Me Myself & I

Voorteken?

Wanneer mijn toenmalige echtgenoot en ik ergens in juli 1999 niet beide voor de tweede maal onze handtekening onder een officieel document hadden gezet waren wij op 9 oktober jl 21 jaar getrouwd geweest. Een hele tijd. Maar we hebben die tweede handtekening wel gezet waardoor wij nu al veel langer uit elkaar zijn dan we ooit bij elkaar geweest zijn. Het kan verkeren. Volgens Yep best knap dat ik de datum nog weet, maar toen ik trouwde had ik nog wat met data. Tegenwoordig is mijn cijfergeheugen zo lek als een mandje. Maar dit terzijde.

Zondag, tijdens onze Some Serious Shopping-experience liepen we een bijoux-winkel binnen. Zoals altijd sta ik wat langer stil bij de ringen en pas er zowaar weer eens eentje. Die, vanwege het ophangmechanisme, net iets te klein was waardoor het even worstelen was om hem weer af te krijgen. ‘Heb ik jou dat verhaal van mijn trouwring wel eens verteld?’, vraag ik aan Harriëtte. Nee dus. Ik vertelde het haar en dacht… Dat verhaal is best wel blogwaardig. Bij deze dus.

Ik was zes maanden zwanger toen wij gingen trouwen. Tien jaar eerder had het ‘een moetje’ geheten, nu was het gewoon ‘goede timing’. Van trouwringen wilde wij beide niet weten maar ik wilde best wel een mooie ring hebben. Mijn aanstaande echtgenoot keek naar de ringen die ik had, ging diep nadenken en ontwierp een ring die hij door de goudsmid in het dorp liet maken. Witgoud, met twee geel-gouden banen en zes briljantjes.

De avond na onze bruiloft deed ik de ring af om hem de volgende morgen weer om te doen. Die avond kreeg ik de ring niet af. Zes maanden zwanger; dan wil je wel eens een beetje opzwellen en zo. ‘Dan niet’, dacht ik en ging naar bed. Tegen een uur of 12 word ik wakker. Mijn hand klopt. Nadere inspectie leert dat mijn hand nog  verder gezwollen is. Dusdanig dat de ring de bloedtoevoer naar mijn ringvinger begint te stremmen. Die vinger begon al aardig blauw te worden. Ik sta op en ga naar beneden waar mijn kersverse echtgenoot nog voor de TV hing. We gingen aan de slag met boter, ijswater en weet ik wat maar de ring verrekte het om mijn vinger te verlaten. Na drie kwartier prutsen was ik aan het eind van mijn latijn. Echtgenoot ook. Hij pakte in de garage een kniptang en knipte de ring voorzichtig door.

Achteraf bezien een voorteken dat ons huwelijk niet lang zou duren. Maar ja, achteraf praten is makkelijk.

© Rianne, 13 oktober 2014

Advertenties

17 thoughts on “Voorteken?”

  1. Ik zou echt totaal in paniek raken als ik een ring niet van mijn vinger af zou krijgen. Misschien ook symbool voor het feit dat ik niet wil trouwen, haha!

    1. Dat zei ik ook toen ik zo oud (lees jong) was als jij. En nu zou ik het ook niet meer doen. Maar toen was trouwen wel zo handig qua kind erkennen door de vader. Dat kostte anders behoorlijk wat moeite.

  2. Bij een vriendin van mij viel de ring ineens gebroken van haar vinger.
    Bleek later ook een voorteken… Toch jammer!

  3. Zo te lezen was hij in het begin wel liefdevol en attent. Jammer dat het dan toch mis gaat op een of andere manier.
    Het moet dan wel erg zijn geweest.

Reacties zijn gesloten.