Me Myself & I

Je kan mij ook niets laten doen..

In 2012 maakte ik deel uit van de projectgroep die belast was met de implementatie van een nieuw HR, Inkoop & Logistiek, Financieel en Roosterpakket. Die implementatie heeft de gehele projectgroep bloed, zweet en tranen en heel heel heel veel tijd gekost maar we hebben het binnen de gestelde deadline gehaald. Nipt, maar gehaald is gehaald.

Als dank voor onze inzet kregen alle betrokken in april 2013 een bon van € 150,00 te besteden aan een hotelovernachting. Ik stopte de bon in mijn agenda, luisterde naar de verhalen van collega’s die de bon al in hadden gewisseld en vergat het ding. Ik ben niet zo van de overnachtingen elders.

Begin 2015 kregen wij weer een bon. Ik stopte hem in mijn agenda, zag het andere exemplaar zitten en mompelde: ‘Goh, nu heb ik er twee om op te maken’. Een van de collega’s wist mij te vertellen dat ik haast moest maken met het inwisselen van bon 1 want die was maar beperkt geldig. ‘s-avonds keek ik op het net en zag dat ik tot 4 april 2016 de tijd had om de bon in te wisselen. Ik vroeg Harriette of zij een keer met mij op stap wilde en … vergat de bon.

Van de week dacht ik er weer aan en maandag, na het uitstapje met de trolleybrigade prikte Harriette en ik een weekend en namen achter de laptop plaats om een hotel te zoeken en te reserveren. ‘Telefoonnummer?’, vroeg Harriette en ik noemde mijn telefoonnummer. ‘E-mail adres?’, vroeg Harriette en ik zei mijn e-mail adres. ‘Weet je dat zeker?’, vroeg Harriette en ja, ik wist het zeker. Dat ik geen bevestiging van de reservering kreeg weet ik aan traag internet.

Eenmaal thuis had ik nog geen bevestigingsmail. Ineens realiseerde ik mij dat ik inderdaad een foutje had gemaakt in het e-mail adres. Zucht. Je kan mij ook niets laten doen. Ik zocht het adres van het hotel en belde. ‘Met Rianne Wiebeldum’, zei ik. ‘Ik zie net uw reservering’, zei de dame aan de andere kant van de lijn. Ik legde uit welke fout ik had gemaakt en gaf het goede e-mal adres door. Ik kreeg de bevestiging dat een glutenvrij ontbijt geen probleem was en met een ‘Ik hoop dat het dan beter weer is dan nu’ gevolgd door een ‘Tot ziens’ namen wij afscheid. Voor de veiligheid stuurde ik ook nog een mailtje naar de organisatie waar wij de boeking hadden gedaan. Inclusief mijn verontschuldiging.

Maar goed. Het paasweekend brengen wij lekker in Scheveningen door. Ik heb er zin in.

© Rianne, 1 februari 2016

Advertenties

11 thoughts on “Je kan mij ook niets laten doen..”

    1. Als ik dit soort acties toch niet meer had… Kon ik mijn lezers niet meer vermaken.. 😉 Want wie wil er alleen over perfectie lezen … ????

      Like

Reacties zijn gesloten.