Koetjes en Kalfjes

Romantisch diner op historische locatie

Hoe kan je je vakantie beter beginnen dan met een romantisch diner op een historische locatie met feestje toe? Volgens mij kan dat niet. Hoewel, als ik mij iets fitter had gevoeld, dan had ik mijn vakantie ingeluid met een avondje uit met een vriendin en dat was natuurlijk ook toppie geweest. Maar goed en etentje en een feestje. Zoals gisteren al beschreven vertrok ik met een blij gemoed vanwege mis-matching ondergoed. En dankzij het zachte stemmetje van mijn moeder in mijn achterhoofd kwam ik veilig op de plaats van bestemming, Fort Vechten, aan.

Fort Vechten is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en stamt uit de 18e eeuw en een perfecte plek voor een feestje. De webmaster van OuderAlleen maakt al sinds jaar en dag gebruik van deze locatie om feesten te organiseren. Fort Vechten staat onder de leden ook bekend als ‘de hunkerbunker’. Tja, stop 200 single mannen en vrouwen in een romantische omgeving, gooi er wat drank tegenaan en geheid dat er aan het eind van de avond nieuwe setjes zijn ontstaan. Ikzelf heb daar trouwens geen ervaring mee. Tijdens mijn eerste feest kreeg ik van een van de dames de gouden tip ‘Ga niet zoenen, en ga zeker niet verder, op een OA feest. Als-tie je echt leuk vindt, dan neemt hij de volgende dag wel contact met je op en zo niet, was het een poging tot snel scoren’. Goede tip vind ik nog altijd, al zoen ik tegenwoordig bij binnenkomst heel wat van de aanwezigen.

Afgelopen zaterdag gaat de boeken in als het laatste OA Hunkerbunker-feest en in tegenstelling tot de andere feesten die daar gehouden zijn was het lang niet uitverkocht. Er hadden zich zelfs maar een man of 20 ingeschreven voor het etentje (tapas) vooraf. Bij aankomst zat iedereen buiten rondom een vuurschaal. Lekker relaxt kletsen, drankje er bij en wat later, na het openen van het buffet, ook met een hapje er bij. Wat is nu romantischer dan dineren bij vuurkorflicht. Volgens mij echt helemaal niets. Ik was wel wat nerveus. Niet vanwege mijn beide buurmannen, maar vanwege mijn talent om te knoeien tijdens het eten. Ik had mijn lieve, grijze jurkje aan, en van die witte saus vlekken er op staat zo onverzorgd, toch? Maar het is gelukt om al het eten in mijn mond te laten belanden dus bleven mijn kleren schoon.

Na het eten druppelde de overige bezoekers langzaam binnen. Om de nieuwelingen een beetje op hun gemak te stellen beginnen we in het Fort altijd met een speeddate. Geen speeddate in de ware betekenis van het woord, maar in de zin van wat mensen leren kennen zodat je wat namen weet en makkelijker aansluiting krijgt. Ik houd niet van speeddaten maar omdat er een stoel over was besloot ik toch aan te sluiten. Maar eerst moest er een naamplaatje komen. Het Fort binnen is kei-ruig maar ook slecht verlicht. Ik schreef mijn naam op een stickervel en probeerde de sticker er af te halen. Dat lukte niet. Ik was al aan het overwegen om mijn leesbril uit mijn tas te halen toen een alleraardigste meneer te hulp schoot. Al snel zei hij, ‘Dat heb jij weer. Je hebt aan de verkeerde kant van het vel geschreven, muts. Dit is de achterkant’. Gelukkig was het donker en kan ik wel om mijn stommiteiten lachen, dus de sfeer zat er goed in. En mijn plekje aan de speeddate tafel was door iemand anders ingenomen. Yehaw… Hum, ik wil nieuwkomers best wel welkom heten, maar dat gedoe rondom zo’n tafel dat vind ik maar niets.

Terwijl er gespeeddate werd, heb ik lekker bijgeklets met Jan en Alleman, heb lieverds geknuffeld, verhalen uitgewisseld en net toen de muziek ging spelen voelde ik dat de man met de hamer op mij af kwam. Het was nog maar net tien uur geweest, maar ik had natuurlijk nog een rit van anderhalf uur voor de boeg, en ik ben tegenwoordig wat verstandiger aan het worden dus nam ik afscheid van de mensen waar ik mee stond te babbelen en vertrok. Nee, niet alleen. Mijn ‘het voelt als familie’ vrienden liepen even met mij mee naar de auto.

