Koetjes en Kalfjes

Zonnetje

Het global warming concept is in de long run niet iets om vrolijk van te worden. Maar ik leef in het hier en nu en wanneer ik een dagje of twee luieren op het programma heb staan en het zonnetje schijnt dat het een lieve lust is zou ik gek zijn daar geen gebruik van te maken en zo bivakkeren Gremlin en ik al twee dagen op het balkon. Ondanks een datum die vraagt om warme chocolade melk en fleedekentjes trek ik mijn fleecevest uit, zet de luierstoel in de meest optimale ruststand, doe mijn ogen dicht en geniet van de zon op mijn gezicht.  Mijn bril doet dienst als haarband.

Gremlin

Na een uurtje of wat van meditatieve rust en nadenken over mogelijke plotwendingen in het verhaal van Lamme Urgh vind ik het welletjes geweest, zet de stoel iets rechter en pak er een boek bij. Mijn bril doet nog steeds dienst als haarband. Lezen is dorstig werk en ik sta op om een vol glas koel water te halen. De chocolade lacht naar mij, ik lach terug en breek een stuk af. Buiten is het iets frisser geworden dus pak ik mijn vest en trek het aan.

Nog steeds stekeblind (min 6,5 en min 4,5) plof ik weer in mijn stoel en geniet van de chocolade, de zon, de rust. Mijn haar kriebelt in mijn nek. Kriebelt rond mijn sleutelbeen. Kriebelt richting mijn decolleté. Decolleté? Ik kijk en zie hoe een grote dikke zwarte spin op het gemak richting mijn decollewattus wandelt. ik spring op en sla wild in het rond. De chocolade valt, de spin verdwijnt. Maar waar naar toe. Ik sprint naar de badkamer, gooi mijn kleren uit. Geen spin te bekennen. Die moet nog ergens op het balkon ronddwalen.

Ik kleed mij weer aan, ga weer naar buiten. De zon schijnt nog steeds heerlijk. Nodigt uit om verder te lummelen, te lezen, te genieten. Alleen die spin… WAAR IS DAT KRENG GEBLEVEN? Zucht…

Ik vermoed dat er ergens op mijn balkon, verscholen onder een houten tegel, achter een bloempot of de vuilnisbak een dikke zwarte spin rustig zit bij te komen van een onvrijwillige vliegtocht die een abrupt einde maakte aan een heerlijke wandeling in de najaarszon.

© Rianne, 1 november 2015

Advertenties

9 thoughts on “Zonnetje”

  1. Oh gruwel.. dan zou ik ook niet meer rustig zitten. Je weet dat ze er zijn, maar je wilt ze liever niet zien, want dan zijn ze er nog erger ofzo.

    Ik zie met bewondering dat jij élke dag wat schrijft? Wow, dat vind ik knap!

  2. Het lijkt me heerlijk om in deze tijd van het jaar nog buiten te kunnen zitten Rianne.
    Wij zitten al dagen in de mist die soms zo dik is dat we het huis van de overbuurman amper kunnen zien. Zelfs de hondjes vinden het niet fijn om buiten te zijn.

    Die spin is vast ook van jou geschrokken maar ik zou het ook griezelig vinden als ze zo dichtbij komen 😉

    1. Ik woon voor mijn gevoel vaak aan het einde van de wereld maar het is echt wel het Zonnige Zuiden. Ook nu staat de deur weer open en zit ik lekker op het balkon.

  3. Dat zou een hilarisch filmpje opgeleverd hebben 🙂 Sorry, ik ben niet wraakzuchtig. Alleen niet bang voor spinnen. Daar heb ik mijn dochter voor…
    Lieve groet

  4. Oh gatver! Ik ben niet bang voor spinnen maar ze moeten niet op me gaan zitten. Brrrr! En ohhh, ik vergeet steeds bij te lezen bij Lamme Urgh! Binnenkort!

Reacties zijn gesloten.