindsdien heb ik een extra sleutel in mijn beurs. Maar ja, die is nu kwijt. Dus het wachten is op weer zo'n situatie. Maar hopen dat zoon dan in de auto zit.

    Like

Reacties zijn gesloten.