Koetjes en Kalfjes

Naar Utrecht (1): Those were the days

Zaterdag stond er een stadswandeling Utrecht op de agenda. Met stadswandeling bedoel ik een bezichtiging van diverse mooie oude panden inclusief uitleg over geschiedenis en huidige functie en niet ‘shop till you drop’. Dat laatste kan namelijk ook erg goed in Utrecht. Sinds ik in Venlo vlak bij het station woon is de keus tussen zelf rijden of mij laten rijden alleen maar makkelijker geworden. Vrijdagavond zocht ik uit welke trein ik moest hebben om keurig op tijd mij bij het gezelschap te voegen en tevreden ging ik slapen.

Zaterdag las ik berichten over regen en ik pakte even buienradar er bij. Volgens deze raad-machine zou de regen ergens rond de klok van twaalf uur Utrecht passeren dus een paraplu en regenjas waren in mijn ogen niet nodig. Ik houd wel van een gokje op z’n tijd. Terwijl ik nog wat zat te lummelen en via internet zat te geinen met mijn collega wandelaars zei Yep ‘Zou je niet eens vertrekken’? Volgens mijn informatie hoefde ik pas over 35 minuten de trein te hebben maar wellicht schat Yep mijn wandelsnelheid wat lager in. Het zou kunnen. Omdat er nog een lange wandeldag aan zat te komen besloot ik toch maar vast te gaan en in een wat rustiger tempo dan normaal naar het station te lopen.

Buiten werd de lucht donkerder en donkerder dus al snel liet ik mijn rustige tempo varen en zetten er stevig de pas in, mij onderwijl afvragend of ik al in Venlo geconfronteerd zou worden met mascara die niet waterproof is. Op het station was mijn eerste actie inchecken en de tweede actie was de aanschaf van een kop cappuccino voor tijdens het eerste deel van mijn reis. Toen pas keek ik op het bord met vertrektijden en zag dat mijn trein niet om 2 minuten over ging, maar om 11 minuten voor. Oeps! Het was op dat moment kwart voor, de trein stond er al en snel stapte ik in en maakte het mij gemakkelijk op een bankje voor mij alleen, dankbaar voor de hint van Yep.

Het eerste deel van mijn reis bestede ik niet veel aandacht aan de omgeving en mijn mede-reizigers want ik het te druk met het plaatsen van bovenstaande foto op Facebook en het lezen van de commentaren. Iets voor station Horst-Sevenum was ik daar mee klaar en wierp een blik naar buiten. De omgeving rondom Sevenum is bekend voor mij. We hebben daar een aantal jaren gewoond en Yep is daar geboren. We passeerde een weggetje met een onbewaakte spoorwegovergang, Het weggetje was leeg, zoals zo vaak. Ik heb er menigmaal gewandeld in de periode dat ik met rugklachten thuis zat.

‘Wandelen is goed’, zei de fysiotherapeur die ik tweemaal per week mocht bezoeken. En zo ging ik aan de wandel. Niet door het dorp, maar de buitengeboeden in. Mobiele telefoons en GPS bestond nog niet. In mijn rugzak zat de kaart van de omgeving die we gekregen hadden toen we ons in Sevenum lieten inschrijven. Met behulp van die kaart kwam ik telkens weer thuis. De eerste dag dat ik over het weggetje liep en bij ‘het’ kruispunt aan kwam ging ik naar rechts en kwam veilig thuis. De tweede keer ging ik naar links en kwam veilig weer thuis. De derde keer liep ik rechtdoor. En liep en liep en liep. Of ik heb ergens een fout gemaakt, of de kaart klopte niet maar tegen de tijd dat ik kaart en straatnaam weer kon matchen was ik nog een dikke 7 kilometer van mijn huis verwijderd en, na twee uur lopen, doodmoe. Het weggetje was leeg. Zoals het weggetje altijd leeg was. Dapper wandelde ik verder om bij het volgende straatnaambordje tot de conclusie te komen dat ik de verkeerde kant op liep. Ik draaide mij om en keerde op mijn schrede terug. Ineens komt er een auto aan. Een bekende auto. Het was de buurvrouw. Enthousiast begon ik te zwaaien en te wenken. De buurvrouw zwaaide vrolijk terug, toeterde een keer en vervolgde haar weg. Er zat niets anders op dan door te lopen.

De keer daarop ben ik maar binnen de bebouwde kom blijven wandelen zodat ik in geval van vermoeidheid de bus terug naar huis kon nemen.  Met een glimlach op mijn gezicht keer ik terug naar het heden en de trein.

© Rianne, juni 2013

Advertenties

8 thoughts on “Naar Utrecht (1): Those were the days”

  1. Haha, dat was balen. Ik ben ook eens de verkeerde kant op gelopen, wat een heerlijke wandeling had moeten zijn werd een grote mopperpartij.

    Like

    1. Zo voelde zij zich later ook toen ze hoorde hoe lang ik al aan de wandel was. Maar op dat moment had ze het niet door.

      Like

  2. Dit blog is de reis ernaartoe 😉 De rest wil ik ook graag lezen!
    Verkeerd lopen, daar hebben wij ook een abonnement op. Vooral in het buitenland. Echt knudde.

    Like

Reacties zijn gesloten.