Me Myself & I

Merseloop #3: Horde genomen

Vrijdagochtend staat er hardlopen op het menu. Ik kijk naar buiten en zie dat het regent. Ik kijk op mijn weer-app en zie dat het waarschijnlijk de hele dag niet droog gaat worden. Even overweeg ik om een streep door het hardlopen te trekken maar in gedachten hoor ik de dames Me, Myself & I al protesteren.

Een half uurtje na het ontbijt kom ik er niet meer onder uit. Het is de hoogste tijd om naar buiten te gaan. Om te trainen. Maar volgens welk schema? Volgens welke week van het lesprogramma van Evy? Eigenlijk maakt het niet uit. 30, 31, 32, 33 minuten, het is allemaal te kort om het rondje wat ik wil lopen te lopen zonder daarna nog een heel stuk zonder aanmoediging te mogen wandelen.

Ik trek mijn aerodynamische sportoutfit aan en voel een steek in mijn rechterlies. Inderdaad, ik heb weer lunches mogen doen en dit keer ging het rechts fout. ‘Dat wordt geen toptijd’, denk Ik somber. ‘Is dat dan je doel?’, hoor ik Me vragen. ‘Een toptijd neerzetten. Ik dacht dat het om de afstand ging’. ‘Het gaat ook om de afstand’, hoor ik mijzelf denken. ‘Wat zeur je dan over toptijd?’, vraagt Myself. ‘Waarom richt jij je niet op de afstand en laat de tijd voor wat het is?’ ‘De schema’s van Evy gaan nu eenmaal op tijd en niet op afstand’, mompel ik. ‘Dan maak jij je eigen schema maar’, bromt I. ‘Wij helpen je wel’. Ik mompelde nog iets voor mentale blokkade rond de 4 km maar de dames luisterde niet.

Ik zocht en vond in de opgeslagen wandeltrainingen er eentje die ongeveer 5 km lang was. Daarmee had ik mijn route bepaald. Na even puzzelen had ik het volgende schema bedacht (in minuten, te beginnen met rennen): 10-3-8-3-6-2-5-2-5-2-5 en schreef het op mijn hand (10-13-21 … 51) want als ik eenmaal het snot voor de ogen zie dan ben ik niet meer zo goed in tellen en kan enkel nog opdrachten uit voeren.

Dankzij mijn lies ging ik niet al te voortvarend van slag maar toch snel genoeg om even aan een toptijd te denken. Rond de 2,5 km liet ik dat streven los en was alleen nog bezig met het lopen van de 5 km. Op de tweede brug aangekomen had ik het even zwaar. Evy (die mij elke minuut verteld hoe lang en hoe ver ik al aan het rennen ben) zei iets van tijd wat ik door het verkeerslawaai niet verstond. De afstand verstond ik wel. Iets meer dan 4 km. ‘MIJLPAAL’, dacht ik, en met hernieuwde moed rende ik verder. Ronde 4,5 km realiseerde ik mij dat ik nog steeds volgens schema liep. Ik wrong er een sprintje uit om nog snel de weg over te kunnen steken voordat mijn stoplicht op rood zou springen. Evy zei ’37 minuten’. Even overwoog ik mijn schema los te laten en verder te rennen maar de dames grepen in. ‘Loop nu eens niet het snot voor de ogen’, zeiden zij in koor. Braaf ging ik aan de wandel. Op 39 min aangekomen perste ik er, met mijn einddoel in zicht, nog een twee minuten durend sprintje uit.

Tijdens de cooling down wandeling naar huis jubelde mijn hart. ‘Je kunt het, je kunt het’. Eenmaal thuis heb ik eerst even stom staan lachen omdat het mij gelukt was om 5 km te rennen (nou ja, van de 41 minuten had ik er 31 gerend en 10 gewandeld), daarna heb ik een traantje weggepinkt in de wetenschap dat ik met de hulp van de dames Me, Myself & I mijn eigen opgeworpen horde genomen heb.

Vanaf nu kan het trainen alleen maar makkelijker worden. Ik weet nu dat ik het kan. Dat 5 km haalbaar is. De dames zijn fier op mij. En ik ook!

© Rianne

Advertenties

9 thoughts on “Merseloop #3: Horde genomen”

    1. Ik zei gisteren tegen vriendin: Nu heb ik een doel waar ik naar toe werk en ga door… Maar straks, na 26 juni… Dan weet ik pas zeker of ik het echt leuk vind 😉 (en vandaag rain ik lekker niet. Te veel wind en keelpijn)

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.