In tegenstelling tot de andere keren waren wij niet de enigste feestgangers op het terrein. Er waren nog twee groepen aanwezig. Op de heenweg naar de bunker was ik langs beide locaties gekomen en had de heerlijke geur van eten opgesnoven. De keer dat ik naar het toilet ging, had ik goede muziek uit een van de locaties horen komen. Dit keer hoorde we andere muziek. De vogeltjesdans. Dankzij de blik die wij door de ramen wierpen zagen we dat alle aanwezigen mee aan het vleugelwapperen waren. Wij keken elkaar eens aan, schoten in de lach en er klonk uit drie monden tegelijkertijd ‘Wij zitten op het juiste feest.’

Nog lachend vertrok ik huiswaarts. Omdat ik op tijd vertrokken was verliep de toch goed en soepel. Ik had geen last van overmatige gapen. brandende ogen en meer van dat soort ongein. Even bekroop mij het gevoel dat ik te vroeg vertrokken was, maar dat schudde ik snel van mij af. Terwijl ik thuis de trap op liep, beierde de kerkklok hun twaaluurs-geluid. Ik stak mijn sleutel in het slot en dacht, dus zo voelde Assepoester zich ooit, heel heel lang geleden. Voor de veiligheid keek ik even naar beneden, maar ik had beide schoenen nog aan. Dat betekende dat ik zondag gewoon uit kon slapen zonder bang te hoeven zijn dat er ineens een prins met een gevonden schoen voor de deur stond.

Toen ik een tijdje later mij bed in kroop bedacht ik mij tevreden dat mijn vakantie goed begonnen was.

Β© Rianne, september 2013

Advertenties

18 thoughts on “Romantisch diner op historische locatie”

    1. Je kan stellen dat wat hij, zijn hamer en ik samen hebben een vaste relatie is.. Yehaw, dan is mijn doel, daten tijdens de vakantie, gelukt. πŸ™‚

      Like

  1. Prinsen worden zwaar overschat. Ik vind het wel jammer dat je niet een kikker op je schoen hebt meegenomen. Je weet het maar nooit met een kikker, beetje kikker kan je zomaar ineens verrassen! Je hebt natuurlijk ook nog steeds een kansje op een klop op de deur van een gelaarsde kater!

    Like

  2. Nou, het enige dat wij (qua dit verhaal) gemeen hebben is dat vlekken maken. Ik sta er ook onbekend met als oud maar bedroevend hoogtepunt dat ik eens met een vriendinnetje uit was op een vrij chique huwelijk. Tijdens de maaltijd prikte ik mis met een vork in een gehaktbal die onder tafel wipte. Een man met een kittig baardje en slim gezicht (later hoorde ik dat hij psycholoog was) zei knipogend: Ik heb het gezien. Mijn purperen gezicht werd nog enigszins getemperd door het schaarse licht in de zaal. Het was verschrikkelijk.

    Enfin, heel leuk verhaal maar het eerste wat in me opkwam was: wat fijn dat ik niet zulke bijeenkomsten hoef te gaan. Ik zou het altijd als een soort veemarkt beschouwen.

    Like

    1. Ik zie het (gelukkig) als ‘vriendenontmoet-moemnt’, maar er zijn er inderdaad bij die het als vleesmarkt beschouwen. Omdat ik daar niet mee bezig ben, zie ik de ‘keuringsdienst van ware’ niet eens voorbij komen.

      Like

    1. Ach, wanneer je het gewoon ziet als een bijeenkomst waar je vrienden en bekenden tegenkomt, en niet meedoet aan de neiging van een aantal mensen om er met een nieuwe Grote Liefde vandaan te komen, dan zijn het gewoon hele leuke gezellige avonden…

      Like

  3. Wat een heel nieuw jasje! Mooi. Ooit heb ik geprobeerd mijn blog hetzelfde uiterlijk te geven, maar dat lukte niet omdat er iets aan ontbrak. ’t Is jou wel gelukt, mooi πŸ˜€
    De allereerste keer dat ik met mijn schoonouders uit eten ging, vloog er een stuk satΓ© van mijn stokje en dat viel bovenop het kruis van mijn schoonvader. De beste man liep met zijn hoed voor zijn geslachtsdeel over straat naar de auto toe. Sindsdien eet ik geen sateetjes meer…

    Like

    1. Thanks. Ik ben zelf ook erg tevreden.

      Mijn ergste actie was een glas spa rood in het kruis van een van de hoge heren van Philips. Die mij toen meteen vertelde hoe je zoiets rustig en kalm oplost. Maar die les is nooit helemaal beklijft.

      Like

Reacties zijn gesloten.