Lifestyle op z'n Wiebels

Vaste afspraak!

Aangezien ik nooit iets zonder vallen doe was het wachten op het moment dat het ren-technisch tegen zou gaan zitten. Dat moment kwam op een koude zaterdag in februari. Achter glas zag het er best lekker uit. Buiten was het koud en stond er een harde wind. ‘Als ik maar eenmaal ren, dan komt het wel goed’, dacht ik en dik 2 kilometer leek ik gelijk te krijgen. Toen kwam de man met de hamer en zakte de gevoelstemperatuur ver beneden nul. Rillend en bibberend kwam ik thuis. Nog nooit eerder had ik mijn warme douche zo verdiend. Ik beloofde mijzelf een paar dagen rust. ’s-Maandags verzette ik geen stap. Donderdags melde ik mij bij de fitness voor een rustig half uurtje op de loopband.

Dus niet. Het was zwoegen, afzien, knijpen, kramp, ademnood, Tegen de tijd dat mijn programma er op zat begon ik duizelig te worden. Wiebelend en zwabberend kwam ik van de loopband af en plofte naast de stagiaire neer. ‘Gaat het?’, vroeg zij. Ik knikte dapper van ja en vroeg toen ‘Weet jij hoe dat ding werkt?’ Dat ding is de bloeddrukmeter en zij wist hoe die werkt. Nadat de bloeddrukmeter klaar was met zijn werk wist ik waarom ik als een natte dweil van de loopband was gekomen. Een bloeddruk van 99/60 is te laag voor een zware inspanning. Ik besloot weer een paar dagen rust in te plannen.

De dinsdag erop liet ik voor de veiligheid mijn bloeddruk weer meten om er achter te komen of ik weer kon gaan rennen. ‘Wow’, zei de verpleger die mijn bloeddruk opnam, ‘Wat een mooie bloeddruk. En dat zonder pilletjes’. Ik voelde mij fier met mijn bloeddruk van 135/79. ‘Morgen ga ik weer naar de fitness’, besloot ik.

En zo melde ik mij woensdag aan het eind van de middag in de fitnessruimte. Voor de zekerheid liet ik mijn bloeddruk nogmaals opmeten. 134/69. Keurig netjes wist ik ondertussen. Toch kwam ik na een kwartiertje afwisselend rennen en wandelen de man met de hamer wederom tegen. Na 20 minuten brak ik mijn training af. Weer liet ik mijn bloeddruk meten (nog even en ik ben verslaafd). Volgens de stagiaire die nu de honneurs waar nam was 112/80 na een inspanning keurig netjes.

Ik stond al op het punt om weg te gaan toen mijn favoriete instructeur binnen kwam. We bespraken mijn problemen met indoor-rennen. Te warm, te weinig lucht, twijfels over mijn talent op de loopband. ‘Misschien moet jij het rennen beperken tot buiten en hier aan de randvoorwaarden voor het rennen werken’, zei hij. Dat klonk als een goed idee en dat zei ik ook. Hij keek peinzend van mij naar de stagiaire en vroeg ‘Kom je volgende week weer op woensdag?’. Eerlijk zei ik dat ik dat eigenlijk niet van plan was. Dat woensdag niet zo’n geweldige dag voor mij was. Hij vond dat jammer want ‘Anders had M’, en hierbij wees hij op de stagiaire, ‘Een trainingsprogramma voor je op kunnen stellen en je kunnen begeleiden’. Ik dacht heel even na en besloot dat het een te mooi aanbod was om af te slaan.

Dus voorlopig heb ik een vaste afspraak op woensdag aan het eind van de middag! Eens kijken of mij dat wat gaat opleveren qua conditie en souplesse.

© Rianne

Advertenties

3 thoughts on “Vaste afspraak!”

  1. Mijn bloeddruk is standaard 60/105. Tenzij ik me ergens vreselijk over opwind (-:
    Heel slim om je bloeddruk te laten meten. Vooral omdat je nu weet waar het aan lag: niet aan je doorzettingsvermogen!
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.