Koetjes en Kalfjes

Prikje

Meneer De Bruin was ons eerste konijn wat op bezoek ging bij de dierenarts. Een keer is hij er geweest. Dat was ook gelijk de laatste keer. De arme stakker was ongeneeslijk ziek en in laten slapen was de meest humane optie. Zo geschiedde. Een aantal weken later deed Gremlin zijn intrede in huize Wiebeldum en een van de eerste dingen die ik deed was navragen of hij zijn inentingen tegen diverse enge konijnenziektes had gehad. Niet dat Meneer De Bruin aan een enge konijnenziekte was bezweken maar zekerheid voor alles.

Gremlin

Gremlin bleek te zijn ingeënt. Daar was ik wel blij om. Het idee om toe te kijken hoe er een naald in dat kleine lijfje werd gestopt. Brrr. Best bijzonder wanneer je bedenkt dat ik nooit moeite heb gehad met toekijken hoe Yep de ene na de andere inenting kreeg of hoe de ene na de andere naald in mijn arm is verdween.

Dinsdagochtend, na een zware lange nacht vol slapeloosheid, mocht ik mij bij de bus van het bevolkingsonderzoek borstkanker melden. Na vijf keer naar het vogeltje gelachen te hebben stond ik weer buiten, tegenover de praktijk van de dierenarts. Die open was. Ik liep naar binnen om na te vragen of Gremlin wederom ingeënt diende te worden en of zijn nagels geknipt konden worden. Dat kon. Ik maakte een afspraak voor aanstaande maandag. Op weg naar huis bedacht ik mij dat het misschien ook wel handig was voor mijzelf weer eens een doktersafspraak te maken. Daarna belde ik mijn baas om te vragen of het goed was dat ik de rest van de dag ook thuis bleef. Iets met behoorlijk duf zijn. Maar niet zo duf om niet te beseffen dat het, gezien de werkplanning van volgende week, misschien niet zo handig was om afspraken op maandag te maken. Ik belde met de vraag of Gremlin ‘s-middags al mocht komen. Dat kon.

Om half vier was het zo ver. Na een kort maar hobbelig ritje stonden we bij de dierenarts op de stoep. Gremlin was meteen aan de beurt en kreeg een volledige medische check. Zijn oren zijn mooi schoon, net als zijn vacht. Hij gaf geen kik toen hij zijn prikje kreeg en het knippen van de nagels van zijn rechterpootjes was ook geen probleem. Tegen de tijd dat de pootjes aan de linkerkant aan de beurt waren had hij door wat er ging gebeuren en was hij wat minder vrolijk. Daarna werd nog even zijn geslacht gecheckt (hij is echt een jongetje) en konden we weer vertrekken.

Nu loopt hij een beetje door de kamer. Het is wel wennen. Daar waar wij hem eerst tikketikketik lichtvoetig door de kamer hoorde lopen klinkt het nu allemaal wat zwaarder en bonkiger. Maar het belangrijkste is dat hij voor een jaar gevrijwaard is van het krijgen van enge konijnenziektes. Daar hoef je namelijk geen ziek konijn voor tegen het lijf te lopen. Gestoken worden door een besmette vlieg of mug is al voldoende.

© Rianne, 26 mei 2015

Advertenties

4 thoughts on “Prikje”

Reacties zijn gesloten.