Lifestyle op z'n Wiebels

Kerstpakket

Ik de loop der jaren heb ik menig kerstpakket in ontvangst mogen nemen. Soms van werkgevers, soms van leveranciers. Dit jaar kreeg ik zowaar weer eens een pakket van mijn werkgever. In de enorme doos bleek een  trolleykoffertje maat ‘dit mag nog in het bagegarek’ te zitten. Zwart met in bescheiden grijze letters de naam van de instelling aan de voorkant. Verder een kerstkaart en….. de DVD van het feest. Daar ga ik van de week eens goed voor zitten; kijken of ik mijzelf in paarse jurk op rode loper (of op de dansvloer) kan spotten.

 Uit vervlogen jaren kan ik mij nog wat pakketten herinneren. Ik heb zelfs nog een aantal spullen. Zo heb ik de keukenweegschaal uit het pakket van een leverancier ut 1986 toch, net als de barometer uit het pakket van 1987 van diezelfde leverancier. Het jade olifantje wat door die leverancier (een vrouw) twee jaar later in het pakket werd gestopt staat nog altijd op de vensterbank. Het kaasplankje uit 2001 heb ik niet meer (ik bedoel echt de plank, dat ik de kaas niet meer heb lijkt mij logisch) maar het bijbehorende mes ligt hier nog in de keukenla. De flessen wijn werden dankbaar soldaat gemaakt door mijn Toen nog Vriend en mijn latere Ex. Wijn drinken doe ik nog maar pas sinds een paar jaar.

Wanneer ik bovengenoemde spullen zie denk ik dankbaar terug aan de gulle gevers en hoewel ik met alles even blij ben geweest (hoewel ik nu nog wat zit te kneuteren over de koffer omdat-ie best wel wat van mijn gebrekkige ruimte in beslag neemt, maar dat gaat vanzelf over wanneer ik een doel voor de koffer bedacht heb zoals vervoersmiddel voor retro jurken en petticoats) heb ik het beste kerstpakketten-geschenk niet zelf gekregen maar was het eigenlijk een geschenk voor mijn vader. In het kerstpakket wat hij in 1985 in Singapore kreeg zat een cassettebandje met kerstmuziek. Aan de ene kant stonden allerlei kerstliedjes gezongen door een of ander (gebrekkig) Engelstalig kinderkoor, aan de andere kant Kerst met de Muppets en John Denver.

Het leukste nummer van kant A was en is  ‘All I want for Christmas is my two front teeth’ en dan het liefst gezongen door een kind die beide voortanden daadwerkelijk mist, zoals in deze versie.

Maar het nummer wat sinds december 1985 het ultieme kerstgevoel oproept is ‘Twelve days of Christmas’ van John Denver en The Muppets. Hoewel het pas vrijdag is en het eigenlijk  nog geen gezwijmeld tijd is stel ik voor dat jullie dat wel doen. Kijk, huiver en kom in de kerststemming! Enjoy!

© Rianne, december 2013

Advertenties

10 thoughts on “Kerstpakket”

  1. Ook hier een kerstpakketherinnering….mijn allereerste ben ik op de snelweg bij Spaubeek verloren…..had het op mijn autodak gezet toen ik de sneeuw van de ruiten ging poetsen….hahaha

    Like

  2. Ja, de Muppets, leuk filmpje. Vroeger kreeg je tenminste nog een kerstpakket, tegenwoordig is het vaak een bon. Ik mis de spanning van het uitpakken van het pakket wel. Hoewel het ook erg spannend is om te zien of de code op de cadeaubon wel werkt. Partner had pech gisteren, de code was niet geldig.

    Like

  3. Het is dat je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, maar de kerstpakketuitkiezer(s) van het werk van manlief slaan de plank toch al jaren mis helaas. 😦
    Zelf dit jaar voor de tweede keer een kerstviering waarin mensen zelf tijdens een kerstmarkt hun bonnen in kunnen leveren bij plaatselijke winkeliers. Een heel groot succes.

    Like

  4. O mis piggy vond ik altijd zo ontzettend leuk. Ja die kerstpakketten. Soms heel leuk maar goed denk altijd maar het gaat om het gebaar toch, wel grappig is dat ik soms help bij een rommelmarkt en er was eens een jaar dat iedereen zo’n chocoladefontein had gekregen en we er een heleboel tegenkwamen, soms nog nieuw in doos voor de rommelmarkt.

    Like

  5. Omdat mijn baas Joods is, kregen we geen Kerstpakket. Maar nu hebben we een nieuwe directeur en kregen we wel een Kerstpakket. Leuk! De Muppets ook, trouwens!

    Like

Reacties zijn gesloten.