Me Myself & I

Het voelt als familie

ToetopvangGedrieën zitten we met een flinke kop koffie voor ons op het balkon. Hij en zij hebben net de jongste telg uit zijn zeer uitgebreide familie bewonderd. De familie vond dat zij te snel weer vertrokken. ‘We moeten’, had hij gezegd, ‘We hebben een afspraak.’ Op de vraag wie en wat ik dan wel was dat zij de voorkeur aan mijn gezelschap boven dat van familie verkozen antwoordde zij, na even goed nagedacht te hebben, ‘Zij is familie.’ Zij kijkt mij aan. Een prachtige en wijze vrouw met een warm hart. ‘Vriendin beschrijft onze relatie niet’, zegt zij, ‘Het voelt als familie, hier binnenkomen voelt als thuiskomen. Ik ben hier helemaal op mijn gemak’. Ik glimlach om het compliment.

Onze eerste kennismaking was een virtuele. Ik ken hen beide van OuderAlleen. Na een virtuele klik volgde er al snel een kennismaking tijdens uitjes waar bleek dat er ook in het dagelijks leven een klik is. Ondertussen ben ik al tweemaal met hem naar Istanbul geweest, en eenmaal met haar en ben ik een paar maal bij haar op bezoek geweest. Daardoor herken ik wat ze zegt. ‘Ik voel mij thuis’. Dat heb ik bij haar ook. Dat is haar grote kracht. Er oprecht zijn voor mensen, luisteren naar hun verhaal en daar waar gevraagd adviezen geven of praktische hulp verlenen (Het fornuis en de afzuigkap hebben in tijden niet zo geglommen om maar even een dwarsstraat te noemen). Tussendoor zet zij de meest fantastische maaltijden op tafel.

Wanneer we na een heerlijke avond en een rustige ochtend bijkletsen op het balkon afscheid van elkaar nemen ga ik over tot de orde van de dag en trek mij met een boek terug op het balkon. Haar woorden ‘Het voelt als familie’ spoken door mijn hoofd. Terwijl ik in de zon lees over het ontstaan van de aarde realiseer ik mij dat die vriendschap met haar en haar partner, maar ook met een aantal andere vriend(inn)en, niet voelt als familie, maar voelt zoals familie naar mijn idee zou moeten voelen.

Wanneer ik bij mijn ouders op bezoek ga, dan kom ik niet thuis. Dan ben ik visite. Bij mijn broer, hoe lief ik hem en mijn Schone Zus ook vind, ben ik visite. Bij deze vrouw (en zo heb ik nog wat vrienden en vriendinnen) kom ik thuis. Je kent het wel. Schoenen uit, met opgetrokken benen op de bank plaats nemen, niet verplicht zijn om te praten wanneer je er (even) geen zin in hebt. Weten dat je rustig je diepste zielenroerselen bloot kunt geven zonder er om veroordeeld te worden en zonder dat het de volgende dag op straat ligt. Wanneer je dorst hebt niet wachten tot je gastvrouw (of heer) je iets te drinken aanbiedt, maar opstaan, vragen of zij ook wat wil(len) drinken en het dan gaan halen.

Terwijl ik dit stukje schrijf voel ik mij rijk met mensen zoals zij in mijn leven. Gevoelsfamilie. We mensen kunnen volgens mij niet zonder.

© Rianne, juli 2013

Advertenties

9 thoughts on “Het voelt als familie”

  1. Het klinkt en voelt zo herkenbaar nu ik je stukje gelezen heb. Inderdaad, zo heb ik een aantal familieleden en gelukkig ook vrienden waar ik “thuis”kom zodra ik een voet over de drempel heb gezet.

    Like

  2. Pingback: Jam | Wiebeltjes

Reacties zijn gesloten.