Koetjes en Kalfjes

Een keertje niet..

Wanneer ik na mijn tweede winkeljuffrouw-zaterdag op rij huiswaarts keer ben ik, ondanks het feit dat het niet zo druk was als een week eerder, moe. Ik weet ineens weer waarom ik maar een vierdaagse werkweek heb. Waarom ik slechts 30 uur per week werk.

In de wetenschap dat ik een deel van de zondag niet thuis ben begin ik aansluitend aan het eten (met dank aan kok Yep) aan de was. Om de een of andere reden lopen de kaboutertjes mijn huis wel in maar als ze de berg werk zien lopen ze ook net zo hard weer naar buiten.

Zondagochtend word ik wakker met een koude neus. Een ijskoude neus. ‘Dit is geen weer om te rennen’, zegt mijn neus. Ik duik terug onder de dekens en val zo waar weer in slaap. Wanneer ik eindelijk wakker word heb ik nog geen zin om op te staan. ‘Laat het huishouden en het huiswerk maar even roepen’, denk ik, pak mijn iPad en trek mij weer terug in bed. Heel wat stomme spelletjes verder is het ineens laat.  Zo laat dat Yep al uit bed is. In een razend tempo is het brunchen, wassen en aankleden, was in de droogtrommel stoppen en op naar Eindhoven en later door naar Best waar wij in gezelschap van de ganse familie (5 man sterk) onder het genot van een ouzootje en een Olympia-schotel Mams verjaardag vieren.

Tegen een uur of negen brengen Yep en ik Mams naar huis. We drinken nog wat, ik speel nog even thuiszorg en dan vertrekken we naar huis want hoewel ik op maandag vrij ben mag Yep gewoon stage lopen. ‘Zo zijn jullie toch nog redelijk op tijd thuis’, zegt Mams bij het afscheid. Ik knik en zeg ‘Maar wel te laat om nog een verhaal van Lamme Urgh te schrijven. Dat moet morgenochtend maar’.

En toen was het, na een veel te korte en onrustige nacht, maandagochtend. Een maandagochtend zonder zin om te schrijven, te studeren, te poetsen, te…  Uiteindelijk schop ik mijzelf naar buiten voor een heen-en-weertje over de dijk. Ondanks de waarschuwing van mijn weer-app is het lekker buiten. Ik knap er zo waar van op, word er wat wakkerder van. Net als van de warme douch die ik verdient heb. Uiteindelijk, aan het eind van de dag, en na afzegging van de trolley-brigade, heb ik alles gedaan wat er voor maandag op de planning stond. Met uitzondering van Lamme Urgh deel x schrijven. De woorden willen niet komen, het plot sijpelt als droog zand tussen mijn vingers weg  en de hoofdpersonen rennen als een kip zonder kop van hot naar haar. Ik word er onrustig van. Ik wil niet onrustig zijn.

Ik gooi de handdoek in de ring. Dan maar een keertje niet. Dan maar een keertje geen Urgh op maandag. Volgende week beter. Ik krijg instant rust. Precies wat ik nodig heb op deze maandagavond. Rust. Want morgen, morgen start mijn werkweek weer. Een vierdaagse dit keer. Dat is lang zat.

© Rianne, 16 maart 2015

Advertenties

5 thoughts on “Een keertje niet..”

  1. He joh, dat ik gisteren ‘Urghde’ was vooral om te laten weten dat het me opviel dat hij er niet was. Niet als ‘doe ’s snel schrijven ja’. En verder moet je gewoon bloggen zoals je zelf wilt en vooral goed op jezelf passen.

  2. Jeetje, het was mij niet eens opgevallen dat Urgh altijd op maandag voorbij komt. Lekker toch om een keer de boel de boel te laten? Groot gelijk!

Reacties zijn gesloten.