GedachtenGang

Jongens van stavast..

Soms, wanneer ik het nieuwe over Nederland zie, denk ik dat ik een stukje film heb gemist. Dan lijkt het of er een ramp in Nederland heeft plaatsgevonden die er voor zorgt dat de mensheid terug de beschavingsladder af aan het glijden is. Een beetje à lá Lord of the Flies.

Ik heb dat gevoel wanneer ik beelden zie van kapotgeslagen treinen, vernielde steden en stadions na afloop van een voetbalwedstrijd waarbij voor sommige mensen de eindstand niet bevredigend was.

Ik heb dat gevoel wanneer ik reacties op social media lees met betrekking tot willekeurig welk onderwerp.

Ik heb dat gevoel wanneer ik zie dat voor- en tegenstanders van Zwarte Piet hun best doen een kinderfeest te verstoren.

Ik heb dat gevoel wanneer ik zie dat hulpverleners, brandweerlieden, ambulancepersoneel, politie, tijdens de jaarwisseling (maar helaas niet alleen dan) gehinderd worden om hun werk uit te oefenen. Sterker nog, dat deze mensen verbaal en fysiek bedreigd worden. Voor hun leven moeten vrezen.

Ik vraag mij dan af: in welk land woon en welke tijd leef ik nu eigenlijk?

Voor mij is Nederland een welvarend land. Een land waarin (bijna) iedereen voldoende bestaansmiddelen heeft. Waar iedereen recht op zorg heeft. Een land met regels en wetten die voor (bijna) iedereen gelden.

Natuurlijk ben ik niet zo bleu om te denken dat iedereen die in Nederland woont het goed heeft. Ik weet dat er mensen zijn die, door wat voor redenen dan ook, onder het bestaansminimum leven. Aangewezen zijn op voedsel- en kledingbanken. Ik weet dat er mensen zijn die door geldgebrek en bezuinigingen niet de zorg krijgen waar zij recht op hebben. Ik snap dat wanneer je in een dusdanig uitzichtloze situatie zit dat je, zacht gezegd, niet blij bent met het beleid van bezuinigen in Nederland. Dat er een gevoel van onvrede in je huist. Dat je die onvrede wilt ventileren.

Ik heb alleen niet het gevoel dat zij die treinen, steden en stadions afbreken na een tegenvallende voetbalwedstrijd, alle grenzen van het onbetamelijke overschrijden op social media, een kinderfeest verstoren of voor duizenden euro’s aan vuurwerk richting hulpverleners gooien deel uitmaken van de groep mensen voor wie Nederland niet zo welvarend is. Laat staan dat zij als spreekbuis voor deze groep mensen kan en mag fungeren.

Ik vind het triest dat in een relatief kleine (maar wel gestaag groeiende) groep mensen zo veel geld wordt gepompt in de vorm van extra politiebegeleiding, beveiliging van stadions, van evenemententerreinen. Geld wat zo veel beter binnen andere onderdelen van deze samenleving gebruikt zou kunnen worden.

Ik vind het bovenal triest dat Nederland langzaam aan het afglijden is naar een land van ongefundeerde meningen en de grootste schreeuwers eerst. En het ergste is, om er maar even een populistische kreet bij te halen, we kunnen niet eens zeggen, ‘Als het je hier niet bevalt ga dan terug naar je eigen land’, want het overgrote deel van de raddraaiers zijn  ‘gewone, uit de klei getrokken gezonde Hollandse jongens van stavast’. Jongens waar wij al eeuwenlang trots op zijn. Nou ja, waren (wat mij betreft).

Ik vraag mij af: Waar is het fout gegaan?

Wie het weet mag het zeggen? Ik weet het namelijk niet. En ik weet ook niet of het tij nog te keren is.  Maar ik ben er bang voor.

© Rianne

Advertenties

8 thoughts on “Jongens van stavast..”

  1. Dat zijn de ontevredenen. Degene die het oneens zijn met de heersende orde en via de sociale media een stem hebben gekregen en die op een smalle basis elkaar opstoken. Zij gaan niet naar debaravonden , lezen slechts de koppen in sensatiekrantjes en zijn vrienden op Facebook met gelijkgezinden. Het is toch een politische kwestie. Het is te hopen dat de politici iets kunnen en willen veranderen in dit zeer kapitalistische systeem.

    Like

    1. Ik hoop het ook… Maar hier in Nederland zijn een aantal politici die deze onvrede juist aan lijken te wakkeren. Op het enge af soms.

      Like

  2. Gek, he? Ik denk dat ook vaak. En waar gaat het mis? Ik denk dat er opvoedkundig iets mis gaat. Dat veel mensen niet meer leren hoe het hoort. Dat we prinsjes en prinsesjes kweken die denken dat de wereld om hen draait. Ikke, ikke, ikke. (Ik leerde lezen met boom-roos-vis. Tegenwoordig is het eerste woordje ‘ik’, heb ik wel eens gehoord.) Ik vind het beangstigend dat er een hele generatie opgroeit, die hun brein vernietigen met drank en drugs. Die alleen voor hun eigen belang kiezen. Maar toch.. Dan kijk ik naar mijn dochter, naar haar vrienden en dan denk ik ‘het komt wel goed’. Zij zijn er ook nog!

    Like

Reacties zijn gesloten.