Lifestyle op z'n Wiebels

Gevaarlijk?

Het begon allemaal heel onschuldig. Ik liep een klein winkeltje binnen, snuffelde wat in de rekken, vond een leuk bloesje, wisselde wat woorden uit met de dame achter de kassa, betaalde en ging naar huis. De keer erop vond ik een leuke broek, de dame en ik babbelde wat langer, ik betaalde en ging naar huis. De derde keer had ik Yep bij mij. Jaartje of zes en een stuiterbal eerste klas. ‘Kijken met de oogjes’, zei ik, ‘Niet met de handjes’. De dame achter bij de kassa was minder gestrest dan ik. Yep keek maar een klein beetje met zijn handjes totdat hij bij de bak met gelukspoppetjes aan kwam. ‘Waarom zitten er niet door alle poppetjes touwtjes’, vroeg hij nieuwsgierig. ‘Omdat die wel eens losschieten wanneer mensen in de bak rommelen om de mooiste er uit te zoeken’, was het antwoord. ‘Maar ik kan ze heel makkelijk weer maken, wil je dat zien?’. Yep wilde dat wel zien. Sterker nog, hij wilde het zelfs proberen. En zo stond mijn kleine stuiterbal ineens uiterst geconcentreerd gelukspoppetjes te ‘repareren’ en werd het winkeltje ook zijn favoriete winkel.

Het kleine winkeltje werd een iets groter winkeltje en de gesprekken tussen haar bij de kassa en mij werden langer en persoonlijker. Op een onverwachtse personeelsloze dag kwam er een hele lading kleding net toen ik de winkel inliep. Automatisch ging ik mee uitpakken, prijzen en ophangen. Een paar weken later ‘verkocht’ ik mijn eerste steen. Ik hielp wel eens mee op de Paasmarkt, ging wel eens mee naar een paranormale beurs. Mijn toenmalige baas moest er om lachen wanneer ik zei dat ik mij aan het oriënteren was op ander werk. En hij had gelijk. Het is liefdewerk oud papier.

De tijd dat ik wekelijks in de winkel te vinden was ligt ondertussen ver achter mij. Op mijn vrije dag zijn zij gesloten. Maar loop ik een keertje binnen en is het druk, dan steek ik automatisch de handen uit de mouwen. Ook wanneer ik een mouwloos jurkje aan heb. Maar er ‘echt’ gewerkt heb ik al heel lang niet meer.

Donderdagavond kom ik thuis in een donker huis. Alle tekenen wezen er op dat Yep na zijn stage nog niet thuis was geweest. Ik vis mijn telefoon uit mijn zak en zie een paar app-jes van hem. Hij is in de winkel binnen gelopen en blijven plakken. Vriendin heeft door ziekte en een extra beurs zaterdag een personeelsprobleem. Of ik misschien in de winkel…? Ik bedenk mij geen moment en app terug ‘Ja, prima. Hoe laat moet ik er zijn’. Half 10. Best een schappelijke tijd om aan de slag te gaan op mijn vrije dag.

Na mijn spontane ‘ja’ bekruipt mij even het gevoel van ‘Niet slim. Niet handig. Wellicht gevaarlijk’. Gevaarlijk? zie ik een aantal van jullie denken. Wat is er nu gevaarlijk aan werken in een winkel. Heel simpel… Het is een winkel vol gala kleding en wat heb ik sinds vorig weekend niet meer? Juist ja. Gala. Gelukkig zijn de dames Me, Myself & I voor de verandering het eens… Ik heb geen galajurk meer nodig. En verder ga ik er gewoon van uit dat het morgen de hele dag zo druk is dat ik geen tijd heb om ‘domme’ dingen te doen en dat ik met lege handen weer naar huis ga. En anders ben ik gewoon ‘kei-sterk’. Maar beloven doe ik niets. Zo goed ken ik mijzelf ondertussen ook al. 😉

© Rianne, 6 maart 2015

Advertenties

5 thoughts on “Gevaarlijk?”

  1. Je weet wat ze zeggen van zelfkennis, hè? Dat dat de schoonste zaak is 😉
    We lezen het wel!
    Liefs Kakel

Reacties zijn gesloten.