Me Myself & I

Glutenvr… sjipss vol…

Kijk… Als je in alle vroegte op vrijdagochtend, net wanneer je je sokken aan wilt trekken, door het bed zakt dan weet je twee dingen. Ten eerste dat je maandag na het verplaatsen van je bed die ene lattenbodem niet goed terug hebt gelegd en ten tweede dat het wel eens ‘zo’n dag’ zou kunnen worden. Een lange ‘zo’n dag’ want aansluitend aan werktijd stond het afscheidsetentje van een van de collega’s op de planning.

Halverwege de ochtend zakte dat gevoel steeds verder weg. Tenslotte was ik die ochtend niet natgeregend en had ook het busje niet gemist. Dat ik kans had gezien om in de kelder van het gesticht te verdwalen liet ik even buiten beschouwing.

Toen collega en ik ondanks allerlei file-waarschuwingen toch keurig op tijd bij het restaurant aankwamen, mijn baas mij een lift aanbood zodat ik niet met bus of trein naar huis hoefde en er glutenvrij brood op tafel kwam voelde ik de onrust uit mijn lijf wegtrekken.

Het werd een gezellige avond. Er werd gelachen, herinneringen opgehaald, nieuwe herinneringen gemaakt. Het cadeautje, een door hippeschorten.nl speciaal voor onze vertrekkende collega ontworpen en aan twee kanten te dragen schort, leidde tot veel hilariteit. Tja, dat krijg je er van wanneer je als man tegen je vrouwelijke collega’s de opmerking maakt ‘Nu ik dichter bij huis kom te werken moet ik wel oppassen dat ik niet als eerste thuis ben want dan moet ik koken’.

Hippeschorten.nl
Twee passies, wielrennen en formule 1, verwerkt in een cadeau in de hoop dat ook koken ooit nog een passie wordt…

Enfin… Aan alles komt een eind. Ook aan een gezellig etentje. Wat wel fijn was want de man met de hamer stond al wat tikken uit te delen. Maar eerst nog een toetje. De keuze was niet reuze maar het dessert met de naam ‘Chocolade’ sprak mij aan. Ik scande met een half oog de omschrijving, concludeerde dat ik het allemaal mocht hebben en voor het eerst sinds ik glutenvrij eet bestelde ik buiten de deur een toetje. Ik vergat alleen ‘glutenvrij’ er bij te zeggen. Het werd gebracht en verlekkerd keek ik naar een heerlijk uitziende ‘chocolade-cake-in-a-cup’, naar het witte chocoladeijs, de stukjes peer en viel aan. De chocolade-cake-in-a-cup was van voortreffelijke kwaliteit. De gesmolten chocolade liep er uit. Iets probeerde mijn aandacht te trekken maar drong niet goed tot mijn vermoeide brein door. Ik nam nog een hap. Het was puur genieten. Zo veel lekkerder dan zo’n eigengemaakt boekweit-exemplaar, dacht ik. En toen vroeg een collega bezorgd ‘Mag jij dat wel hebben..?’

Haar stem drong wel tot mij door en het antwoord was en is ‘Nee dus’. Even overwoog ik gewoon door te eten. Het kwaad was nu toch al geschied maar Marie, Me, Myself, I en Ik zijn zo wijs… Tegen de tijd dat ik thuis was rommelde mijn darmen dat het een lieve lust was. De ene na de andere kramp kwam voorbij. Mijn spieren gingen vrolijk meedoen en ik voelde mij diep en diep ongelukkig. Gelukkig zakte na een paar uurtjes de ergste pijn en heb ik goed kunnen slapen. Aan het eind van de zaterdag trok het duffe en muffe gevoel weg en was het leed zo goed als geleden.

Ik zie het maar als een leermomentje… Pfff…

© Rianne

Advertenties

10 thoughts on “Glutenvr… sjipss vol…”

Reacties zijn gesloten.