Koetjes en Kalfjes

De les

In de 14  jaar dat ik nu alleen met mijn kind woon ben ik heel goed geworden in het negeren van klusjes. Een deur die geschilderd moet worden loopt echt niet weg, een tafel of een muur die om een andere kleur schreeuwen schreeuwen over een maand ook nog, zolang niet alle lampen binnen een armatuur poef zeggen is er licht genoeg in huis en ach, zo’n loszittende deurklink is een leuk gespreksonderwerp. Tot op heden is er altijd wel een moment gekomen dat ik met frisse tegenzin aan een klusje begon en het met veel liefde en plezier afmaakte.

Eigenlijk is er maar een soort klusje waar ik meteen mee aan de slag ga en dat zijn verstoppingen. Zodra ik die bespeurde pakte ik de ontstopper en ging even flink aan het raggen. Vaak was dat voldoende om het water weer een paar maanden fluks weg te zien lopen vanuit de was- of douchebak en zo niet, dan was daar altijd de vloeibare ontstopper nog. Fluitje van een cent, kind kan de was doen. Zelfs die ene keer dat de wc verstopt zat had ik het probleem betrekkelijk snel opgelost. Tussen ontbijt en de eerste kop koffie op het werk door, om een bekend spreekwoord lekker te verbasteren.

Als een soort bezwering liet ik de ontstopper achter in Kessel. Het mocht niet baten en al gauw stond er een fles vloeibare ontstopper boven op de badkamerkast. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik dat ik die fles het laatste jaar niet meer in de handen heb gehad. Het ligt duidelijk niet aan ons.

De eerste dag in mei kom ik tegen de klok van zessen thuis. Yep heeft chirurgische handschoenen aan en de wc deur staat wagenwijd open. Mijn kind begroet mij met de mededeling ‘Het was niet slim van mij om de laatste noedelsoep door de wc te willen spoelen. Nu is hij verstopt. Ik heb al van alles geprobeerd maar ik krijg de troep niet weg.’  Ik kijk even naar de ravage in de wc, snuif de geur van chloor op, zie een bijna lege fles wc reiniger staan en vraag hem waarom hij de ontstopper niet heeft gebruikt. Omdat hij die niet kon vinden. Wat logisch is, want die ontstopper is naar de stort in Egchel gegaan. Ik herhaal mijn vraag. ‘Waarom heb je de vloeibare ontstopper niet gebruikt. Er staat nog een halve fles in de badkamer.’ Binnen twee minuten is de inhoud van de fles in de volgelopen wx-pot verdwenen, schrobt Yep zich schoon en begint met koken. Tijdens het koken biecht hij op dat het een ongelukje was. ‘Ik wilde het vocht weg laten lopen en ineens, plop, lag alles in het toilet.’ Zoiets kan natuurlijk gebeuren. Het is mij ook wel eens overkomen. Alleen gooi ik restjes weg en dit was meer dan een restje. En goed gevuld. En bedorven.

Enfin. Net na het eten, terwijl wij beide onderhand op knappen stonden, was het waterpeil dusdanig ver gezakt dat ik oordeelde dat Yep er best een keteltje of twee kokend water in kon gooien en dat het leed dan geleden was. Yep ja, ik zag de opvoedkundige waarde van het voorval in en besloot hem het werk niet uit handen te nemen. Het eerste keteltje water werd door Yep in de wc-pot gegoten en hij zette meteen een tweede keteltje aan. Toen het sein ‘het water kookt’ werd gegeven was Yep even niet in de buurt en stond het water mij bijna aan de lippen. Dan maar iets minder opvoedkundig bezig zijn, dacht ik nog en pakte het keteltje. Terwijl k het water in de pot goot viel mij op dat het waterpeil weer aan het stijgen was. Even overwoog ik nog Yep naar AH te sturen om een nieuwe fles ontstopper te laten halen maar toen namen hoge nood en 14 jaar ontstoppingservaring het van mij over. Na slechts drie snelle bewegingen met de toiletborstel had de blokkade het loodje gelegd. Twee maal doorspoelen leerde mij dat de blokkade definitief in het riool zijn heil had gezocht tot grote opluchting van mijn persoontje. Boy, I’m good. Daar kan mijn kind nog wat van leren.

© Rianne, mei 2013

Advertenties

7 thoughts on “De les”

  1. Hahaha, goed bezig zeg. Hier een huis dat best verstoppingsgevoelig is, vandaar dat manlief regelmatig overal zilversoda ingooit.

    Like

Reacties zijn gesloten.