Me Myself & I

Nooit zou ik er aan wennen….

We schrijven 1999 en ik wist het zeker. Nooit, maar dan ook nooit zou ik wennen aan het feit dat ik Yeppertje om het weekend twee hele dagen moest missen. Natuurlijk gunde ik Yep tijd met zijn vader en vice versa maar wennen aan het gemis? Nooit!

Ondertussen weet ik ‘Zeg nooit nooit’. Niet alleen wende ik aan het idee maar na verloop van tijd voelde ik mij heel rijk met om het weekend geen kind over de vloer. Twee weekenden per maand waarin ik even geen ‘Maham’ was maar Me, Myself and I. Tijd om te studeren, huis te kuisen, bij vrienden op bezoek te gaan, naar uitjes te gaan. Een soort Walhalla dus.

Tot grote vreugde van zowel zijn vader als mijzelf hield Yep het schema ‘om het weekend naar pap’ elf jaar lang vol. Van zijn vijfde tot zijn zestiende. Het omslagpunt kwam toen zijn vader ging verhuizen naar een plaats met een reistijd van een uur. Dat was volgens Yep niet meer te doen en om het weekend werd een keer per maand en wijzigde toen naar soms.

Nooit zou ik er aan wennen dat hij niet elk weekend thuis was… Nou, mooi dat ik er flink aan moest wennen toen hij weer alle weekenden hier doorbracht. Niet dat ik last van hem had of echt rekening met hem moet houden. Yep was en is een makkelijk en zelfstandig kind. Maar toch.

Nu hij meestal hier is geniet ik extra van de keren dat hij er niet is. Niet dat ik bijzondere dingen doe hoor, maar gewoon, even het huis voor mijzelf hebben is gewoon heerlijk. Een van die momenten is het eerste weekend van november. Dan heeft hij altijd familieweekend en heb ik het rijk alleen.

Zondag sta ik redelijk op tijd naast mijn bed. Ik stuur hem een app met de vraag of hij voor of na het eten thuiskomt. ‘Waarschijnlijk voor maar hij is er niet zeker van. Ik ga met de was, vaat en stofzuiger aan de slag. Het is lekker weer. De balkondeur staat open, de was wappert buiten en Gremlin snuffelt er wat rond. Rond de klok van 12 uur ga ik douchen. Ik stap net onder de douche vandaan wanneer ik een vreemd en onbekend geluid hoor. Gremlin die met zijn kooi aan het slepen is, denk ik. Ik sla een handdoek om mij heen en loop de kamer in. Daar zit Yep op zijn vertrouwde plekje achter de laptop.

Het is weer voor een paar maanden gedaan met mijn vrijheid ;-).

© Rianne, 8 november 2015

Advertenties

12 thoughts on “Nooit zou ik er aan wennen….”

  1. Ik heb ze 2 keer per week , gelukkig op vaste ochtenden, donderdag en zondag, behalve oudste dochter, die woont verder weg.
    Als ze komen vind ik fijn, als ze weer weggaan een zucht van verlichting.;
    Wanneer de oudste komt met haar twee dochters is het feest. We gaan wandelen, shoppen ergens lekker een hapje eten. Dat gebeurt ca.om de 2 maanden.

    Fijne dag, groetjes, Ria

    Like

  2. Ik ben blij dat mijn huis nog steeds als een thuis voelt voor de kunstenmaakster, maar haar eigen thuis is niet meer mijn huis. het went, maar iets minder makkelijk als de vorige dames aangaven.

    Like

  3. Hoe herkenbaar weer, alleen zit bij ons de klad er wel vaker in. Als vader het weekend niet zo gezellig maakte of de kids afspraken hebben. En dat komt steeds vaker voor nu zo groter worden :/

    Like

    1. Breek mij de bek niet open… Als er dan toch voordelen moeten zitten aan scheiden, dan is het zo af en toe even rustig bij kunnen tanken zonder kind in de buurt… 😉

      Liked by 1 persoon

  4. Ik was vroeger wel een jaloers op dat bezoekrecht. Dat hadden wij niet dus ik was nooit zonder kind. Om te zorgen dat ze toch leerde dat ze best (even) zonder haar moeder kon, stuurde ik dochterlief wel eens uit logeren bij mijn zus. Dan keek ik reikhalzend uit naar mijn vrije avond en maakte 1001 plannen. En als het zover was, deed ik helemaal niks. Omdat ik mijn draai niet kon vinden in mijn lege stille huis…

    Like

Reacties zijn gesloten.