Zooitje ongeregeld

Sprookjesachtig

Die Assepoester uit het sprookje heeft het eigenlijk maar makkelijk. Dan heb ik het nu even niet over het gedeelte waarin zij al jong half wees wordt, over die boze stiefmoeder en over die serpenten van stiefzusjes. Nee, dan heb ik het over het bal-gedeelte. Die petemoei die even hocus pocus een mooie jurk regelt die perfect past, een rijtuig, lakeien, glazen muitljes, gewoon de hele flikkerse boel. Ik daarentegen mag het allemaal zelf regelen en dan is er niet eens een prins in het verschiet. Of misschien daarom wel.

Het begon er al mee dat ik de toegangskaart voor het feest wel uit de brievenbus had gehaald maar niet binnen op tafel had gelegd. Gelukkig vond de pizzabezorger hem, zag het adres en leverde de kaart samen met de pizza’s aan de deur af. Dat is een klein beetje petemoei achting, da’s waar. Maar daar blijft het ook bij. Verder moet ik alles zelf doen, echt alles.

Zaterdagavond om zeven uur trek ik mijn jas aan en begin aan de korte wandeling richting de Schouwburg. De lucht is zacht en zwoel, de dijk is schoon, mijn haren en make-up zitten perfect, mijn jurk zwiert en zwaait om mijn benen heen en de puntmuts van mijn jas danst achter mij aan. Binnen een kwartier ben ik op de plaats van bestemming. Ik pak de toegangskaart uit mijn tasje en mag naar binnen van de beveiliger bij de deur. Ik geef mijn jas af bij de garderobe en dan…

….. an komt er een of ander wazige type met een enorme pruik op zijn hoofd naar mij toegelopen. ‘Oh kind, die kleur jurk, dat kan echt niet. Dat vloekt bij het rode uniform van de prins’. Ik kijk het wazige type aan en mijn lippen vormen de woorden ‘De prins?”.  Het wazige type let niet op mijn lippen maar gaat verder met afkeuren. ‘En die schoentjes, nee. Het lijken wel klompjes. Affreus zeg.’ Voordat ik hem kan zeggen dat ik hem maar een koekwous vind en hem voorbij kan lopen pakt hij mij bij de arm en leid mij naar een kleedkamer en zet mij plompverloren op een stoel. ‘Wacht maar kind, ik regel het wel even.  Hij loopt naar een groot kledingrek en haalt er een afgrijselijke, lelijke, Amerikaans aandoende bruidsmeisjesjurk in de kleur galia-meloen uit. Zo’n jurk die een bruid met twijfels over haar uiterlijk uitzoekt om er zeker van te zijn dat zij de prinses van haar eigen bal zal zijn en de bruidegom er wel 10 keer over nadenkt voordat hij haar op de trouwdag met het bruidsmeisje belazert. ‘Precies jouw maat’, zegt hij. Iemand achter mij begint aan mijn insnoerwerk te trekken.

Ik ontplof, spring uit de stoel, ren naar de garderobe, gris mij jas van het rek en ren naar buiten, terug naar de dijk, terug naar huis. Ineens begint het te waaien. Dan ineens klinkt er een flinke bliksemknal en begint het te regenen, te hagelen. Achter mij hoor ik een demonisch gelach en voor mij verandert het asfalt van de dijk in een grote modderpoel. In een wanhopige en futiele poging om mijn jurk schoon te houden til ik de rok hoog op. De wind slaat er onder en even beneemt de rok mij elk zicht. Terwijl ik de rok voor mijn ogen wegtrek voel ik het in mijn benen prikken. Ik ben een doornbosje wat van rechts moet zijn gekomen ingelopen. Binnen no time zijn mijn panty’s aan flarden. Dan blijft een van mijn schoenen in de modder steken. In een onregelmatige tred gelijk de Zangeres Zonde Naam ren ik door. Ik wil naar huis. Ik val, tuimel …

… en word wakker op de bank. Buiten slaat de regen tegen het raam. Binnen hangt de jurk aan de kast, de schoenen staan er onder. Terwijl ik langzaam tot rust kom besluit ik nooit meer vlak voor het slapen gaan naar sprookjes op youtube te kijken.

© Rianne, november 2013

Advertenties

17 thoughts on “Sprookjesachtig”

  1. Een angstige ervaring zo’n droom, ik dacht eerst dat je de dresscode niet goed had begrepen 😉
    Maar wanneer is dat feest nou, ik dacht gisteravond, heb nog aan je gedacht…

    Like

    1. Nope. En zoals gewoonlijk was ik zo druk bezig met mijzelf amuseren dat ik geen oog had voor eventueel aanwezig loslopend mannelijk schoon.

      Like

  2. Ik verslikte me bijna toen ik eerst Karin zag voordat ik het blog las laatst toen ik hem zag verschijnen, wat een hint Rianne……
    Het sprookje in het echt was vele malen leuker vond ik . Mijn ‘prins’ was ik na een kwartier al kwijt, en mijn ‘boze’ stiefzussen waren in het echt gewoon twee lieve dames waar ik het grootste deel van de avond mee heb lopen flaneren, dansen, lachen en nog meer flaneren. Er veranderde om 12 uur niks of niemand in een meloen, mijn echte ‘prins’ kwam onverwacht geoorloofd ‘party crushen’, en wij drietjes hebben eens met volle teugen kunnen genieten van het gevoel prinsessen op een bal te zijn. Aangezien ‘droomprinsen’ alleen maar bestaan in sprookjes en dromen (of nachtmerries) was het zinloze energie geweest daar naar te speuren op het bal. 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.