Koetjes en Kalfjes

Geheimpje

Van de week vertelde Vriendin dat zij zaterdag om 13.00 uur een afspraak in het centrum van Amsterdam had. ‘Ik hoop’, zei zij tegen mij, ‘Dat Y met mij mee kan, want anders moet ik met het openbaar vervoer. Ik heb die dag namelijk geen auto ter beschikking’. Nu ben ik nooit te beroerd om vrienden te helpen dus ik zei: ‘Als Y niet kan, dan ga ik wel met je mee naar Amsterdam. Ik heb de auto altijd ter beschikking’. Een paar dagen later kreeg ik de vraag of mijn aanbod nog stond (ja) want Y kon die dag niet. En of het een bezwaar was dat Zus ook mee ging’. Nee dus. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ik waarschuwde wel voor de kleine achterbank maar dat was geen probleem.

De afspraak was om tien uur verzamelen, tussen half elf en elf uur aanrijden. Ik voorzag geen problemen. Ik ben altijd rond een uur of zeven, half acht wakker in het weekend. Voor de zekerheid zette ik mijn wekker. Wat goed was, want om half negen werd ik daar wakker van. Het werd een slow start ochtend en het was al bijna half elf toen ik bij Vriendin voor de deur stopte. Zij was al tot de conclusie gekomen dat parkeren in de buurt van het adres waar zij haar afspraak had bijna niet mogelijk was en had bedacht dat we wel bij het Olympisch Stadion konden parkeren en van daaruit met het OV verder konden. Ik vond het prima. Zij schreef nog snel het adres op zodat ik dat in mijn vooroorlogse MiepMiep kon invoeren terwijl zij het eerste stuk reed.

Ik pakte Miep, typte als stad Amsterdam, begon met het adres en na drie letters kwam Miep met een voorstel. Ik accepteerde en voerde het nummer in. Dat bestond volgens Miep niet en zij kwam met een voorstel. Aangezien Miep al oud is vond ik het niet vreemd. Ik keek nog een keer naar het adres op het papiertje en naar het adres in Miep en liet het rusten.

Na dik een uur rijden inclusief een file wisselde Vriendin en ik van plaats. Niet lang daarna reed ik Amsterdam in. Terwijl ik mij zat te verbazen over de lokatie van het Olympisch Stadion kwam het station in zicht. Logisch wanneer je als adres Stationsplein invoert. Vriendin was ondertussen aan het uitzoeken welke tram we moesten hebben voor het laatste stukje van onze rit maar had toch kans gezien een parkeergarage te spotten toen we er voorbij reden. Dat werd draaien, parkeren, uitstappen, de uitgang zoeken, richting tramhalte lopen en dat terwijl de tijd begon te dringen. Natuurlijk liepen we bij het verlaten van de parkeergarage de verkeerde kant op. Of niet. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Bij gebrek aan tramhalte besloot vriendin een taxi te nemen. We zaten heel dichtbij, maar net te ver weg om met de tram of te voet op tijd op de plaats van bestemming te arriveren. Bij de Openbare Bibliotheek stond een taxi. Die niet vrij was (zul je altijd zien) maar de chauffeur piepte even een collega op die binnen een paar minuten arriveerde. Tijdens de taxirit realiseerde ik mij ineens dat ik mij niet kon herinneren waar de parkeerkaart gebleven was. Voorzichtig informeerde ik er naar bij Vriendin die de kaart in haar beurs had gestopt. Opgelucht haalde ik adem.

Klokslag een uur stopte de taxi op het correcte adres en stapte we uit. Vriendin’s afspraak was ook nog met net gearriveerd en stond versteld van onze timing. We stelde ons voor, deden zaken en vertrokken een kleine twintig minuten later met hetgeen Vriendin voor ogen had. Na de lange rit en het vlotte zaken doen waren we toe aan koffie en iets te eten. Onder het genot van een enorme bak cappuccino kwamen we tot de conclusie dat het verkeerd opschrijven van het adres door Vriendin een goede zet was geweest omdat we, hadden we bij het Stadion geparkeerd, te veel OV tijd kwijt waren geweest om op tijd te komen en een taxirit van daar naar het centrum wel heel kostbaar was geworden.

Nu de tijd niet meer van belang was, wandelde we rustig terug naar de auto, genietend van het weer en alles wat we zagen. In de parkeergarage aangekomen (die alleen open ging door invoer van je parkeerkaart dus maar goed dat Vriendin hem uit mijn hand had gepakt en goed opgeborgen had) was mijn auto zo gevonden. ‘Zo’, zei Zus, ‘Dat heb je handig gedaan’. Ik volg haar blik en zie dat het raam aan de bestuurderskant wel erg schoon was. Waarschijnlijk omdat het nog steeds wagenwijd open stond. In mijn haast was ik vergeten het dicht te doen. Gelukkig was er niets uit mijn auto verdwenen.

Ik haalde Miep uit mijn tas (dat doe ik anders nooit, Miep uit de auto nemen), toetste in dat ik naar huis wilde en zonder problemen, files of wat dan ook keerde we huiswaarts. Het laatste stuk van de rit zat ik op de achterbank (die is echt heel klein) en mijmerde na over deze dag vol dingen die in de categorie ‘beetje dom’ vielen, maar ook een dag met een ster. Letterlijk en figuurlijk.

© Rianne, oktober 2013

PS.  Dit blog heet niet voor niets Geheimpje. Over een paar weken vertel ik meer. Misschien plaats ik zelfs wel foto’s. Maar nu nog niet. Ik wil geen ruzie.

Advertenties

14 thoughts on “Geheimpje”

  1. Wij hebben een Beppie en zij weet ook niet altijd wat ik bedoel, maar meestal komt het goed ;-).
    En een raam open laten staan in de parkeergarage is mij ook een keer overkomen… gelukkig had niemand het gezien… Niet te lang wachten hè met dat vervolg! Ben benieuwd!
    Fijne zondag!

    Like

  2. Nee, geen ruzie, dat is te begrijpen.
    Die domheden ken ik ook. Afgelopen vrijdag voor de zoveelste keer mijn pinpas kwijt. De hele dag gezocht. Zoon komt thuis, trekt een la open en zegt: hier is ie toch? Had ik hem drie keer nagekeken en er gewoon overheen gekeken. Te stom voor woorden. En er is meer, maar dat ga ik allemaal niet vertellen want dan lacht iedereen zich een ongeluk.

    Like

  3. Tijdens het lezen dacht ik steeds dat er “iets” zou gebeuren, maar nee de clou hou je nog even geheim dus! Zo hou je je lezers vast haha.

    Like

  4. Haha, MiepMiep!! Ja, dit soort domheden, hou op. Vreselijk. Het geheim houden we dus nog tegoed. Spannend!

    Like

    1. In het geval van mijn Suffertje in ieder geval wel.
      Ik verte;de het Yep vandaag, hij dook het handschoenenkastje in, pakte Miep er uit en ik zei ‘Die had ik toevallig meegenomen..’ 😉

      Like

  5. Wat een verhaal zeg…. Ik ben wel erg benieuwd naar je avontuur…

    (ik ben aan het bijlezen maar dat had je inmiddels zeker wel door :)))

    Like

Reacties zijn gesloten.