Zooitje ongeregeld

Over Bloemen en zo

Karin BloemenIk ben dol op de serie Cold Case maar sommige dingen vind ik wat ongeloofwaardig zoals de enorme datum-vastheid van alle voormalig betrokkenen. Ik kan mij niet voorstellen dat wanneer ik over tien jaar de vraag krijg ‘Wat deed jij op 19 maart 2014’ dat ik zonder op mijn blog te spieken het antwoord weet. Toch is het wat mij betreft met name een gedenkwaardige avond geweest. Maar mijn dag begon in de ochtend. Ja duh, wiens dag begint nu niet in de ochtend (stil pubers, ik wil het niet horen).

Vanaf het moment dat ik wist waar ik de avond van 19 maart door zou brengen wist ik: Dan trek ik mijn bloemetjes jurk aan. Alleen, ik ben een klein beetje aangekomen en van mijn hakken afgevallen. Ik schoot in de twijfel en besloot de jurk de jurk te laten en gewoon wat anders leuks aan te doen. Leuke kleren genoeg in mijn kast.

Maar ja, als ik iets in mijn kop heb, heb ik het niet in mijn kont en zo trok ik woensdagochtend toch mijn bloemetjesjurk aan. Ik kreeg de rits zelf dicht en met een voorspelde buitentemperatuur van 17 graden kon ik best met blote benen in de ballerina’s. Al snel zag ik er uit om door een ringetje te halen. Haar goed, flitsende make-up, mooie jurk. Alleen die melkflessen die onder die petticoat vandaan kwamen: Geen gezicht 2014. Gelukkig had ik nog wat spray-bronze staan. Snel voorzag ik beide benen van een mooi laagje bruin, liet het even drogen en vertrok via het stembureau naar mijn werk in Venray.

Vrolijk huppelde ik op mijn makkelijke schoenen door de gangen. Dat het een lange dag zou worden vond ik niet erg. Ik had beestachtig veel zin in het avondprogramma. De Witte Nar van Karin Bloemen.  Tegen zeven uur is het tijd om richting Harriëtte te gaan. Ik maak nog een selfie, kom tot de ontdekking dat mijn make-up uit aan het lopen is, dat mijn weelderig coupe is ingestort maar slinger de foto toch de ether in. Dan wil ik een foto van mijn mooie bruine benen maken en schrik mij te pletter. Ik had een heel stuk van het prominente huppelbeen overgeslagen. Heb ik weer. (Nu, een dag later ziet het er zelfs uit of ik een of andere enge ziekte heb .. niet dus).

Nou ja. Wat maakt het ook allemaal uit. Weer een uurtje later zaten we in het donker in het theater, niemand die die witte vlek nog kon zien, Karin Bloemen kwam op en er volgde twee uur lang prachtige liedjes, hilarische sketches, ontroerende liedjes, doordenk-teksten. Een avond om nooit te vergeten. Een prachtige voorstelling. Een echte aanrader. Wat een vakvrouw is zij. Dus… Mocht Karin met deze voorstelling bij je in de buurt komen… GAAN! Je gaat er geen spijt van krijgen (en nee, ik heb geen aandelen).

© Rianne, maart 2014

Advertenties

14 thoughts on “Over Bloemen en zo”

  1. Het was inderdada een heerlijke avond en echt, niemand die die witte plek gezien heeft. Alleen jij 🙂
    En ja, ook ik kan iedereen deze voorstelling aanraden, op en top vakvrouw!

    Like

  2. Ik baal ook altijd als mijn haar ’s avonds niet meer zo zit als ’s morgens. Maar zoals gezegd, in de zaal is het toch donker. Fijn dat je zo genoten hebt, Karin Bloemen is niet zo mijn ding moet ik eerlijk bekennen.

    Like

  3. Karin Bloemen… geweldig. Als ze een show van haar uitzenden dan kijk ik er gegarandeerd naar. Vanuit midden België een beetje ver om live naartoe te gaan zé… jammer genoeg.

    Like

    1. Inderdaad jammer. Ik wist niet goed wat te verwachten (behalve dat zij een fantastisch mens is) maar wat een vakvrouw….

      Like

    1. Inderdaad. Zo voelde het. Na afloop van de voorstelling, tijdens de signeersessie maakte Karin zelfs een opmerking over mijn jurk….;-) Het begint standaard te worden.

      Like

  4. Zo’n jurk hoort gewoon bij je kennelijk! En je haar is lekker kort, maar op die foto heb je wel in de wind gestaan? Stiekem gerookt buiten?
    Leuk die show van Karin Bloemen, ga eens kijken of ze in de buurt komt bij mij. Herkende ze jullie nog van de jurk die toen van haar geleend was voor je vriendin?

    Like

Reacties zijn gesloten.