Me Myself & I

Dompertje

Minions - in the endToen ik halverwege vorig jaar in opdracht van de huisarts glutenvrij ging eten heb ik wat speurwerk op het net uitgevoerd in de hoop te ontdekken of dat glutenvrije gedoe tijdelijk of blijvend zou zijn. Dat kon het net mij natuurlijk niet vertellen. Wel leerde ik dat het a) soms wel een half jaar duurt voordat je de effecten van glutenvrij eten echt merkt en b) hoe je na een half jaar glutenvrij eten kunt checken of eventuele resultaten het gevolg zijn van glutenvrij eten of dat positieve resultaten puur op toeval berusten.

Mijn lijf vertelde mij al snel dat ik geen half jaar hoefde te wachten op resultaten. Binnen twee weken was een deel van mijn pijnklachten als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat stemde mij positief en maakte het volgen van een glutenvrij dieet een stuk makkelijker. Want neem maar van mij aan dat glutenvrij eten best lastig is. Het haalt een deel van de spontaniteit uit het leven.

Vandaar dat ik, misschien tegen beter weten in, uit bleef kijken naar het moment waarop ik kon gaan checken of de verbetering door glutenvrij eten komt of op toeval berust. Dit checken doe je door middel van het nuttigen van gluten en dan maar zien wat er van komt. Dat checken doe je dus niet zo maar op een willekeurig moment want met een beetje pech ben je een paar dagen ziek. Al datum prikkend droomde ik over kroketten of bruine bolletjes kaas. Ik weet het, geen hoogstaand culinair werk, maar ik ben nu eenmaal een junkfoofjunk.

Het werd woensdag 30 december. Ik kocht tussen de middag een salade op het werk. Hij smaakte mij prima. Een half uur later begonnen mijn darmen te rommelen gevolgd door buikpijn, een opgezwollen buik. Ik mocht sprintjes gaan trekken. De volgende dag waren mijn darmen weer wat tot rust gekomen maar ik had nog steeds een opgezowllen en pijnlijke buik. Ik was moe. Had hoofdpijn. Voelde mij lamlendig ondanks een extra dosis pijnstillers.

Ik zag mijn broodje kroket droom in rook opgaan. Niet alleen dat. Vanwege de reactie op een kruisbesmetting (ik vermoed dat de medewerkster die de salade klaar heeft gemaakt even daarvoor de broodjes op de bakplaat of in het broodmandje heeft gelegd) weet ik nu dat de salades op het werk ook een no-go area zijn geworden. Weer een stukje ‘spontaniteit’ (lees: luiheid) weg.

Gelukkig is het wel voor een goed doel, want anders…

© Rianne, 3 januari 2016

Advertenties

8 thoughts on “Dompertje”

  1. Ik geef toe, anders eten of het nu glutenvrij, Paleo of vegetarisch is, het haalt de spontaniteit uit je leven, ergens gaan eten vraagt nu veel meer inspanning,…….maar toen ik na de feestdagen weer kampten met allerlei problemen, is voor mij de balans makkelijk te maken,..en ja, we hebben veel te laten maar gelukkig krijgen we veel in de plaats,…

  2. Ik was er al bang voor.. je komt er dus gewoon nooit meer vanaf hè.
    Dat is wel even slikken ja… maar zonder pijn kunnen leven is ook wat hè, dus heb je het er voor over!

  3. Je had gehoopt op een “sjoemelslaatje.” Helaas…het ging in rook op. Maar het is idd voor een goed doel. Ik vind je een kanjer!

Reacties zijn gesloten.