Koetjes en Kalfjes

Het is lente in blogland

Het is lente in en dat betekent dat er veel fietsverhalen te lezen zijn. Een paar verhalen brengen herinneringen naar boven, het andere verhaal doet mij beseffen hoe slecht mijn conditie is. Door het fietsen zelf realiseer ik mij dat mijn teen echt nog niet geheeld is. Afzetten met de tenen van mijn linkervoet is niet slim; het is auw. Maar daar gaat mijn verhaal niet over. Mijn verhaal van vandaag gaat over Sebastiaan.

Sebastiaan, zo noemde ik mijn racefiets. Een stoere Batavus in een onbestendige beige-achtige kleur,  gekocht van mijn spaargeld en tegen de wens van mijn ouders want een fiets was voldoende volgens hen. Op het spatbord achter, op de bovenkant van de vork en net onder de lamp zatten naamstickers die de hele wereld liet weten dat mijn fiets Sebastiaan heet hoewel ik het zelf vaak over Basje had. Dat klinkt wat vriendelijker en amicaler.

Op zekere avond was ik met een paar vriendinnen naar de film Stripes geweest. Vrolijk zingend en gek doend komen we bij de buitenstalling bij het station aan. Fiets een, twee en drie waren zo gevonden, maar Basje was weg. Alleen het extra slot*), doorgeknipt en wel, was een indicatie van de plaats waar Basje had gestaan. Nadat ik de rest van de dames die wat verder weg woonde dan ik zei de gek had uitgezwaaid liep ik naar de telefooncel en belde mijn ouders. Mijn vader sprong meteen in de auto om samen met mij  aangifte te gaan doen. In die tijd kon je nog zonder een afspraak te maken zo het bureau binnen lopen.

De politie agent die de aangifte opnam was volgens mijn schatting slechts een paar jaar ouder dan ik. Nadat ik merk, kleur en model van mijn fiets beschreven had, en de plaatst en het tijdstip wanneer ik de fiets voor het laatst had gezien vroeg de man aan mij Heeft je fiets nog bijzondere kenmerken? Zonder er bij na te denken zei ik Ja, hij heet Sebastiaan maar hij luistert ook wanneer je hem Basje noemt. Ik kreeg een meer dan vreemde blik toegeworpen en daarna keek hij mijn vader aan die zei Weet jij hoeveel onbestendig gekleurde Batavus racefietsen er in de regio rondrijden die luisteren naar de naam Sebastiaan? Maar een, en die is van haar.

Het procesverbaal was klaar, ik mocht ondertekenen en kreeg een kopietje mee. Helaas mocht het niet baten. Basje is nooit teruggevonden en ondanks dat Sebastiaan de Tweede, dankzij de verzekering, al heel snel zijn intrede in huize Wiebel deed wist ik dat het nooit meer zou worden zoals het was. Je eerste racefiets vergeet je nooit meer.  Ik kon alleen maar hopen dat de nieuwe eigenaar goed voor Basje zou zorgen; op tijd de banden oppompen, vuiligheid van zijn frame poetsen en binnenzetten wanneer het ging regen. Zulke dingen. Maar dat zal ik wel nooit weten.

Oh, en nog iets. Er wordt wel eens gezegd: Alles went maar ik kan je verzekeren: Na Basje zijn nog 4 fietsen van mij gestolen en het went nooit.

© Rianne, april 2013

*) Een vriendin van mij overkwam iets soortgelijks maar dan anders. Zij vond haar fiets tot drie keer toe  terug zonder cijferslot. Dat laatste had meer waarde dan haar fiets. En hoe ze ook haar best deed om haar fiets te laten stelen, er is nooit een dief ingestonken.

Advertenties

9 thoughts on “Het is lente in blogland”

  1. ik klik leuk aan En over fietsen….. ja daar kun je hele verhalen over schrijven.Plezierige tekst een genot om te lezen Tingelingeling doet mijn fietsbelletje opletten dus: Hier een leuk verhaal!

    Like

  2. Ja mijn fiets is ook twee keer gestolen en beide keren weer teruggekregen, meegenomen door mensen uit een café en voor hun huis weer neergezet, dus beetje mazzel wel. Mijn eerste (en enige) racefiets was knalroze en ik heb er heel wat op gefietst, zou het nu niet meer kunnen, wel de gewone fiets dat is heerlijk hoor.

    Like

Reacties zijn gesloten.