Lifestyle op z'n Wiebels

WE-300: Musiceren

In een grijs verleden, ergens in de vorige eeuw, bezocht ik de basisschool en wel eentje met connecties met de muziekschool zodat wij, de leerlingen, in de gelegenheid werden gesteld, mits onze ouders er voor betaalde, om na schooltijd muzieklessen te volgen. Ik weet niet meer of ik er lang om heb moeten zeuren, maar ik mocht muzieklessen gaan volgen. Er werd een blokfluit aangeschaft en het feest wat nootlezen en niet vals spelen heet kon beginnen.

Had ik al gezegd dat ik zes was toen ik hier voor koos? En dat het een tweejarige opleiding betrof? Nee, bij deze. Het nootlezen ging mij best redelijk af. Het niet vals spelen was een ander verhaal. Sommige mensen hebben talent en ik hoor niet bij sommige mensen. Na zes maanden hield ik de muziekles wel voor gezien maar mijn moeder was onverbiddelijk. Ik was er aan begonnen en ik zou het afmaken ook. Ik greep naar het in mijn ogen laatste redmiddel en liet de blokfluit per ongeluk uit mijn handen vallen terwijl ik bovenaan de stenen trap die onze school rijk was stond. Het ding stuiterde een dikke 30 treden naar beneden en was zo waar nog heel. Dat ik daarna vals speelde daar kon ik echt niets aan doen, het lag aan de blokfluit.

Vanaf dat moment mocht ik een instrument uit de rijke collectie van de school kiezen. Men, wat kon ik een lawaai maken met de bekkens en de triangel. Ik begon de muziekles zo waar weer een beetje leuk te vinden. Het einde van het tweede schooljaar kwam in zicht. Het was tijd voor ons ‘carrierre-advies’. ‘Viool’, zei de muziekdocente. Mijn vader keek haar even strak aan en sprak de gevleugelde woorden: ‘Zo’n jammerplank komt mijn huis niet in’.

Snif. Dat was het einde van mijn muziekcarriere.

© Rianne

Dit blog is geschreven in het kader van Platoonlines schrijfuitdaging WE-300.

Advertenties

27 thoughts on “WE-300: Musiceren”

  1. Ook ik zat op een muziekschool en nog wel bij de destijds beroemde Willem Gehrels. Ook met blokfluit begonnen en die heb ik ook nog zag ik bij verhuizing, die is dus al ruim 50 jaar oud.
    Noten lezen kon ik goed en ook naar muziekstuk luisteren en dan de noten opschrijven was leuk. En voor zingen kreeg ik zelfs een 10. Helaas toen kwam de pubertijd en was stem weg, komt dus ook bij vrouwen voor een soort baard in de keel.
    Ook speelde ik piano maar eigenlijk had ik liever trompet gekozen, maar dat deden meisjes toen nog niet en is was nog niet zo dat ik daar tegenin ging, dat is nu wel anders gelukkig.

    Liked by 1 persoon

  2. Harples bij de nonnen. Ik had er geen zin in, wel in piano spelen . Piano spelen ging niet er was geen geld voor een piano . Met sinterklaas een gitaar.daar speelde ik mijn vingers op kapot. Er was geen enkele hulp en ik was afhankelijk van het instructieboekje en de noten die ik kende.Het werd niks.Zingen ging beter .Toen ik jong was op de kermis in de naaste omgeving en alle jaren dat ik hier woonde en de buurman nog leefde zong ik alle liedjes mee met zijn accordeon, hij aan de ene kant en ik aan de andere kant van de schutting.

    Een hardstikke leuk geschreven WE

    Groetje, Ria

    Liked by 1 persoon

  3. Ik beaam Ria. Een hartstikke leuke WE. Je ziet haar zo gaan… met dat blokfluitje waarin aan de achterkant zulke gemene extra gaatjes waren geboord.
    Ik was nooit op muziekles. We hadden wel op school een muziekuur om ons de liefde voor klassiek bij te brengen. Er waren maar twee kinderen die dat mooi vonden. Een lange jongen met stekeltjeshaar en ik. De rest was ‘in Rock and Roll.’
    Dat ik nu met Pierre zangmiddagjes houd is dus eigenlijk een wonder. Maar ach het mag want we zijn enthousiaste amateurs en als een van ons eens een verschrikkelijke flater begaat, wordte er toegevelijk geglimlacht. Ach, die jongens toch, denkt men dan. Ze bedoelen het zo goed. 🙂
    Toch verdenk ik jou er van dat je stiekem in de badkamer wel eens neuriet of zingt. Or dat je met Toet en Rozifantje tijdens het schemeruur af en toe een sesamstraat liedje produceert.
    Of komt dit gewoon weer uit mijn fantasiehoofdje.

    Like

  4. Nou ja…een jammerplank…Ik vind het geen gezegde. Als je kind daar nou gelukkig van wordt, wat maakt het uit?
    Ik heb ook op blokfluitles gezeten. Inmiddels ben ik alle noten weer vergeten maar het fluiten kan ik nog wel (-:
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

    1. Vioolmuziek is ook prachtig.. Vond mijn vader ook. Hij stond alleen wat sceptisch tegenover mijn talent. Ik denk dat hij gelijk had….

      Like

  5. Ook ik heb blokfluit leren spelen op de lagere school. Later op de PedAc nog vervolglessen gehad op een tenorblokfluit, en nog meer jaren later op de dwarsfluit. Ik vind het jammer dat ik nooit piano heb leren spelen.

    Like

  6. met een glimlach en een grinnik gelezen….. stiekem vraag ik me wel af over welk jaartal je schrijft…
    ik herinner me dit nl niet van mezelf van vroeger maar wel van mijn kinderen hun schooltijd.
    Mijn dochter was zo muzikaal maar gezien de regeltjes mocht zij niet voor een bepaalde leeftijd deelnemen. Een muziek-leraars-echtpaar greep in en zij krijg toen bij hoge uitzondering wel toestemming, wat een feest !

    Like

    1. Ik ben van december 1962…Maar zat op een Nutsschool later Jenaplanschool… Daar waren ze hun tijd ver vooruit…

      Like

      1. Boogschutter? Ik van november 62, de 26e,… Jenaplan, ja dat woord herinner ik me nog wel, maar daar ging ik niet heen, niemand in ons dorp overigens…. wat ik me er van herinner is dat men er niet veel goeds van sprak in die tijd… 😉

        Liked by 1 persoon

  7. Ik ging gewoon playbacken met die blokfluit, tot ik een keer voor moest spelen… oeps…
    Je verhaal brengt leuke herinneringen naar boven, dank je.

    Liked by 1 persoon

  8. Ik heb een jaar HBS gedaan, daar moesten we ook blokfluiten, bij ons was dat het jammerhout. Het grootste deel van de klas heeft daar een onherstelbare hekel aan de blokfluit gekregen, terwijl we toch les hadden van Willem Hendrik Zwart: niet zomaar de eerste de beste…

    Like

  9. Leuk verhaal. Ik heb zelf ooit als puber gitaarles gehad. Niet gewoon, want dat was te duur, maar met de toen heel populaire klavarskribo methode. Dat was een soort schriftelijke cursus waarbij je een keer per maand geloof ik bij een leraar thuis kwam. Ik heb geloof ik ook na een paar maanden mijn gitaar uit mijn handen laten vallen, want ik vond het drie keer niks – dus heel herkenbaar 🙂

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.