Koetjes en Kalfjes

Hoog water

Zaterdag tijdens mijn wandeling over de dijk valt het mij op hoe hoog het water in de Maas staat. Hoog, maar nog niet zo hoog dat het water aan de dijk komt. Het hoge water, in combinatie met de 21ste verjaardag van Yep doet mij terugdenken aan de laatste Yep-loze maand.

Een dag of wat voor de kerst kreeg ik mijn eerste wee. Er volgde er nog een aantal maar echt doorzetten ho maar. Dus togen we gewoon op eerste kerstdag naar het Zuiden en tweede kerstdag naar het Brabantse land. Als ons kind tijden een van deze dagen ter wereld wilde komen… No big deal. Op beide routes kwamen we ziekenhuizen genoeg tegen.  Maar hij kwam niet.

Door al dat gewee, in combinatie met wat koorts holde mijn nachtrust en daarmee mijn conditie met sprongen achteruit waardoor de verloskundige op derde kerstdag besloot mij een paar nachten op te laten nemen in het ziekenhuis. Ik voelde mij te beroerd om echt tegen te sputteren al wilde ik helemaal niet naar een ziekenhuis toe maar was wel toe aan een nacht goed slapen. De gynaecoloog aldaar werd ingeseind en ik mocht komen om daar met behulp van een ongeboren kind-veilig slaapmiddel een goede nachtrust te ondergaan.

Het was beestachtige druk in het ziekenhuis te Venray. Fusiepartner Venlo stond vanwege een dijkdoorbraak onder water en de meeste patiënten waren naar Venray overgebracht. Gevolg: De afdeling gynaecologie lag hartstikke vol en ik werd, met nog twee andere patiënten op de eerste kamer van de aansluitende afdeling dagverpleging neergelegd. Door de enorme drukte was de kamerindeling niet handig. De mevrouw rechts van mij was een week eerder bevallen van een gezonde dochter maar kon niet naar huis daar het water daar nog hoger stond dan in het Venlose ziekenhuis. De mevrouw links van mij had net een miskraam gehad.

Na eerst in de middag en het begin van de avond zo ongeveer alle toenmalige assistenten aan mijn bed te hebben mogen verwelkomen (inclusief -tig keer hetzelfde onderzoek met telkens eenzelfde uitkomst maar een andere prognose) vond ik het tijd worden om te gaan slapen. Ik kreeg geen slaappil want daar had de gynaecoloog niet over gezegd.

Met een zacht snikkende vrouw links van mij, en een moeder met huilend kind rechts van mij kwam er van slapen niet veel. Na een paar uur werd het eindelijk aan beide kanten stil en begon ik weg te dommelen. Ineens hoor ik een paar klompen over de gang kletteren en even later schijnt iemand met een zaklamp in mijn gezicht. Floep, mijn ogen gingen weer open.  Dit zaklamp gebeuren herhaalde zich nog een aantal keren. De avondverpleegkundige werd vervangen door een nachtzuster die mij streng toesprak: Ik moest toch echt proberen te slapen want al dit wakker liggen was slecht voor de baby. Zucht.

De volgende ochtend na het ontbijt verscheen de gynaecoloog van dienst met in zijn kielzog alle assistenten. Hij keek op mijn kaart en zag dat de koorts zo goed als geweken was. Ik werd acuut ontslagen. Om tien uur werd ik opgehaald, om elf uur lag ik in mijn eigen bed en ergens de volgende dag rond die tijd werd ik wakker. Door alle onderzoeken waren de weeën spontaan gestopt en startte pas weer rond de verwachte datum.

Hoog water en mijn eerste en enigste ziekenhuisopname ever hebben in principe niets met elkaar te maken en toch moet ik elk jaar wanneer het water hoog staat weer even aan die rampnacht denken.

© Rianne, 13 januari 2015

Advertenties

8 thoughts on “Hoog water”

  1. Als zwangere ben je vee minder mobiel. Als je dan ook nog op de laatste weken loopt en je het formaat van een gestrande walvis hebt, kun je idd wel wat rust gebruiken. Maar de koorts was het gevaarlijkst, denk ik. Wel een bijzonder moment, zowel de hoge waterstand als de rompslomp in het ziekenhuis. Je hebt je er goed doorheen geslagen!
    Liefs Kakel

    Like

  2. O ja, dat hoge water herinner ik me goed hoor. Wat een miscommunicatie daar toen in het ziekenhuis. Jammer. Ik was zwanger ten tijde van de laatste Elfstedentocht. Alles was bevroren in huis:-(

    Like

  3. Dat moet een enorme belevenis zijn geweest. Het water stond best hoog. Maar jij hebt aan dit drama een mooie zoon overgehouden.

    Like

Reacties zijn gesloten.