Lifestyle op z'n Wiebels

Dan niet …

Minions - pricetagZaterdag togen vriendin en ik richting Roermond om een dagje te shoppen. Voor de mensen die ‘ons’ nog niet kennen: Shoppen staat in ons geval voor een winkel of 3-5 van binnen bekijken, ergens een goede kop koffie drinken en uitgebreid lunchen. Hoewel wij nauwelijks winkels van binnen zien blijft er regelmatig iets aan mijn vingers plakken wat ik eigenlijk niet nodig heb. Zucht.

Nog maar net in Roermond zien we een nieuw, veelbelovend winkeltje. Zo eentje waar ik alleen met mijn handen in mijn zakken naar binnen mag. Kijken met de oogjes, niet met de handjes. Ik loop het winkeltje door en mijn oog valt op een klein rugzakje waar de naam Wiebel met grote letters op stond. Ik duwde mijn handen nog wat dieper in de zakken en liep door. Tijdens de tweede rondgang pakte ik het ding even aan. Gewoon om te voelen hoe zwaar het was en om te kijken hoe het ding er van binnen uit zag.

En om naar de prijs te kijken. Die lag iets hoger dan gehoopt, dus ik zei nee.Iets met rustig nadenken en zo.

 Tijdens de laatste sushi-ronde wist ik dat ik bezweken was. ‘Ik ga het tasje kopen’, zei ik tegen vriendin. Het kwam niet als verrassing en zo liepen wij een half uurtje later richting het winkeltje. Bij binnenkomst werd ik meteen herkend en de verkoopster dacht ‘Kat in het bakkie’. Ik liep naar het tasje en controleerde de lengte van de hengsels. Een rugzak met te korte hengsels is namelijk niets. ‘Te koort’, zei ik tegen vriendin. Volgens de verkoopster viel het wel mee. Ze verstelde de riemen en inderdaad, ze waren een stuk minder kort dan ik in eerste instantie had gedacht. Ik hing het ding op mijn rug en overlegde even met vriendin. ‘Hij past’, zei ik, ‘Maar wat denk je als ik een dikke jas aan heb?’. Voordat vriendin kon antwoorden zei de verkoopster ‘Maar dit tasje draag je toch niet met een dikke jas. Dit is een tasje voor de lente en de zomer of voor een mooie herfstdag’.

Tja, had zij haar mond gehouden was ik hoogstwaarschijnlijk gezwicht ondanks de krapte bij een dikke jas. Nu niet. ‘Ik doe niet aan zomer en wintertasjes’, zei ik, deed het tasje af en zette het met een gevoel van  pang terug op de plank.

Ondertussen is het pang-gevoel verdwenen en heb ik geen spijt van mijn impulsieve nee. Ben ik er zelfs heel erg blij mee. Punt voor mijzelf.

© Rianne, 7 november 2015

Advertenties

9 thoughts on “Dan niet …”

  1. Die opmerking van de verkoopster deed dus letterlijk de deur dicht Rianne!
    Knap dat je nee zei en fijn dat je er geen spijt van hebt 🙂

  2. Toppie! Lekker gevoel, hè? Ik heb dat altijd als ik een complete Ikea-vestiging doorkruis en met lege handen buiten kom. *trots*

Reacties zijn gesloten.