Me Myself & I

Weer begonnen

Het brein van een groot deel van de wereldbevolking is zo geprogrammeerd dat de herinnering aan fysieke pijn, van welke aard dan ook, met het verstrijken der jaren minder intens wordt. Wat maar goed is ook, anders was de mensheid al lang uitgestorven want de gemiddelde bevalling valt niet onder het kopje pijnloos. Die van mij ook niet maar als je mij nu vraagt welke pijn ik als erger heb ervaring, de bevalling, een flinke fibromyalgie-aanval, de hernia of het ontstoken wortelkanaal moet ik je het antwoord schuldig blijven. Soms ben ik een bikkel.

Het antwoord op de vraag ‘Was de fibromyalgie toen (2001) erger dan nu’ moet ik eigenlijk ook schuldig blijven. Wat best bijzonder is. Toen kon ik namelijk nauwelijks 50 meter loslopen, nu ren ik ongeveer 4 kilometer. Toen was ik het meest optimale petrischaaltje voor elke bacterie, elk virus wat een gastvrouw zocht, tegenwoordig ben ik redelijk gezond.

Dat impliceert dat de fibromyalgie flink vermindert is. Wat het zo lastig maakt om een eenduidig antwoord op de vraag te geven is het feit dat het mij nooit duidelijk is geworden welke klachten, welke pijn, veroorzaakt werd door fibromyalgie en welke klachten, welke pijn het resultaat was van te weinig bewegen, hypermobiliteit, te veel suiker, vet en e-nummers nuttigen, te veel stress, vitamine D3 te kort, magnesiumgebrek, een minder functionerende schildklier, het categorisch weigeren van chemische hulpmiddelen, structureel fysiek overbelast zijn, slecht slapen, energie en futloos zijn. Of van de angst voor pijn. Want soms, soms laat het brein de scherpe randjes niet vervagen maar maakt hij deze door angst voor een herhaling alleen maar scherper waardoor ook dit mens zich bij tijd en wijle een watje voelt. Een weke toffee.

Nu maakt het antwoord op de vraag mij ook niet zo gek veel meer uit. Ergens heb ik namelijk het idee dat het een kip-ei verhaal is en ik de vinger nooit op de niet meer zo zere plek kan leggen. Wat ik wel weet is dat een deel van de opwaartse spiraal veroorzaakt wordt door het feit dat ik wat minder wars ben geworden van het innemen van chemische hulpmiddelen. Niet alleen begin ik eerder met het slikken van ontstekingsremmers, ik ga er ook langer mee door waardoor ik, dankzij minder pijn, beter slaap, energieker wakker wordt, na mijn werk nog energie over heb om te koken, te bewegen.

Mijn grootste dilemma is de laatste jaren: wanneer precies beginnen en wanneer stoppen. Over stoppen wil ik het nu nog niet hebben. Over het beginnen wel. Anderhalve week geleden ging ik na lange tijd weer eens rennen. Het was zwaarder maar vooral kouder dan verwacht met als gevolg dat ik vier dagen enorme spierpijn heb gehad. Toen ik maandag weer ging rennen nam ik 50mg diclofenac in. Uit voorzorg. Natuurlijk was het maandag beter weer dan vorige week zaterdag maar het verschil qua lopen maar vooral ook pijn en energie achteraf was dusdanig groot dat ik dinsdag een herhaalrecept voor de diclofenac heb aangevraagd. Ik ben weer begonnen met de chemische opbouw.

Iets met wijzer worden en geen zin meer hebben in onnodig pijn lijden. Zou zelfs ik wijzer worden? 😉

© Rianne, 27 oktober 2015

Advertenties

4 thoughts on “Weer begonnen”

Reacties zijn gesloten.