Koetjes en Kalfjes

Foutje, bedankt

Een tijdje geleden ben ik met Harriëtte en haar zus naar Amsterdam geweest en was ik zo handig om na het pakken van de parkeerkaart mijn raam niet dicht te maken. Aangezien het geluk met de domme is heeft geen van de andere parkeergarage-gebruikers van deze gelegenheid gebruik gemaakt om zich over de inhoud van mijn handschoenenkastje te ontfermen. Daar was ik best wel een beetje heel erg veel blij mee.

Zaterdag gingen Harriëtte en ik wederom op stap. Helaas kon haar zus dit keer niet mee, maar  zij had mij wel via Harriëtte laten weten dat ik er goed aan zou doen om dit keer het raampje van mijn auto wel te sluiten. Twee keer zo’n actie uithalen is vragen om moeilijkheden. Nu had ik mijzelf ook al voorgenomen niet weer zo’n strakke actie uit te halen dus ik voorzag geen problemen. Ik haalde Harriëtte op, gaf haar de autosleutels en nestelde mij op de bijrijder stoel.

Na een goed uur rijden waren wij toe aan een sanitaire stop. Harriëtte stopte bij een tankstation, we stapte uit de auto, Harriëtte maakte de deur dicht en we liepen samen naar binnen. Handig als ik ben had ik mijn tas in de auto laten staan dus Harriëtte zette haar tas op de balie, legde de sleutels er naast en ging in haar beurs op zoek naar twee muntjes van 50 cent die ze niet vond, maar dat was niet erg volgens de aardige dame achter de balie want de automaat bij het toilet was ook een wisselaar. Harriëtte pakte haar tas, gooide een euro in de automaat, ging door het draaipoortje en er viel 50 cent in het wisselgeldbakje. Ik pakte de vijftig cent, gooide die in de automaat, ging door het draaipoortje en within moments  waren we aan het oefenen voor de olympische sport 50 meter synchroon plassen.

Even later verlieten wij achter elkaar  de exquise sanitaire voorzieningen en zien mijn autosleutels op de balie liggen. We keken elkaar aan, schoten in de lach. De toon was gezet, de rest van de dag kon niet meer stuk, dat moge duidelijk zijn. Toen we in de parkeergarage uit de auto stapte, zat het raampje dicht. Dus Marije, je waarschuwing heeft zoden aan de dijk gezet en het geluk was gelukkig wederom met de domme!

© Rianne, december 2013

Advertenties

12 thoughts on “Foutje, bedankt”

  1. Doorgaans overkomt mij dit niet en uit voorzorg heb ik maar nooit een auto genomen. Toch heb ik het wel een paar keer met de huissleutel gehad. Een keer vond ik hem ’s ochtends niet en stond ie vanaf de voorgaande avond nog in de buitenzijde van de voordeur. Onbegrijpelijk dat iedereen dat ding heeft laten zitten. Ik heb geen tuimtje en de mensen over de stoep lopen als ze niet oppassen tegen zo’ uitstekende sleutel. De andere keer was op een zondagmiddag toen ik van een rondje wandelen terug kwam zag ik dat de sleutel al in de voordeur stond. Erg handig, dan hoef ik niet te zoeken. Maar toch ook niet echt de bedoeling. 😉

  2. Zulke dingen gebeuren mij ook regelmatig, pas een keer mijn hele dure fototoestel bij de Hema laten liggen, afgelopen vrijdag nog een foto die ik bijgemaakt had, gelukkig alles weer teruggevonden dat dan weer wel…

Reacties zijn gesloten.