Zij die mij na staan

Taktor

Yep, 1 jaarTegenwoordig is Yep goed  in het op afstand herkennen van een auto merk. Zo kan het gebeuren dat hij op een mooie zaterdagmiddag, terwijl wij voor het stoplicht staan te wachten ineens zegt ‘Aan de overkant staan alleen maar Duitse auto’s’ voor het stoplicht’. Hij heeft het bijna goed. Ergens achterin staat, goed verscholen, een peugot. Ik moet lachen en zeg ‘Je bent wel veranderd sinds je een kleine jongen was. Toen kon je alleen een ‘taktor’ en een ‘tein’ goed benoemen. Tenminste wanneer je je mond niet vol aardbeien had’. Yep kijkt mij aan. Grinnikend vervolg ik mijn verhaal. ‘Als we op de fiets  boodschappen deden bij de supermarkt vlak bij het station dan riep je enthousiast ‘tein’  wanneer je het belletje van de overweg hoorde. Wanneer we op weg naar huis een tractor tegenkwamen dan melde je dat even door ‘taktor’  te roepen en verder was je bezig met het leegeten van het mandje met boodschappen voor je neus. Je hebt het wel eens voor elkaar gekregen een half pond aardbeien inclusief kroontjes weg te werken tijdens dat kwartiertje fietsen’.

Yep begint te lachen. Ik lach mee. Een beetje als een boer met kiespijn. ‘Maar dat was minder erg dan wanneer we de boodschappen in het dorp deden;, vervolg ik mijn verhaal. ‘Daar stonden de fruitbakken te dicht op elkaar en hoe ik ook maneuvreerde, jij zag altijd kans iets eetbaars te pakken te krijgen en je tanden er in te zetten voordat ik in kon grijpen. Menig keer heb ik met een aangevreten tomaat, appel of peer in een zakje met sticker het pand verlaten behalve wanneer de beheerder van de groente afdeling in de buurt was. Die nam de appel of wat je ook gepakt had uit je hand, schilde hem voor je en wenste ons verder een fijne dag. Ik verdenk die man er tot op de dag van vandaag van dat hij zo af en toe mijn karretje samen met jou dicht bij het fruit zette zodat je iets kon pakken’.

Hoewel Yep zich er niets meer van kan herinneren  kan hij er wel om lachen. Met een grafstem vervolg ik mijn verhaal. ‘Elke keer weer was ik bang dat je op een mooie dag die anderhalve tand van je in een kokosnoot zou zetten.’ Yep ziet het helemaal voor zich, een kokosnoot met een stuk er uit. Schaterend rijden we het parkeerterrein bij de supermarkt op. Gezellig hoor, samen boodschappen doen. Gelukkig hoef ik tegenwoordig niet meer bang te zijn dat hij alles op heeft voordat we thuis zijn.

© Rianne, juni 2013

Advertenties

8 thoughts on “Taktor”

  1. De leukste dingen draag je de rest van je leven met je mee. Gisteren had ik het er met mijn dochter nog over dat ze altijd krazant zei, in plaats van fazant. Het voordeel was wel dat ze die niet kon vangen en ook niet kon opeten. Leuk blog!

Reacties zijn gesloten.