Me Myself & I

Dagen, weken, maanden…

Er gaan dagen, weken, maanden voorbij zonder dat ik aan haar denk: Een van de liefste buurvrouwen ever. Na twee jaar in Sittard gewoond te hebben waar ik als ‘Hollandse’ lucht was voor de buren was het een verademing om naast haar te wonen. Zij introduceerde mij bij de hele buurt (‘Dat ze geen plat praat betekent niet dat ze kak is maar ze is niet van hier’) en stond altijd en eeuwig voor ons klaar. Het zorgen zat haar in de genen. Zij had er zelfs haar werk van gemaakt tot die ene fatale dag waarop er een boom van rechts haar leven in een keer verwoeste. Door de hersenbeschadiging moest zij haar werk als kraamverzorgster er aan geven, haar vriend liet haar zitten en haar kinderwens moest zij opgeven.

Tegen de tijd dat ik haar leerde kennen was zij al weer een tijdje een de man. Een echte schat die altijd voor haar klaar stond. Zij maakte geen geheim van haar ‘probleem’ en tijdens ons eerste burenbezoek vertelde zij al hoe de vork in de steel zat zodat wij begrepen waarom zij slechts een kopje koffie per keer meenam, of waarom ze soms niet reageerde of traag reageerde. Deels door beschadigde zenuwen, deels als gevolg van de anti-depressiva.

Gisteren in de auto hoorde ik van de aardbeving in Groningen stad en ik moest ineens weer aan haar denken en aan ‘mijn’ eerste aardbevining. Die van 13 april 1992. Toen Roermond en omstreken schudden en niet omdat Ine Dales uit bed was gevallen. Ik schrik wakker omdat mijn bed schud. ‘De buurman heeft zijn vrachtwagen in de woonkamer geparkeerd ‘ zei ik en sprong uit bed. ‘Een aardbeving’, zei Toen-nog-niet-eens-mijn-echtgenoot en hij kroop zijn bed weer in. Ik bleef nog even voor het raam staan maar toen ik nergens leven zag volgde ik zijn voorbeeld. De volgende morgen liep er al vroeg weer een wekker af.

Die avond liep ik toevallig de buurvrouw tegen het lijf. Zij zag wat bleek en probeerde mij te ontwijken. Ik deed net of ik dat niet merkte en vroeg of zij ook wakker was geworden van de aardbeving. ‘Aardbeving?’, vroeg zij verbaasd. Ik knikte. ‘Zet de TV maar aan’, zei ik, ‘Het is hot-nieuws’. Ze ging nog net niet dansen zo blij was ze. ‘Wat fijn, een aardbeving’, jubbelde zij. ‘Ik werd vannacht wakker omdat mijn bed danste, ben opgestaan en voor het raam gaan kijken maar zag niemand naar buiten komen en nergens lampen branden en ik dacht dat ik nu definitief van het padje was.’

Zoals gezegd: Dagen, weken, maanden… Maar sinds het in Groningen zo vaak rommelt, denk ik vaak even aan haar.

© Rianne, 30 september 2014

Advertenties

8 thoughts on “Dagen, weken, maanden…”

  1. Een gouden vrouw! Zonde dat ze niet gekregen heeft, wat haar ze “recht” op had. Juist zulke lieverds gun je het beste…
    Nu heb je alleen je herinneringen nog aan haar. Maar die kun je niet kwijtraken! Een mooie ode aan je buurvrouw.
    Liefs Kakel

    Like

Reacties zijn gesloten.